III SA/Kr 1299/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 24 sierpnia 2011r. Nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 24 sierpnia 2011r. Nr [...] znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z [...] 2011r. Nr [...] odmawiającą przyznania M. M. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Organ uznał, że skoro skarżąca na dzień złożenia wniosku o pomoc finansową była już właścicielem lokalu mieszkalnego nie może być uznana za osobę mającą niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Pierwotnie decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przy czym Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej postanowieniem z dnia [...] 2011r. znak [...] sprostował treść pouczenia w/w decyzji w ten sposób, że pouczył, iż od zawartego w decyzji rozstrzygnięcia przysługuje powództwo do sądu właściwego w sprawach z zakresu prawa pracy. W związku z tym w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. M. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Badając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy brać również pod uwagę unormowania, które wprost wyłączają kognicję tego sądu. Przykładem takiego unormowania jest ustawa z dnia 09 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 79, poz. 523), w której ustawodawca wyraźnie wyłączył właściwość sądów administracyjnych w określonych sprawach. Zgodnie z art. 217 ust. 2 ustawy o służbie więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. W dalszych artykułach cytowana ustawa wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądom administracyjnym, sądom powszechnym, a które zostały w ogóle wyłączone z oceny sądowej. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 5 sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych, - rozstrzyga się w formie decyzji. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym, - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. W art. 220 ustawodawca wskazał natomiast, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Stosownie zaś do treści art. 268 ust. 2 cytowanej ustawy, postępowania dotyczące decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone na podstawie przepisów niniejszej ustawy. Niniejsza sprawa dotyczy decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jak wskazał WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 295/11 (dostępny na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego) pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest sprawą ze stosunku służbowego, dotyczy bowiem realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego, a powyższe zagadnienie nie zostało wymienione ani w art. 218 cytowanej ustawy, w którym zostały wskazane sprawy podlegające kognicji sądu administracyjnego, ani też w art. 219, zawierającym katalog spraw niepodlegających kontroli sądów administracyjnych i powszechnych. Stąd też stosownie do art. 220 należy uznać, iż sprawa dotycząca przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w Służbie Więziennej została objęta kognicją sądu powszechnego – sądu pracy. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 13.12.2011r. sygn. akt I OSK 2189/11 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z 17.03.2011r. sygn. akt III SA/Gd 64/11 (Legalis) . Biorąc powyższe pod uwagę Sąd odrzucił skargę M. M. na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji.