III SA/Kr 1168/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...], odmówił skarżącemu G. Ł. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2019 r. wymierzającej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając, że pismem z dnia 22 marca 2021 r., skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku podniósł, że nie był w stanie wnieść odwołania w terminie, z uwagi na problemy ze zdrowiem psychicznym, w tym z pamięcią. Zapomniał, że otrzymał powyższą decyzję. Stwierdził ponadto, że dopiero w dniu 15 marca 2021 r., za pośrednictwem pełnomocnika, zapoznał się aktami sprawy i zachowując 7 dniowy termin wniósł odwołanie wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Dyrektor wyjaśnił przy tym, że ww. decyzja została doręczona w trybie zastępczym w dniu 9 maja 2019 r. Odnosząc się następnie do kwestii ustalenia daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania, DIAS podniósł, że zdaniem skarżącego, przyczyna uchybienia terminowi ustała 15 marca 2021 r., kiedy to ustanowiony przez niego pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy zakończonej ww. decyzją i zachowując 7 dniowy termin wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia (nadane w UP w dniu 22 marca 2021 r.). W opinii organu, nie można się jednak zgodzić z takim stanowiskiem. Według systemu Zefir2 organ wierzycielski, w grudniu 2019 r., wysłał do skarżącego upomnienie, które zostało mu doręczone (aczkolwiek, jak podkreślił Dyrektor, nie ma pewności, w jakim trybie). Na upomnienie skarżący nie zareagował, ponieważ w stosunku do niego została wszczęta egzekucja dot. wskazanej należności. DIAS wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania pozyskał z Urzędu Skarbowego dokumenty dotyczące postępowania egzekucyjnego ws. kary pieniężnej wymierzonej ww. decyzją. Wynika z nich, że 27 stycznia 2021 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z pisemną prośbą o udostępnienie akt postępowania egzekucyjnego dotyczącego kary pieniężnej "w hazardzie". Dokumentem świadczącym o osobistym zapoznaniu się z aktami tego postępowania jest protokół z dnia 27 stycznia 2021 r. z widniejącym na nim podpisem skarżącego, jako zobowiązanego. Zakres udostępnionych dokumentów obejmował tytuł wykonawczy nr [...] będący następstwem wydania [...] 2019 r. przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego decyzji nr [...]. Zatem wiedzę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym będącym skutkiem ww. rozstrzygnięcia, skarżący miał co najmniej już od 27 stycznia 2021 r. Brak jest dowodów, że po tej dacie podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do niezwłocznego pozyskania wiedzy o decyzji będącej podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zapoznania się z treścią tego rozstrzygnięcia. Dopiero 10 marca 2021 r. udzielił pełnomocnictwa adw. P. K. do zapoznania się z aktami sprawy w tym wykonania fotokopii sprawy do sygn. akt [...] prowadzonej przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego. Zdaniem organu, nie może budzić wątpliwości, że udzielając tego typu pełnomocnictwa blisko dwa lata od momentu otrzymania postanowienia w trybie art. 200 o.p., skarżący musiał mieć świadomość, że akta o sygn. wskazanej w pełnomocnictwie będą zawierały rozstrzygnięcie kończące to postępowanie. Mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności oraz orzecznictwo, organ odwoławczy stwierdził, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z [...] 2019 r. nie może być uznana data zapoznania się pełnomocnika skarżącego z treścią ww. decyzji, tj. [...] 2021 r. Oznacza to w konsekwencji, że nie dochował on 7 dniowego terminu na wniesienie podania o przywrócenie terminu. Dyrektor podkreślił, że stwierdzenie tej okoliczności powoduje, iż zasadniczo nie powinien rozważać merytorycznie kwestii przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Tym niemniej z ostrożności procesowej, zauważył, że nie został spełniony inny z warunków do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnienie, że ma on problemy ze zdrowiem psychicznym, poparte świadectwem lekarskim z dnia 30 marca 2021 r. wystawionym przez lekarza psychiatrę, nie stanowi okoliczności uzasadniającej brak winy. Z dokumentu tego wynika, że skarżący był w leczeniu specjalistycznym od marca 2019 r. do lipca 2019 r. z powodu zaburzeń reaktywnych depresyjno-lękowych. Jednakże po tym okresie, gdy choroba ustąpiła, nic nie stało na przeszkodzie, by skontaktować się z Urzędem Celno-Skarbowym i ustalić na jakim etapie jest postępowanie i czy w sprawie została wydana decyzja. Niewątpliwie skarżący miał wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, gdyż regularnie odbierał korespondencję organu I instancji kierowaną do niego w tej sprawie. Skoro w ramach tego postępowania otrzymał zawiadomienie z 15 marca 2019 r. wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, bezpośrednio poprzedzające wydanie decyzji, stąd również musiał mieć świadomość, że w najbliższym czasie w sprawie wydane zostanie rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby podniósł, że nie daje wiary argumentacji skarżącego co do przyczyny niedotrzymania terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Przywołane przez niego we wniosku z 22 marca 2021 r. kłopoty ze zdrowiem psychicznym, w tym problemy z pamięcią, trwające akurat w okresie od wszczęcia postępowania do wydania przez organ I instancji decyzji, po lipcu 2019 r. (koniec leczenia psychiatrycznego), nie zostały potwierdzone żadnymi orzeczeniami lekarskimi świadczącymi, o utracie możliwości rozpoznania sytuacji, w której się on znajduje oraz pokierowania swoim postępowaniem. Niewiarygodne jest również stwierdzenie we wniosku o przywrócenie terminu, jakoby zapomniał on, że otrzymał decyzję. Nie mógł o tym zapomnieć, bowiem decyzja została doręczona w trybie zastępczym. Dyrektor stwierdził zatem, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło z winy skarżącego - w wyniku niedochowania obowiązków wynikających z przepisów prawa jak również nieprzestrzegania reguł należytej staranności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. Ł. zarzucił naruszenie art. 162 o.p. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania, gdy tymczasem nie był on w stanie wnieść odwołania w ustawowym terminie, z uwagi na problemy ze zdrowiem psychicznym, w tym miał i nadal ma problemy z pamięcią, co stało się przyczyną braku wniesienia odwołania w terminie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej - p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ze względu na przedmiot zaskarżenia należy stwierdzić, że tut. Sąd korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2021 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r. wymierzającej karę pieniężną 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2020.1325 ze zm.) - dalej o.p. Zgodnie z art. 162 § 1 o.p. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z ww. przepisów wynikają cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W orzecznictwie wskazuje się, że przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby mimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2052/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca przy wykazywaniu przesłanki braku winy zezwolił na posłużenie się przez wnioskującego uprawdopodobnieniem, które znaczenie łagodzi wymagania dowodowe względem wykazania. Nie daje ono bowiem pewności, ale duży stopień wiarygodności twierdzenia o faktach. Ciężar uprawdopodobnienia braku winy nałożono na ubiegającego się o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (zob. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 354/02; z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1279/10; z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 313/15). W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest zatem jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12). Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się jedynie do niczym nie popartych, samych twierdzeń strony. Dokonując oceny zawinienia strony w uchybieniu terminowi należy zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. W konsekwencji, brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać w kategoriach zachowania reguł starannego działania, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkomyślność, czy też lekkie nawet niedbalstwo. Tym samym, o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w sytuacji stwierdzenia, że dopełnienie takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a więc wystąpienia okoliczności nagłych nieprzewidywalnych, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob.m.in. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3163/15). W okolicznościach przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż w jego ocenie, skarżący nie dochował 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest błędne. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem wniósł bowiem z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia (wniosek złożono w dniu 22 marca 2021 r., czyli w terminu 7 dni od dnia zapoznania się jego pełnomocnika z aktami sprawy w dniu 15 marca 2021 r.), a ponadto uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu, wskazując na swoje problemy ze zdrowiem psychicznym oraz z pamięcią. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ zasadnie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu stanowisko organu było prawidłowe. W pierwszej kolejności jednak należy wyjaśnić, że aby rozpatrywać kwestię przywrócenia terminu, organ odwoławczy przede wszystkim powinien zbadać, czy doszło do jego uchybienia. Warunkiem rozpatrywania prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest bowiem stwierdzenie, że termin ten został uchybiony. Przepisy art. 162 § 1 i 2 o.p. nie pozostawiają bowiem wątpliwości, co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być naruszony. Wyjaśnić przy tym należy, że przepisy prawa procesowego nie stoją na przeszkodzie, aby postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu oraz o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane były jednocześnie odrębnie, bądź też w ramach jednego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, DIAS postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na dwukrotne awizowanie przesyłki skierowanej do skarżącego zawierającej ww. decyzję, w dniu 9 maja 2019 r. nastąpiło domniemanie doręczania w trybie art. 150 § 2 o.p. Z kolei odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożono dopiero w dniu 22 marca 2021 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 lipca 2021 r. Jak wynika z Systemu Obsługi Spraw Orzekanych do dnia wydania przedmiotowego wyroku z 7 lutego 2022 r., nie wniesiono skargi na powyższe postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do kwestii odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stwierdzić należy, że Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wniosek został złożony zachowaniem 7 dniowego terminu do jego wniesienia. Z protokołu sporządzonego przez pracownika US bezsprzecznie wynika bowiem, że w dniu 27 stycznia 2021 r. udostępniono skarżącemu na jego wniosek akta postępowania egzekucyjnego w zakresie kary pieniężnej od osób fizycznych w hazardzie (k. 100 a.a.). Udostępnione dokumenty obejmowały również tytuł wykonawczy nr [...] będący następstwem wydania decyzji z [...] 2019 r. nr [...]. Tym samym rację należy przyznać organowi, że skarżący wiedzę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym będącym skutkiem ww. rozstrzygnięcia, miał co najmniej już od 27 stycznia 2021 r. Tymczasem dopiero w dniu 10 marca 2021 r. ustanowił on pełnomocnika - adw. P. K. do zapoznania się z aktami sprawy. Pomiędzy dniem 27 stycznia 2021 r., a datą ustanowienia pełnomocnika 10 marca 2021 r., brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek działań skarżącego zmierzających do zapoznania się z treścią decyzji będącej podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...] 2019 r. należy uznać dzień 27 stycznia 2021 r., a nie jak twierdzi skarżący dzień 15 marca 2021 r., tj. dzień zapoznania się jego pełnomocnika z aktami sprawy. Sąd podziela także pogląd Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, co było jej obowiązkiem. Przypomnieć należy, że powodem uchybienia terminu do wniesienia odwołania były wskazywane przez skarżącego, na etapie całego postępowania sądowoadministracyjnego, problemy ze zdrowiem psychicznym, w tym problemy z pamięcią. Potwierdzeniem powyższego miało być, w opinii skarżącego, wystawione w dniu 30 marca 2021 r. przez lekarza psychiatrę świadectwo lekarskie. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności nie uzasadniają jednak braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego z dnia 30 marca 2021 r. wynika jedynie, że skarżący był w leczeniu specjalisty od marca 2019 r. do lipca 2019 r. z powodu zaburzeń reaktywnych depresyjno-lękowych (k. 96 a.a.). Jak słusznie zauważył przy tym organ, po tym okresie, nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący skontaktował się z Urzędem Celno-Skarbowym i ustalił na jakim etapie jest postępowanie i czy w sprawie została wydana decyzja. Z akt sprawy niewątpliwie wynika bowiem, że skarżący miał wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, gdyż regularnie odbierał korespondencję kierowaną do niego w tej sprawie (postanowienie z dnia [...] 2019 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – odebrane przez skarżącego w dniu 11 marca 2019 r. - k. 72; postanowienie z dnia [...] 2019 r. o włączeniu do akt sprawy wymienionych w postanowieniu dokumentów - k. 73, oraz postanowienie z dnia [...] 2019 r. o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego - k. 74, odebrane przez skarżącego w dniu 2 kwietnia 2019 r.). Tym samym, skoro skarżący odbierał przesyłki organu, to musiał mieć świadomość, że w najbliższym czasie w jego sprawie zostanie wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Ponadto zauważyć należy, że podnoszone przez skarżącego kłopoty ze zdrowiem psychicznym, w tym problemy z pamięcią, nie zostały potwierdzone żadnymi dokumentami np. orzeczeniami lekarskimi świadczącymi o utracie możliwości rozpoznania przez niego sytuacji, w której się znajduje oraz pokierowania swoim postępowaniem. Zdaniem Sądu, wskazywane powyżej okoliczności nie mogły zatem zostać przyjęte za uwalniające skarżącego od winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Reasumując, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ustalił właściwie i w wystarczającym zakresie okoliczności stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, prawidłowo odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 23 kwietnia 2019 r. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 162 o.p. należy uznać zatem, za nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.