III SA/Kr 1269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala Zaskarżoną przez M. B. (dalej skarżący), decyzją z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 pkt 5 i 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn., Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm., dalej zwanej ustawą o pomocy społecznej), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. nr [...] (znak: [...]), orzekającą o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w kwocie 70 zł na zakup żywności, płatnego "...do 10.07.2017 r." Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 7 czerwca 2017 r. skarżący zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej. Organ wskazał, że w trakcie wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w dniu 14 czerwca 2017 r. skarżący sprecyzował swoje żądanie domagając się przyznania mu zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 140 zł. miesięcznie. Organ I instancji - Prezydent Miasta – rozpoznając wniosek skarżącego, decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] (znak: [...]) orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w kwocie 70 zł na zakup żywności, płatnego "...do 10.07.2017 r." W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji materialnej i rodzinnej organ ustalił, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Dochodem skarżącego jest zasiłek stały w wysokości 604,00 zł oraz zasiłek okresowy w wysokości 115,00 zł. Łączny dochód pomniejszony o kwotę alimentów regulowanych na rzecz żony w kwocie 200,00 zł, wynosi 519,00 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący ponosi koszty związane z opłatami mieszkaniowymi lokalu przy ul. K (w którym mieszka jego żona), tj. czynsz w wysokości 314,32 zł, energia elektryczna jest nadpłacona do sierpnia 2017 r. W miesiącu maju 2017 r. skarżący poniósł wydatek związany z wykonaniem badania USG w kwocie 60 zł. Opłaty mieszkaniowe lokalu przy ul. C, w którym skarżący mieszka, reguluje natomiast właścicielka mieszkania tj. siostra skarżącego. Organ I instancji przedstawił obowiązujące regulacje ustawy o pomocy społecznej, w tym podkreślił cele i zasady pomocy społecznej, o których mowa w art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, a także kiedy jest przyznawany i komu zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Dalej, jak podkreślił organ I instancji, "Warte zauważenia jest także wykorzystywanie przez Pana posiadanych środków finansowych. Jak wynika z przedstawionych przez Pana dokumentów, w dniu 15.05.2017 r. podpisał Pan umowę z [...] na świadczenie usług [...] tj. Internetu, TV, Telefonu Domowego oraz Telefonu komórkowego. Na uwagę zasługuje fakt, iż powyższe usługi zainstalował Pan w mieszkaniu przy ul. K, w którym Pan nie zamieszkuje. Zatem na mocy podpisanej umowy w miesiącu czerwcu dokonał Pan zapłaty na wymienione usługi na kwotę 164,70 zł. Jak oświadczył Pan podczas wywiadu nie korzysta Pan zarówno z Internetu, jak i telewizji i telefonu komórkowego. Jako powód zainstalowania powyższych usług wskazał Pan, że "stan mojego zdrowia wymaga dostępu do telefonu w każdym miejscu mojego pobytu". Podał Pan także, że nie mógł skorzystać wyłącznie z jednej opcji, co nie potwierdził z rozmowie telefonicznej pracownik [...]." Organ podniósł więc, że z doświadczenia życiowego wynika, iż skarżący mógłby skorzystać z opcji telefonu na kartę i ponosić koszty wyłącznie w przypadku jego korzystania, co znacznie obniżyłoby koszty związane z regulowaniem zobowiązań skarżącego. Spowodowałoby to także zwiększenie ilości środków pieniężnych przeznaczonych na zakup żywności lub zakupienia dodatkowego posiłku w barze. Organ I instancji zauważył, że skarżącemu jest udzielana pomoc. Niezależnie od powyższego organ I instancji zdecydował przyznać skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 70,00 zł. Ze względu na wyjątkowo ważny interes strony spowodowany jego trudną sytuacją, nadał decyzji klauzulę natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 k.p.a. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że w jego sprawie powinien być zastosowany art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Wyraził niezadowolenie z wysokości przyznanego mu zasiłku i domaga się zatem wyjaśnienia z jakich powodów wysokość tego zasiłku wynosi 70 zł. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO wskazało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i Kolegium nie znalazło podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Przedstawiło następnie cel ustawy o pomocy społecznej, podkreślając, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc ta ma umożliwić przezwyciężenie osobom i rodzinom trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej nie jest zatem przejęcie w całości i bezterminowo obowiązku utrzymywania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej (w tym materialnej), ale podejmowanie takich działań, które umożliwią tym osobom przezwyciężenie ich trudnej sytuacji i samodzielne zaspakajanie niezbędnych potrzeb życiowych, a także integrację ze środowiskiem. SKO wyjaśniło w postaci jakich świadczeń pieniężnych i niepieniężnych i przy zaistnieniu jakich przesłanek pomoc finansowa jest udzielania beneficjentom w świetle ustawy o pomocy społecznej. Wskazało, że jedną z form pomocy jest pomoc w postaci zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Podniosło, że zasiłek ten może być przyznany osobom, gdy zaistniała któraś z przyczyn wymienionych przez Kolegium ( a wskazanych w art. 7 ustawy) dla zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej (art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), w szczególności na pokrycie w części lub w całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, odzieży itp. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki do przyznania mu pomocy społecznej. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i co do stanu prawnego, znajdującego zastosowanie w sprawie. Podniosło, że skarżący jest objęty pomocą ze strony organów i niezależnie od przyznanego zasiłku stałego i okresowego otrzymuje również świadczenie w postaci gorącego posiłku. Kolegium stwierdziło, że w ustalonym stanie faktycznym przyznana dodatkowa pomoc skarżącemu w postaci zasiłku celowego na zakup żywności "w miesiącu lipcu 2017 r." jest - w ocenie Kolegium - adekwatna do potrzeb skarżącego, tym bardziej, iż w istocie nie jest on zainteresowany podjęciem jakichkolwiek działań zmierzających do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Wręcz przeciwnie skarżący, zdaniem Kolegium, podejmuje działania, które w żadnej mierze nie poprawiają jego sytuacji materialnej, powodują natomiast obciążenie jego skromnego budżetu. Zawieranie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w lokalu (zawarcie w maju 2017 r. umowy na świadczenie w lokalu usług telekomunikacyjnych /internet, TV, telefon stacjonarny i telefon komórkowy/ z [...]), do którego nie posiada się tytułu prawnego i w nim nie mieszka, jest zbędnym obciążaniem budżetu domowego, który (co Kolegium przyznało) jest istotnie skromny. Z dołączonej faktury wynika, że za świadczenie usług, z których w istocie skarżący nie korzysta, uiszcza on miesięczną opłatę w kwocie 89 zł (k. 2177 akt). Podobnie oceniło Kolegium wyrażenie przez skarżącego zgody na płacenie żonie alimentów w kwocie 400 zł miesięcznie, w sytuacji gdy jedynym stabilnym źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego przyznanego w maksymalnej wysokości, tj. 604,00 zł miesięcznie. Po raz kolejny Kolegium podkreśliło więc, że pomoc społeczna nie jest instytucją, która ma przejąć na stałe cały ciężar utrzymania osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej, lecz ma pomóc tym osobom w przezwyciężaniu trudności, przy czym osoby korzystające z pomocy społecznej zobowiązane są do współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej (art. 11 ustawy o pomocy społecznej). Mając więc na uwadze, że skarżący jest objęty systematyczną pomocą ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Kolegium uznało, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że art. 41 ustawy o pomocy społecznej nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przepis ten stosuje się w przypadku, w których kryterium dochodowe zostało przekroczone. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wysokości przyznanej mu dotychczas pomocy. Uważa, że normalne jego funkcjonowanie zapewniłyby mu jedynie zasiłki w łącznej wysokości około 1200 zł miesięcznie. Opisał swoją sytuację życiową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. podniósł, ze suma świadczeń z MOPS nie pokrywa nawet wielkości wydatków i nie starcza również na zakup żywności. Na pytanie Sądu wyjaśnił, że do momentu przyznania mu przez Prezydenta Miasta samodzielnego mieszkania nie podejmie pracy, ponieważ jego stan zdrowia na to nie pozwala. Zamierza podjąć działalność gospodarczą ponieważ nie chce mieć szefa – pracodawcy. W przeszłości kilkakrotnie dochodziło do bójek z pracodawcami. Ma stwierdzona jednostkę chorobową – zaburzenia osobowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2017 r., poz. poz. 1369 ze zm. dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną (materialnoprawną) kwestionowanych przez skarżącego decyzji w tej sprawie stanowił art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Ze wskazanej regulacji jasno zatem wynika, że przyznanie zasiłku celowego leży w granicach, tzw. uznania administracyjnego. Istotnie, działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono zatem ograniczenia postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), jak i zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Postanowienia artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. nakazują więc organom respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zgodnie więc z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma więc charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są natomiast zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja podjęta w ramach uznania administracyjnego nie będzie mogła być więc uznana za dowolną wtedy, gdy orzekający organ ustali zgodnie z artykułami: 7, i 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej wykazując przewagę bądź to indywidualnego interesu beneficjenta biorącego górę nad interesem publicznym przy uwzględnieniu celów i zasad pomocy społecznej, bądź na odwrót, wykazując przewagę interesu publicznego nad indywidualnym beneficjenta, także wskazując na cele i zasady pomocy społecznej za tym przemawiające. Podkreślić zatem należy z całą stanowczością w świetle powyższych rozważań, że wykładnia przepisów art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, czemu dały także wyraz organy, nie może w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania, a tak zdaje się pojmuje cele i zasady pomocy społecznej skarżący argumentując, że jedynie zasiłki w wysokości 1200 zł zaspokoiłyby jego potrzeby. Interpretacja taka jest niedopuszczalna. Jest ona bowiem całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już wskazano, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego zapadają w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie zarówno SKO, jak i organ I instancji, nie przekroczyły ram uznania administracyjnego wydając rozstrzygnięcia w tej sprawie, nie naruszając postanowień artykułów: 7, 77 § 1, 80 k.p.a., jak i działając w zgodzie z celami i zasadami pomocy społecznej, wskazanych w artykułach: 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Trafnie zwróciło uwagę zwłaszcza SKO, na aspekt związany ze spełnieniem kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej i możliwością jego przyznania. Nie jest więc zasadne twierdzenie, że w takiej sytuacji istnieje już po stronie beneficjenta roszczenie o przyznanie świadczenia z ustawy o pomocy społecznej w wysokości, którą sam określi. Wprost przeciwnie – beneficjent wnioskujący o pomoc - musi liczyć się z tym, że organ pomocy społecznej może odmówić przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą oczekuje i określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (por. np. wyroki NSA: z 1 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2696/14 , z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2261/15, z 20 października 2016 r. o sygn. akt I OSK 404/15, CBOSA). Organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają zatem w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych (por. NSA w wyroku z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 9/17, Lex nr 2400180). Podkreślić należy, że mogą jednak wystąpić sytuacje nadzwyczajne, gdy uzasadnione będzie wyposażenie danej osoby w pomoc celową, chociażby nawet w danym okresie występowały okoliczności przemawiające na niekorzyść wnioskodawcy, takie jak korzystanie z szerszego finansowania innych potrzeb, a nawet brak należytej współpracy osoby z instytucją pomocy społecznej. Zauważyć jednak należy, że mimo wyeksponowania okoliczności braku współpracy przez skarżącego w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji w jakiej skarżący się znalazł, biorąc pod uwagę jego sytuację życiową, własne możliwości, organ pomimo tego przyznał skarżącemu zasiłek celowy w takiej wysokości, w jakiej stwierdził, że jest ona adekwatna nie tylko do sytuacji skarżącego i podejmowanych przez niego działań, w szczególności związanych z zawarciem umowy na usługi telekomunikacyjne, z których skarżący de facto nie korzysta, a powodujących uszczuplenie i tak skromnego budżetu skarżącego, jakim dysponuje na swoje utrzymanie, a możliwościami organu pomocy społecznej. Z tego tytułu nie można więc organom czynić zarzutu nieprawidłowego i arbitralnego działania. Z urzędu (sprawa o sygn. akt III SA/Kr 1030/17) Sądowi wiadomo także, że Prezydent Miasta odmawiając skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na spłatę zadłużenia alimentacyjnego na rzecz żony wskazał, że skarżący zawierając w dniu 14 stycznia 2016 r. ugodę przed Sądem Rejonowym, Wydział III Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt [...] i zobowiązując się do alimentów na rzecz żony w wysokości 400 zł miesięcznie przyjął na siebie zobowiązanie mając świadomość własnych możliwości finansowych. W tej sytuacji, uwzględniając obowiązujące przepisy oraz argumentację organów oraz zarzuty skargi, Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że decyzje organów obydwu instancji o udzieleniu pomocy w postaci zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości 70 zł są niezgodne z prawem i dowolne. Oświadczenie, że skarżący oczekuje na przyznanie lokalu socjalnego, czy też niemożność podjęcia pracy (vide: protokół rozprawy z dnia 18 grudnia 2017 r. w niniejszej sprawie) z powodu konfliktów z pracodawcami (".....................") nie mogły w żaden sposób podważyć prawidłowo dokonanych ocen przez organy w zaskarżonych decyzjach. Rację mają też organy podnosząc, że w tym stanie faktycznym art. 41 ustawy o pomocy społecznej nie miał zastosowania. Zasadnie podniosły organy, że zasiłek celowy, przyznawany na podstawie tego przepisu może być przyznany, po pierwsze, w razie przekroczenia kryterium dochodowego. Po drugie, nie w każdej sytuacji, lecz gdy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". "Pod pojęciem szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w przepisie art. 41 pkt 1 u.p.s., należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Chodzi o sytuację życiową osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych. Zdarzenia takie wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej". (por. m. in. wyroki: NSA z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3136/15; Lex nr 2330199, czy WSA w Krakowie z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 747/10, Lex nr 756997). Zasadne jest zatem stanowisko orzekających organów, że skoro w sytuacji skarżącego kryterium dochodowe nie zostało przekroczone, a jego sytuacja, choć trudna, nie odbiega od innych tego typu sytuacji, to wskazany przepis nie miał zastosowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.