III SA/Kr 1382/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. P. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 sierpnia 2012 r. Nr [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej J. P. w dniu 15 listopada 2013 r. W dniu 25 listopada 2013 r. (data prezentaty Sądu) J. P. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/12 referendarz sądowy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego. Pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. J. P. złożyła własnoręcznie sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/12, która postanowieniem tego Sądu z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/12 została odrzucona. W dniu 11 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) wyznaczony na pełnomocnika skarżącej radca prawny K. B. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/12 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, iż skarżąca nie ponosi winy w tym, że w ustawowym terminie, tj. do dnia 16 grudnia 2013 r. nie wniosła skargi kasacyjnej od w/w wyroku, gdyż nie była wówczas reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, który musi sporządzić i wnieść skargę kasacyjną. Nie stać jej również było na pełnomocnika z wyboru i dlatego złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Radca prawny K. B. podał, iż o wyznaczeniu go na pełnomocnika skarżącej dowiedział się z zawiadomienia Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 30 stycznia 2014 r., które doręczono mu w dniu 4 lutego 2014 r. W dniu 5 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej zbadał akta sprawy, a w dniu 11 lutego 2014 r. wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tym samym złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło w terminie 7 dni od dnia otrzymania przez pełnomocnika skarżącej zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 244 p.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11, z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 70/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wyjaśnień pełnomocnika J. P. wynika, że o wyznaczeniu go na pełnomocnika skarżącej dowiedział się w dniu 4 lutego 2014 r., a z aktami sprawy zapoznał się 5 lutego 2014 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony w dniu 11 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego), a więc w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Do wniosku została dołączona skarga kasacyjna. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik J. P. uprawdopodobnił również okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Skarżąca nie mogła bowiem sama wnieść skargi kasacyjnej, gdyż jest ona obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim. Mogła jedynie wystąpić o wyznaczenie jej pełnomocnika z urzędu, co też uczyniła. Skarżąca nie miała jednak wpływu na czas rozpatrywania jej wniosku przez Sąd ani na termin wyznaczenia pełnomocnika przez Okręgową Izbę Radców Prawnych. Tym samym zdaniem Sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącej, a zatem należało go jej przywrócić. Bez znaczenia jest natomiast to, że skarżąca pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. złożyła własnoręcznie sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2013 r. Zdaniem Sądu, dopuszczalne jest wniesienie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika także wtedy, gdy skarżąca złożyła już wcześniej sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, która została odrzucona. Odrzucona skarga kasacyjna nie wywołuje bowiem skutków w zakresie powagi rzeczy osądzonej. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z dwiema lecz z jedną skargą kasacyjną, skoro pierwsza została odrzucona. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.