III SA/Kr 1155/16

Kraków, dnia 22 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. wniosku A. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A A. J. w S o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A A. J. w S na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia oddalić wniosek. A. J., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A A. J. w S, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na trudną sytuację finansową firmy. Skarżący prowadzi niewielką firmę o niewielkich obrotach a ze względu na nieuczciwość kontrahentów stracił płynność finansową. Zapłata wymierzonej kary pieniężnej 10 000 zł utrudni mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, w tym unicestwi możliwość zatrudnienia pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2016 r. poz. 718, dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 671/13). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie by możliwe było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca winna uzasadnić wniosek o wstrzymanie, powołując się na określone okoliczności faktyczne i wykazać ich istnienie, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Sąd, badając wszystkie okoliczności niniejszej sprawy i dowody zebrane na ich poparcie uznał, że w takim stanie rzeczy nie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się bowiem do ogólnego wskazania pogarszającej się sytuacji majątkowej, ale nie poparł tych okoliczności żadnymi dokumentami ani też danymi liczbowymi. W szczególności z wniosku nie wynika, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, jaki poniósłby uszczerbek wskutek orzeczenia w tej sprawie oraz, że uszczerbek ten spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła szkodę na większą skalę niż zwyczajowo występująca wskutek orzeczenia kary w takiej właśnie wysokości. Nie dysponując informacjami w tym zakresie nie sposób przyjąć, by okoliczności podane we wniosku zostały wykazane. Brak danych wskazujących na aktualną sytuację finansową skarżącego nie pozwolił na ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie doprowadzi do przewidywanych przez skarżącego rezultatów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016, poz. 718), orzekł, jak w sentencji.