III SA/Kr 1096/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) art. 4 pkt 7, pkt 9 i pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu na A S.A. w K kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia 7 listopada 2011 r. w miejscowości W miała miejsce kontrola autobusu marki MERCEDES BENZ o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował J. N. W chwili zatrzymania kierujący wykonywał w imieniu i na rzecz A S.A. w K przewóz dzieci do szkoły na trasie P – D - S - Z - W na podstawie umowy cywilnoprawnej nr [...] z dnia 26 sierpnia 2011 r. zawartej z Gminą W. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. W wyniku analizy uzyskanego w toku kontroli materiału dowodowego organ I instancji - Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - w dniu 31 stycznia 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r., nakładającej na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 6.500 zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że w sprawie ustalono, iż przewóz wykonywany był z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierujący okazał bowiem zaświadczenia wzoru nieobowiązującego na dzień kontroli. Strona od ww. decyzji złożyła odwołanie, zaś Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ II instancji decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem ustalenia, czy stan faktyczny z dnia kontroli uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej z tytułu naruszenia Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz celem uzupełnienia materiału dowodowego o informację ze Starostwa Powiatowego, czy strona posiada zezwolenie na wykonywanie regularnych i/lub regularnych specjalnych przewozów osób w transporcie krajowym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] 2012 r., w której podtrzymał ustalenia faktyczne co do charakteru naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł – ze względu na ustawową zmianę wysokości kary pieniężnej za naruszenie stwierdzone podczas kontroli. W odwołaniu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie i umorzenie postępowania twierdząc, że w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny, a nie przewóz regularny osób. Zdaniem strony, umowa zawarta między nią a Gminą W określała specyfikę wykonywanych przez spółkę nieregularnych przewozów, dostosowanych do potrzeb zamawiającego według jego bieżących poleceń, co wyklucza możliwość uznania tego przewozu za przewóz regularny lub regularny specjalny. Z okoliczności ustalonych przez organ I instancji nie wynika fakt, aby przewóz odbywał się według ustalonego rozkładu jazdy, rozumianego w taki sposób, że autobus o określonej, stałej godzinie przyjeżdża na przystanek w określonej miejscowości. Ponadto z żadnego dowodu sprawy nie wynika, aby autobus zatrzymywał się na przystankach w rozumieniu art. 4 pkt 8a ustawy o transporcie drogowym, oznakowanych zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). W świetle powyższego, nie zostały spełnione normatywne przesłanki, aby przewóz z dnia kontroli mógł zostać uznany za przewóz regularny. Nie ma znaczenia, że wykonywane w ramach umowy przewozy odbywały się codziennie na tych samych liniach. Przewozy te były bowiem realizowane zgodnie z harmonogramem szkolnym, który jakkolwiek może posiadać w pewnym okresie stosunkowo stały charakter, to jednak ulega zmianom w miarę upływu roku szkolnego, co pociąga za sobą konieczność dopasowania godzin przyjazdu i odjazdu autobusu, zapewniając tym samym właściwy transport dzieciom. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki, organ I instancji błędnie ustalił, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym, a nałożona kara pieniężna jest całkowicie bezzasadna. Opisaną na wstępie kwestionowaną decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie na treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących obowiązków podmiotu wykonującego przewóz regularny specjalny. Organ odwoławczy podniósł, że naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie z Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu 7 listopada 2011 r. skarżąca Spółka wykonywała regularny przewóz osób. Linia komunikacyjna przejazdu dzieci, wykonywana przez Spółkę jest codziennie taka sama, tj. od poniedziałku do piątku w każdym tygodniu roku szkolnego dzieci zostają przewożone na trasie P - D - S – Z - W, czyli z miejsc określonych przez szkołę. Nadto przedstawiona przez kierującego mapa linii komunikacyjnej obrazuje trasę oraz przystanki, którymi porusza się kierowca realizując przewóz dzieci. Dołączony rozkład godzin, obowiązujący na dzień 2 września 2011 r. stanowi także dowód na regularność i cykliczność realizowanych przewozów. Zdaniem organu odwoławczego tak zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza fakt wykonywanych przez skarżącą Spółkę przewozów regularnych specjalnych. Dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia - w dosłownym rozumieniu tego słowa - wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Przewozy organizowane przez skarżącą Spółkę były realizowane zgodnie z harmonogramem szkolnym, który może posiadać w pewnym okresie stosunkowo stały charakter, ale i może ulegać zmianom w miarę upływu roku szkolnego. W ocenie organu odwoławczego, przy ustalaniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy przede wszystkim mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z jednego punktu do drugiego, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerom, a nie to, czy rozkład jazdy w ciągu roku ulega czasem zmianie. Chodzi więc o przyjętą, określoną systematyczność. Wyrażenie "w określonych odstępach czasu i określonymi trasami" nie oznacza, że raz sporządzony rozkład nie może podlegać zmianom. W przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące na fakt, iż naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania na podstawie ww. przepisu ustawy o transporcie drogowym. Strona mając na uwadze brak wymaganego zezwolenia podjęła się świadomego wykonywania przewozu. Skargę na powyższą decyzję Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1715/13 stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i przekazał ją według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 w związku z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że przewóz przez nią wykonywany nie spełnia przesłanek przewozu regularnego specjalnego, lecz był przewozem okazjonalnym, na co wskazują okoliczności modyfikowania czasu i trasy przejazdu według potrzeb zleceniodawcy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawartych w skardze, organy orzekające przy wydawaniu kontrolowanych rozstrzygnięć nie doszło do naruszyły przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty i prawidłowo go oceniły we wzajemnej łączności. Zdaniem Sądu nie można też skutecznie postawić organom zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 18, art. 92a w zw. z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym). Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b , d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d, f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. W art. 18b ustawy ustanowiono natomiast zasady wykonywania przewozów regularnych. W art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym zdefiniowano z kolei, co należy rozumieć przez przewóz regularny, a mianowicie, że jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1173). W pkt 9 tego przepisu ustawodawca zdecydował natomiast, że przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela zatem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn.. akt II GSK 165/12; LEX nr 1337102, że dla uznania przewozu za regularny, nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. NSA trafnie podniósł, że podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest jego regularność oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (pasażerów). Ze zgromadzonego w aktach tej sprawy materiału dowodowego, w tym z zawartej umowy w dniu 26 sierpnia 2011 r. pomiędzy stroną skarżącą a Gminą W (k. 68 akt administracyjnych), wynika bez wątpienia, że dzieci były przewożone na trasie P - D - S - Z - W, czyli z miejsc określonych przez szkołę. Nadto przedstawiona przez kierującego mapa linii komunikacyjnej obrazuje trasę oraz przystanki, którymi porusza się kierowca realizując przewóz dzieci. Dołączony rozkład godzin, obowiązujący na dzień 2 września 2011 r. także potwierdza, jak trafnie argumentują organy orzekające, regularność i cykliczność realizowanych przewozów. Powyższe już świadczy o tym, że wykonywany w tym konkretnym stanie faktycznym przewóz, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, spełniał przesłankę regularności, a ocena tego materiału dokonana przez organy nie narusza art. 80 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć bowiem na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów a nie podanie do publicznej wiadomości rozkładu jazdy skoro w stanie faktycznym sprawy chodzi o przewóz regularny niepubliczny, a nie publiczny. Stąd podnoszenie w skardze argumentu, że skarżący nie podawał do publicznej wiadomości rozkładu jazdy, nie może niweczyć trafnego stanowiska, iż w tym wypadku sporny przewóz miał charakter regularnego specjalnego. Zdaniem Sądu orzekającego, skoro skarżący realizował w roku szkolnym w sposób powtarzalny usługi przewozu dzieci na trasie P - D - S - Z - W, to mimo tego, jak podnosił kierowca, że trasa ta była codziennie taka sama i nie były wyznaczone przystanki poza drogą krajową nr [...], a dzieci zabierał z miejsc określonych przez szkołę, to przewóz ten charakteryzował się określoną systematycznością, według ustalonego i znanego nie komu innemu, jak tylko pasażerom schematu, co nie wyklucza już regularnego charakteru przewozu. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 92a ust. 1 i art. 18 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy przez ich błędną interpretację. Powyższa wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym znajduje również potwierdzenie w unormowaniach unijnych, zawartych między innymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. UE L 92.74.1), zmienionego następnie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. a także w rozporządzeniu Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. Urz. UE L 98.4.10). Wymienione wyżej unijne akty normatywne nie mają bezpośredniego zastosowania do krajowego przewozu osób, niemniej mogą one stanowić wskazówkę przy interpretacji prawa krajowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. specjalnymi usługami regularnymi (czyli – jak stanowi ustawodawca krajowy – przewozami regularnymi specjalnymi) są usługi, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim usługi te wykonywane są zgodnie z warunkami określonymi w pkt 1.1. Ustawodawca europejski wskazał również w art. 2 pkt 1.2, przykłady specjalnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one między innymi przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania. Ponadto, co należy podkreślić, w przepisie tym, wyraźnie wskazano, że fakt, iż usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług. Zgodnie z art. 2 pkt 1.1 rozporządzenia Rady (EWG) regularne usługi (czyli przewozy regularne), są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i kreślonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki, co w tym stanie faktycznym tej sprawy miało miejsce. Przedstawiona przez organy wykładnia przepisów prawa materialnego jest prawidłowa. Uwzględniając posiłkowo wyżej wymienione unormowania prawa europejskiego, zasadnie przyjęły organy, że przedmiotowy przewóz spełniał definicję przewozu regularnego specjalnego w zakresie "regularności". Chodzi o jego zróżnicowanie w zależności od potrzeb użytkowników (pasażerów). Zwrócić należy uwagę, że rzeczą tylko i wyłącznie przewoźnika jest takie zorganizowanie przewozów osób i zawarcie takich umów, aby przewozy te odbywały się zgodnie z prawem i możliwe było uzyskanie stosownego zezwolenia we właściwym organie. Niewątpliwie przedmiotowy przewóz , jak wynika z niebudzących wątpliwości ustaleń organów, nie mógł być zaliczony do wahadłowego czy okazjonalnego. W świetle definicji legalnej, zawartej w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, przewóz okazjonalny to przewóz inny niż regularny, regularny specjalny lub wahadłowy. Trafnie zauważa WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1934/05; LEX nr 2006581: "Skoro omawiany przewóz ma wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego, to tym samym nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego." W tej kwestii argumentacja pełnomocnika strony skarżącej nie jest więc w ocenie Sądu trafna. Przewóz ten nie mieści się również w pojęciu przewozu wahadłowego, przez który rozumie się zgodnie z definicją ustawową wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10 ustawy). Cechą, która uniemożliwia bowiem zaliczenie spornego przewozu do wahadłowego jest to, że w ramach niego przewożeni byli określonej kategorii pasażerowie - dzieci i ich opiekunowie, z wyłączeniem innych osób (pasażerów), gdy przy przewozie wahadłowym mamy do czynienia z wielokrotnym przewożeniem zorganizowanych, ale nie wyodrębnionych rodzajowo grup osób tam i z powrotem, pomiędzy tymi samymi miejscami początkowymi i docelowymi oraz przy spełnieniu kumulatywnym przesłanek wskazanych w podpunktach: a i b art. 4 pkt 10 ustawy. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze zmienność nawet godzin odjazdu i przyjazdu, czy też ich zróżnicowanie w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na zaliczenie przewozu do usług regularnych specjalnych (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 228/06; LEX nr 954978). Nie można również i pominąć tego, że przy przewozie dzieci do szkół ich bezpieczeństwo i wygoda musi być bezwzględnym priorytetem. "Przystanki" w związku z tym muszą być traktowane elastycznie i rozumiane jako miejsce chwilowego zatrzymania się autobusu, a ich usytuowanie ograniczone jest jedynie przepisami o bezpieczeństwie w ruchu drogowym. Ustalenie stałego rozkładu jazdy i stałych oznakowanych przystanków stanowiłoby zaprzeczenie tej elastyczności przewozu dzieci do szkoły (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2478/05; LEX nr 221759). Z takim stanowiskiem w pełni należy się zgodzić. Swoboda kontraktowania gwarantuje natomiast takie skonstruowanie umowy przewozowej, aby każda ze stron miała zagwarantowane swoje prawa oraz mogła wypełnić obowiązki z niej wynikające. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.