III SA/Kr 1295/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 2 września 2013 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy M. S. jako dłużnikowi alimentacyjnemu. W skardze na powyższą decyzję M. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. P 46/07 sprowadzającej się do wniosku, że zatrzymanie prawa jazdy winno służyć realizacji podstawowego celu ustawy, a którego to celu osiągnąć nie można, a nadto sprzeczne jest z zasadą proporcjonalności. W związku z powyższym natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącego, wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Podniesiono także, że uprawnienie do kierowania pojazdami pełni obecnie nieprzecenioną funkcję, ułatwiając nie tylko życie codzienne, ale przede wszystkim ułatwiając czy wręcz gwarantując możliwość wykonywania pracy zawodowej. Mając powyższe na uwadze, z całą pewnością uprawdopodobniony został fakt wyrządzenia znacznej szkody, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie znaleźć można również w szerokim orzecznictwie, np.: w postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. l FZ 223/11. Dodatkowo podano, że skarżący w miarę możliwości finansowych reguluje zobowiązania alimentacyjne, o czym świadczą załączone potwierdzenia przelewów. W związku z powyższym biorąc pod uwagę wysokość dokonanych wpłat, skarżący uiścił należności alimentacyjne za okres ostatnich 6 miesięcy w wysokości 50%. Zdaniem skarżącego podstawa zaskarżonej decyzji odpadła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesienie skargi, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 240 ze zm.), nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo jej zaskarżenia. Sąd może jednak, stosownie do treści art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, a to: zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koncentruje się prawie wyłącznie na twierdzeniu o niekonstytucyjności podstawy prawnej wydanej decyzji. We wniosku stwierdzono ogólnikowo, że brak prawa jazdy utrudnia życie codzienne, jak i wpływa niekorzystnie na możliwości zarobkowe. W związku z uwagami poczynionymi powyżej stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, by w sprawie zaszła którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wskazał jak w jego konkretnym przypadku prawo jazdy pozwala mu na uzyskiwanie dochodów. W szczególności z akt sprawy nie wynika, by był np. kierowcą zawodowym, a prawo jazdy było niezbędnym narzędziem do uzyskiwania dochodów i w konsekwencji przeznaczania ich na zobowiązania alimentacyjne. Sąd stoi na stanowisku, wyrażonym już wielokrotnie w orzecznictwie, że nie ma obowiązku poszukiwania z urzędu przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji, jeśli wnioskodawca ich nie wykazał we wniosku, a tym samym, nie podziela poglądu NSA wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28.09.2011 r. I FZ 223/11 (CBOS), na które powołuje się skarżący. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę. W ocenie Sądu, przywołane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie argumenty, mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji są bardzo ogólne i nie precyzują konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podniesione argumenty odwołują się nie do samego wniosku, a do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to na stronie składającej wniosek w tym trybie ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a zadaniem sądu jest zbadanie czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia wnioskodawcy winny zostać szczegółowo uzasadnione. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.