III SA/Kr 1159/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skarg K. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2011 r. nr [...] z dnia 27 lipca 2011 r. nr [...] z dnia 27 lipca 2011 r. nr [...] z dnia 27 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłków celowych skargi oddala Prezydent Miasta , jako organ I instancji, decyzjami z dnia [...] 2011 r. : - nr [...] odmówił przyznania K. P. świadczenia w formie pomocy finansowej na wynajem pokoju; - nr [...] odmówił przyznania K. P. świadczenia w formie pomocy finansowej na opłacenie abonamentu za Internet; - nr [...] odmówił przyznania K. P. świadczenia w formie pomocy finansowej na pokrycie kosztów przejazdu – zakup karty MPK. Powyższe decyzje zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2011 r. K. P. zwrócił się o udzielenie pomocy finansowej na wynajem pokoju, zakup karty MPK i opłacenie abonamentu za Internet. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a zatem kryterium dochodowe ustalone na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej), a będące podstawą do przyznania świadczeń z funduszu pomocy społecznej, wynosi 477.00 zł. Na rzeczywisty dochód wnioskodawcy w miesiącu marcu 2011 r. składał się zasiłek okresowy w wysokości 238.50 zł. Spełnienie tego warunku nie jest jednak wystarczające do otrzymywania pomocy finansowej. Prezydent Miasta w motywach wydanych negatywnych dla skarżącego decyzji wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej przez organ wynika, że w dniu 9 lutego 2011 r. wnioskodawca odmówił współpracy z pracownikiem Klubu Integracji Społecznej (dalej w skrócie - KIS), na skutek czego został skreślony z listy uczestników KIS. Ponadto ustalono, że wnioskodawca wynajmuje pokój w "D" przy ul. [...]. Możliwość pobytu związana jest z uregulowaniem opłaty, która miesięcznie wynosi 600.00 zł. Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca może skorzystać z ofert wolnego rynku i wynająć pokój za kwotę, która będzie mieściła się w jego możliwościach finansowych. Odnosząc się do wniosku o przyznanie pomocy finansowej na opłacenie abonamentu za Internet organ wskazał natomiast, że w dniu 25 marca 2011 r. wnioskodawca podpisał umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na okres 30-tu miesięcy, w związku z czym otrzymał notebook i zobowiązał się regulować opłaty za Internet. Pierwsza rata wyniosła 191,94 zł, natomiast kolejne 99,00 zł. Organ wskazał, że usługi telekomunikacyjne, a także regulowanie zobowiązań wynikających z podpisania umowy nie stanowią podstawowych niezbędnych potrzeb bytowych, o których mowa w art. 3 ustawy o pomocy społecznej. A zatem, kiedy osoba podejmuje decyzję o zainstalowaniu i korzystaniu z powyższych usług powinna liczyć się z koniecznością samodzielnego dokonywania opłat za Internet. Odnosząc się do kwestii przyznania zasiłku celowego na zakup karty MPK organ I instancji wskazał, na fakt, że wnioskodawca został skreślony z listy uczestników KIS i kontrakt socjalny z nim został zerwany. W uzasadnieniach wskazanych powyżej decyzji organ wskazał również, że wnioskodawca złożył pisemne oświadczenie, że poszukuje pracy jako konserwator lub pracownik gospodarczy z możliwością uzyskania mieszkania i wynagrodzenia za pracę do kwoty 1000.00 zł. Organ podniósł, że nie wszystkie firmy zamieszczają swoje oferty pracy w prasie lub urzędzie pracy. Wnioskodawca powinien zatem systematycznie i aktywnie poszukiwać pracy stosownie do własnych możliwości, a zaangażowanie w poszukiwanie zatrudnienia powinien opierać nie tylko na ofertach z numerami telefonów ale również poprzez nawiązanie kontaktu osobistego. Ponadto, decyzją z [...] 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania K. P. świadczenia w postaci pożyczki zwrotnej na założenia fundacji. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] 2010 r., Prezydent Miasta odmówił udzielenia wnioskodawcy pomocy na założenie fundacji. W wyniku odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wydanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie niezbędnym jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 43 ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielenia pożyczki na ekonomiczne usamodzielnienie. Rozpoznając sprawę ponownie organ wskazał, że w stosunku do sytuacji faktycznej będącej przedmiotem rozpatrzenia poprzedniej decyzji, tj. z dnia [...] 2010 r., ustalono, że nastąpiła istotna zmiana polegająca na wyłączeniu wnioskodawcy z grona uczestników KIS z powodu braku współpracy z pracownikiem socjalnym. Bezpośrednią konsekwencją wyłączenia z uczestnictwa w KIS było rozwiązanie z wnioskodawcą kontraktu socjalnego z powodu niedotrzymania jego postanowień. Dalej organ wskazał, że podstawą odmowy przyznania albo ograniczenia rozmiarów pomocy na ekonomiczne usamodzielnienie może być uchylanie się przez osobę ubiegającą się o pomoc od podjęcia odpowiedniej pracy w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu albo poddania się przeszkoleniu zawodowemu. Obok wskazanych przesłanek z art. 43 ustawy o pomocy społecznej, istotnymi są przesłanki wynikające z zapisów ogólnych ustawy, w tym art. 11 ust. 2 oraz art. 3 i 4 tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że wnioskowana forma pomocy nie ma charakteru pomocy mającej na celu zabezpieczenie niezbędnych potrzeb bytowych wnioskodawcy, a rodzaj i forma pomocy nie jest usprawiedliwiona okolicznościami uzasadniającymi udzielenie pomocy. Istotą fundacji jest bowiem wyodrębniona masa majątkowa, kapitał przeznaczony na określony w statucie cel fundacji. Bezspornym pozostaje zatem fakt, że wniosek o przyznanie pomocy na utworzenie fundacji nie mieści się w ramach pomocy, o której mowa w art. 3 ustawy o pomocy społecznej, tj. dotyczącej konieczności zabezpieczenia przez pomoc społeczną niezbędnych potrzeb bytowych osób ubiegających się o pomoc. Wnioskodawca został wyłączony z KIS, co spowodowało rozwiązanie zawartego kontraktu socjalnego. Okoliczność ta uzasadnia odmowę przyznania świadczenia również w oparciu o zapis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto zgodnie ze wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ustalono, że nie zachodzą przesłanki z art. 43 ustawy uprawdopodobniające możliwość ekonomicznego usamodzielnienia wnioskodawcy w przypadku otrzymania świadczeń na założenie fundacji za czym przemawia m.in. dalece utrudniona współpraca z wnioskodawcą przejawiająca się m.in. w wyłączeniu wnioskodawcy z KIS wskutek braku współdziałania z pracownikiem, brak zaangażowania w aktywnym poszukiwaniu pracy, a także przedstawianie ofert pracy nieadekwatnych do posiadanego wykształcenia. Odwołania od powyższych decyzji organu I instancji złożył K. P., wnosząc o ich zmianę poprzez przyznanie mu zasiłków celowych na wskazane potrzeby. Odwołujący podał, że za uzyskiwaną kwotę zasiłku okresowego nie ma możliwości wynająć pokoju na wolnym rynku. Ponadto oczekuje na mieszkanie ze Spółdzielni Mieszkaniowej "A", wystąpił także o mieszkanie socjalne z zasobów gminnych. Odnosząc się do odmowy przyznania mu zasiłku celowego na opłacenie abonamentu za Internet, podniósł, że dostęp do Internetu daje mu nieograniczone możliwości samokształcenia i aktywnego poszukiwania pracy. W odniesieniu do odmowy przyznania zasiłku na zakup karty MPK podniósł, że brak możliwości korzystania z komunikacji miejskiej i telefonu utrudnia mu aktywne i systematyczne poszukiwanie pracy. Odnosząc się odmowy przyznania pożyczki zwrotnej na założenia fundacji odwołujący podniósł, że głównym i podstawowym celem fundacji będzie tworzenie nowych miejsc pracy dla ludzi bezdomnych i bezrobotnych korzystających z pomocy ośrodka pomocy społecznej. Decyzjami z dnia: 28 lipca 2011 r. nr [...] oraz z 27 lipca 2011 r., nr [...], nr [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wskazane powyżej decyzje Prezydenta Miasta. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2006 r., nr 135, poz. 950) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy w uzasadnieniach wydanych decyzji wskazało, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z przeprowadzonego w dniu 16 maja 2011 r. wywiadu środowiskowego, odwołujący prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, nie utrzymuje kontaktów z rodziną, jest beneficjentem ośrodka pomocy społecznej od sierpnia 2010 r. Aktualnie zamieszkuje w wynajmowanym pokoju w "D" przy ul. [...] w K. Na dochód odwołującego się składa się zasiłek okresowy w wysokości 238,50 zł. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, poszukującą pracy, sytuacja zdrowotna jego jest dobra. Decyzją Kolegium z dnia [...] 2011 r. odwołującemu się został przyznany zasiłek celowy na dofinansowanie do opłaty za wynajem pokoju w kwocie 300,00 zł. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Użyty w analizowanym przepisie zwrot "może być przyznany" wskazuje, że orzekanie o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego oparte jest o konstrukcję tzw. "uznania administracyjnego". Umożliwia ono organowi dokonanie wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny oraz na skutek uznania przez ten organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia w świetle całokształtu sytuacji życiowo-bytowej osób korzystających z pomocy społecznej. W ocenie Kolegium decyzje organu I instancji zostały podjęte po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego, w trakcie którego ustalono sytuację finansową, zawodową i zdrowotną wnioskodawcy. Decyzje wydane przez organ I instancji w rozpoznawanych sprawach nie naruszają przepisów określających przesłanki przyznawania zasiłku celowego. Jakkolwiek zapewnienie zamieszkania stanowi niezbędną potrzebę bytową, zważyć należy, że istniejąca w tym zakresie potrzeba została czasowo zaspokojona. Na mocy przywołanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011 r. wnioskodawca otrzymał bowiem świadczenie w kwocie 300 zł na ten cel. Zakres udzielonej już wnioskodawcy pomocy ze środków publicznych, uwzględnioną wespół z celami pomocy społecznej oraz możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej uzasadnia, zdaniem Kolegium stwierdzenie, że nie ma podstaw prawnych do przyznania wnioskodawcy kolejnego zasiłku celowego na dofinansowanie opłat za pokój. W ocenie Kolegium takie rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z zasadami ogólnymi przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 116/10, Kolegium podniosło, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej - kryteria ustawowe sformułowane w artykułach: 2-4 ustawy o pomocy społecznej. Odnosząc się do odmowy przyznania zasiłku celowego na opłacenie abonamentu za Internet, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko organu I instancji, iż wydatki tego rodzaju nie należą do podstawowych potrzeb życiowych, a strona decydująca się na ich zaciągnięcie winna liczyć się z koniecznością samodzielnego pozyskiwania środków na ich pokrycie. Nie sposób bowiem uznać opłat wydatków na opłaty za świadczenie usług internetowych za niezbędne do pokrycia podstawowych potrzeb życiowych. Odnosząc się do odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup karty MPK Kolegium wskazało, że ośrodki pomocy społecznej nie służą zaspokajaniu wszystkich potrzeb życiowych beneficjentów, lecz tych najważniejszych. Świadczenia z pomocy społecznej maja stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, do których nie zależą te, o które wnioskował odwołujący. Odnosząc się do odmowy przyznania odwołującemu świadczenia w postaci pożyczki zwrotnej na założenie fundacji, Kolegium podkreśliło, że ośrodki pomocy społecznej nie służą zaspokajaniu wszystkich potrzeb beneficjentów pomocy społecznej, lecz tych najważniejszych. Świadczenia z pomocy społecznej mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, do których nie należą te, o które wnioskował odwołujący. Co więcej, celem udzielania świadczeń z pomocy społecznej jest wsparcie osoby potrzebującej w tym zakresie, nie zaś całkowite przejęcie ich ponoszenia przez system pomocy społecznej. Kolegium zwróciło też uwagę, że pomoc ze środków pomocy społecznej ma co do zasady charakter doraźny i ma umożliwić wyjście z trudnej sytuacji. Pomoc ta nie powinna stanowić stałego i wyłącznego źródła utrzymania dla osób i rodzin posiadających własne zasoby i możliwości, choćby były one umiarkowane i ograniczone. Nieuzasadnione jest zatem wysuwanie roszczeń o pokrywanie przez organy udzielające pomocy społecznej całości kosztów utrzymania się danej osoby. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, ustalając sytuację materialną, bytową i zawodową, i zasadnie przyjął, że wnioskowane świadczenie nie ma charakteru wydatku koniecznego do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Skargi na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. P. W ich treściach wskazał na swoją trudną sytuację życiową. Podniósł, że jego celem jest znalezienie zatrudnienia. Uczestniczy więc w szkoleniach mających na celu podniesienie jego kwalifikacji, pozyskał też dostęp do Internetu, aby znaleźć zatrudnienie również ta drogą. Udzielana mu pomoc z ustawy o pomocy społecznej jest fałszywa i nieprawdziwa oraz podważa sens tej ustawy. Uważa, że jest poniżany i dyskryminowany. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), Sąd postanowił połączyć niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 1160/11, III SA/Kr 1161/11, III SA/Kr 1162/11 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt III SA/Kr 1159/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej), świadczenia z pomocy społecznej mają na celu zarówno umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, jak i zaspokajanie ich niezbędnych potrzeb i umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Podkreślić zatem należy, że na gruncie obowiązującego prawa pomoc społeczna ukierunkowana jest na subsydiarność środków społecznych, które uruchamiane być powinny tylko wówczas, gdy osoby i rodziny nie są w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji we własnym zakresie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1851/06). Celem pomocy społecznej jest więc częściowe i chwilowe ułatwienie przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych osób potrzebujących pomocy. Pomoc społeczna nie może natomiast, co najistotniejsze, stanowić stałego źródła dochodu. W myśl art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ze sformułowania "może być przyznany", użytego w treści powyższego przepisu wynika, że decyzje dotyczące zasiłków celowych mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie powoduje, że po stronie organu powstaje obowiązek jego przyznania w wysokości uznanej przez stronę za odpowiednią, w celu dostarczania jej środków utrzymania. Organ pomocy społecznej udzielając świadczeń kierować się powinien ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Oczywiście działanie w trybie uznania administracyjnego nie oznacza dowolności przy wydawaniu decyzji, organy winny bowiem wykazać, że w konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej jest świadczeniem pieniężnym o charakterze doraźnym, powiązanym z zaspokojeniem niezbędnej (a więc nie każdej) potrzeby życiowej. Za niezbędną potrzebę życiową uznać należy jedynie taką, która jest nieodzowna do egzystencji. Niezbędna potrzeba bytowa, to potrzeba uzasadniona więc tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, takimi jak życie, czy zdrowie. Zgodzić się należy wobec tego ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że co do zasady zapewnienie zamieszkania stanowi niezbędną potrzebę bytową. Jednak w sytuacji, gdy schronienie to ma być uzyskane ze środków przeznaczonych na pomoc społeczną, konieczna jest ocena, czy ta potrzeba może być zaspokojona w sposób najmniej obciążający i tak wciąż niewspółmierny do potrzeb zasób środków przeznaczonych na pomoc społeczną. Zasadnie więc wywodzą organy, że możliwe jest wynajęcie przez skarżącego pokoju w innym miejscu, i co za tym idzie za inną kwotę miesięcznego czynszu, mimo cen i trudności z tym związanych. Nie można również pomijać, wynikającą z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, okoliczności, że istniejąca w tym zakresie potrzeba została czasowo zaspokojona na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011 r. Wnioskodawca otrzymał rzeczywiście świadczenie w kwocie 300 zł na ten cel. Trafnie podnosi zatem Kolegium, że zakres udzielonej już wnioskodawcy pomocy ze środków publicznych, uwzględnioną wespół z celami pomocy społecznej oraz możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej, którymi organ winien się kierować rozpoznając wniosek w tym zakresie, uzasadnia negatywne rozstrzygnięcie, a więc brak przesłanek do przyznania wnioskodawcy kolejnego zasiłku celowego na dofinansowanie opłat za pokój. Nie bez znaczenia ma także charakter świadczenia w postaci zasiłku celowego, że ma to być świadczenie doraźne, a nie stanowić stałe źródło finansowania. Za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, że opłaty za Internet nie można uznać za zaspokojenie niezbędnej potrzeby życiowej w rozumieniu przepisów ustawy. Dodać przy tym należy, że poszukiwanie pracy przy wykorzystaniu tego medium w przypadku skarżącego nie było skuteczne. A zatem przyznanie takiego świadczenia nie spełni celów pomocy społecznej. Ponadto bezrobotni mają możliwość korzystania ze stron internetowych zawierających oferty pracy w urzędzie pracy. Podobnie zakup karty MPK na przejazdy środkami publicznego transportu nie można uznać za wydatki należące do najpotrzebniejszych bytowych potrzeb. Nie można również pominąć okoliczności związanej z odległością miejsca zamieszkania wnioskodawcy a np. ośrodkiem pomocy społecznej, z którego pracownikami ma współpracować. Nie istnieje też z tego podstawowego względu możliwość udzielenia tej formy pomocy na utworzenie fundacji, biorąc pod uwagę jej cel wobec nie pozostawiających żadnych wątpliwości ustaleń poczynionych w tym względzie przez organy pomocy społecznej. Bierna bądź roszczeniowa postawa wnioskodawców może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymania wypłaty świadczenia. Beneficjent winien zatem współdziałać z organami pomocy społecznej w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji. Nie bez znaczenia pozostaje więc postawa skarżącego w tym względzie, zrywająca niejednokrotnie kontakt skarżącego z pracownikami socjalnymi, co mieści się w zakresie braku współpracy, której mowa w art. 11 ust., 2 ustawy o pomocy społecznej, co także dodatkowo uzasadnia negatywne rozstrzygnięcia organów wobec skarżącego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, wyznaczone przez postanowienia artykułów 7 i 77 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W ocenie Sądu podjęły wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, wskazały jakimi kryteriami kierowały się podejmując rozstrzygnięcia. Nie można im zatem zarzucić, że wydane przez nie decyzje nacechowane są dowolnością. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.