III SA/Kr 1167/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skarg G. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi P. K. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 1080 zł (słownie: jeden tysiąc osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt. III SA/Kr 1167/12 oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W dniu 07 września 2015 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo adwokata P. K. zatytułowane "Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu" w treści którego rzeczony domaga się przyznania na swoją rzecz kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz ze skargi kasacyjnej oświadczając, że koszty te nie zostały dotychczas pokryte w jakiejkolwiek części. Z urzędu stwierdza się, że ustanowiony dla skarżącego adwokat, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa P. K. za czynności podjęte w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji otrzymał już stosowne wynagrodzenie (k. 329). Po doręczeniu skargi kasacyjnej organu od wyroku tutejszego sądu (k. 368) sporządził zaś w imieniu skarżącej i wniósł w terminie odpowiedź na tę skargę kasacyjną (k. 369-370; 371.). W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wyznaczony adwokat sformułował wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, oświadczając jednocześnie że koszty te nie zostały dotychczas pokryte w jakiejkolwiek części. Wyznaczony adwokat zapewnił także stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 389; 390). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2404/13 uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji i oddalił skargi strony bez orzekania o wynagrodzeniu dla wyznaczonego dla skarżącego z urzędu adwokata za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. 391). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy przyjąć, że zostało ono złożone przez adwokata. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Powołane rozporządzenie nie wskazuje co prawda expressis verbis, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę adwokatowi należy się jakiekolwiek wynagrodzenie lecz w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 ppsa jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Skoro zaś w realiach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat w ramach postępowania kasacyjnego sporządził i wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną organu a także zapewnił stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to należy mu się za to opłata w wysokości 180 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a), gdyż kwota ta odpowiada 75% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wyznaczony adwokat reprezentował skarżącą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie i za czynności podjęte w pierwszej instancji otrzymał już stosowne wynagrodzenie. Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 1080 zł (z wyliczenia 180x6=1080). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.