III SA/Kr 1383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego skargę oddala J. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 1 czerwca 2009 r. Decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...] Starosta orzekł o uznaniu J. M. za osobę bezrobotną z dniem 1 czerwca 2009r. Decyzją z tego samego dnia znak [...] Starosta przyznał J. M. uzupełnienie prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Następnie w dniu [...] 2009r. znak [...] Starosta orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, że skarżący wyczerpał okres pobierania zasiłku. W dniu 13 maja 2010 r. Starosta skierował skarżącego na szkolenie do Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości w celu odbycia szkolenia pt.: "Obsługa i eksploatacja instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych do napięcia 15 KV". Szkolenie odbywało się w dniach od 17 do 28 maja 2010 r. Starosta zobowiązał się do sfinansowania kosztów szkolenia. Wraz z rozpoczęciem szkolenia skarżący został poinformowany o obowiązkach osoby uczestniczącej w szkoleniu, m.in. o każdorazowym usprawiedliwieniu nieobecności na zajęciach szkoleniowych w terminie 2 dni od daty jej wystąpienia oraz obowiązku zwrotu kosztów szkolenia w przypadku nie ukończenia go z własnej winy, chyba że powodem nie ukończenia szkolenia będzie podjęcie pracy. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Starosta przyznał J. M. stypendium w związku z rozpoczęciem szkolenia w wysokości 120% zasiłku dla osoby bezrobotnej. Pismem z dnia 28 maja 2010 r. Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości poinformowała Powiatowy Urząd Pracy, że J. M. był nieobecny w dniach od 24 do 27 maja 2010 r. na szkoleniu. Z powodu niedostatecznej frekwencji na zajęciach J. M. nie został dopuszczony do egzaminu na uprawnienia SEP. Na skutek tej informacji Starosta decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...] powołując się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) orzekł o pozbawieniu J. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 maja 2010r. z powodu przerwania z własnej winy szkolenia. Decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...] Starosta orzekł o utracie przez skarżącego prawa do stypendium od dnia 24 maja 2010 r., a decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...] zobowiązał skarżącego do zwrotu kosztów szkolenia w kwocie 708,30 zł. W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...] 2010 r. znak [...] pozbawiającej statusu bezrobotnego, J. M. domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organowi, że przesłanie mu trzech decyzji jednocześnie (w jednej kopercie), jest działaniem niezgodnym z prawem. Nadto zarzucił, że wydanie tych decyzji w imieniu osoby prawnej stwierdziła ta sama osoba fizyczna, we wszystkich decyzjach wskazano taki sam termin do wniesienia odwołania, ten sam organ odwoławczy oraz, że te trzy decyzje dotyczą tej samej sprawy, treść i uzasadnienie decyzji wywołują wzajemne implikacje, dlatego powinny być badane przez organ odwoławczy łącznie, w ramach jednego postępowania. Nadto skarżący szczegółowo opisał okoliczności jego obecności na szkoleniu podnosząc, że nie jest zasadny zarzut przerwania przez niego z własnej winy szkolenia. Wyjaśnił, że zrealizował cały zakres szkolenia objęty harmonogramem, a ponadto rozszerzył zakres szkolenia o zagadnienia takie jak" elektryczne urządzenia przeciwwybuchowe i elektryczna sieć trakcyjną, co do których zauważył, że były wątpliwości czy są objęte zakresem szkolenia. Uznał, że przyczyny nieobecności na zajęciach wynikają z relacji interpersonalnych i organizacyjnych szkolenia. Po przedstawieniu prowadzącemu świadectw kwalifikacyjnych został poinformowany, że może podpisać się na liście i nie przychodzić aż do dnia egzaminu. Decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2010r. orzekającą o pozbawieniu J. M. z dniem 24 maja 2010 r. statusu osoby bezrobotnego. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). Organ odwoławczy podkreślił, że ostatnią datą przy której widnieje podpis skarżącego na liście jest dzień 21 maja 2010 r, oraz, że skarżący został poinformowany o tym, że każdorazowa nieobecność na zajęciach szkoleniowych winna być usprawiedliwiona zaświadczeniem lekarskim. Przyjęcie do wiadomości tych zasad skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. W ocenie organu nieobecność nieusprawiedliwiona w sposób wymagany przepisami prowadzi w konsekwencji do uznawana za przerwanie szkolenia z własnej winy przez bezrobotnego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma przeciwwskazań do łącznego wysłania decyzji w jednej przesyłce listowej, o ile zawiera ona na kopercie i na zwrotce informacje co do wszystkich sygnatur decyzji. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wydaje decyzje w imieniu Starosty, a pieczątka imienna zawiera stosowną adnotację o upoważnieniu. Nadto termin do wniesienia odwołania jest taki sam dla wszystkich wydanych decyzji. Na skutek skargi J. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1086/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę organ przeoczył zawarty w odwołaniu wniosek o wyłączenie organu. Rozpatrzenie i rozstrzygnięcie odwodnia oraz ocena decyzji organu pierwszej instancji bez rozstrzygnięcia o wniosku o wyłączenie tego organu od prowadzenia sprawy było przedwczesne i niedopuszczalne. O ile bowiem organ ten podlegałby wyłączeniu, organ odwoławczy byłby zobowiązany ocenić decyzję w pierwszej kolejności jako wydaną przez organ podlegający wyłączeniu, zatem uchybienie przepisom postępowania w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda decyzją z dnia 17 października 2011 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje Starosty z dnia [...] 2010 r. znak [...] orzekającą o pozbawieniu J. M. z dniem 24 maja 2010 r. statusu osoby bezrobotnego. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że z dołączonych do akt list obecności wynika jednoznacznie, ze w dniach od 24 do 27 maja 2010 r. skarżący był nieobecny na szkoleniu. Obok nieobecności widnieje adnotacja "nieobecność usprawiedliwiona – indywidualny to nauczania" oraz własnoręczny podpis skarżącego. Nadto organ odwoławczy przypomniał, że skarżący został pouczony o obowiązku usprawiedliwienia każdej nieobecności zwolnieniem lekarskim, zaś nieobecność nieusprawiedliwiona będzie uznana za przerwanie szkolenia z własnej winy. Nadto organ podkreślił, że szkolenie nie przewidywało indywidualnego toku nauczania, a rejestracja osoby bezrobotnej jest czynnością dobrowolną, jednak w przypadku jej dokonania, bezrobotny musi mieć świadomość swoich obowiązków i konsekwencji z tytułu ich niewypełnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. M. domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie odniósł się do postanowienia o odmowy uwzględnienia jego wniosku o wyłączenie organu i zarzucił, że uzasadnienie postanowienia to "pospolity groch z kapustą". Nadto skarżący "podtrzymał wszystkie zarzuty z poprzedniej skargi, rozszerzając je o "zarzut podrobienia jego podpisu na liście obecności, pod tekstem "nieobecność usprawiedliwiona..." Zdaniem skarżącego jego podpis podrobiono nieudolnie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutów naruszenia prawa, procesowego i materialnego, w rozpoznawanej sprawie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podstawą materialno prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), dalej zwanej ustawą o zatrudnieniu, w szczególności art. 33 ust 4 pkt 7 ustawy o zatrudnieniu, w myśl którego Starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który z własnej winy przerwał staż, szkolenie, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3 ustawy. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają definicji legalnych użytych w treści art. 33 ust. 4 pkt 4 i 7 pojęć "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" i "własnej winy w przerwaniu szkolenia". Rozumienie powyższych sformułowań wyjaśniane jest w orzecznictwie sądowym. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (wyrok NSA z dnia 26.10.2010 r., I OSK 942/10, Lex nr 745385). Uzasadniona przyczyna każdorazowo musi poddawać się weryfikacji. Ustalenie jej wystąpienia należy do organu prowadzącego postępowanie (wyrok NSA z: 09.11.2009 r., I OSK 422/09, Lex nr 588788; 17.02.2010 r., I OSK 1319/09, Lex nr 595071). Podobnie w odniesieniu do wystąpienia przesłanki o której stanowi art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o zatrudnieniu, obowiązkiem organu administracji jest ustalenie w sposób obiektywny jej wystąpienia w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Wina bezrobotnego rozumiana jest jako naganny stosunek psychiczny osoby do podejmowanego działania uzewnętrzniający się w podjęciu lub zaniechaniu podjęcia określonych czynności, wyrażając się przez lekkomyślność albo niedbalstwo (wyrok WSA w Poznaniu z dnia sygn. akt IV SA/Po 17/12 – dostępny na stronie internetowej http//www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że skarżący, po wyczerpaniu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych został skierowany przez Starostę na szkolenie do Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości, celem odbycia szkolenia pt.: "Obsługa i eksploatacja instalacji eklektycznych i elektroenergetycznych do napięcia 15 KV". Szkolenie odbywało się w dniach od 17 do 28 maja 2010 r. i miało być zakończone egzaminem. Koszty szkolenia ponosił Starosta. Skarżący, jak słusznie podkreślają organy, został poinformowany o obowiązku każdorazowego usprawiedliwienia nieobecności na szkoleniu, odpowiednim zwolnieniem lekarskim w terminie 2 dni od daty jej wystąpienia oraz o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia w przypadku nieukończenia tego szkolenia z własnej winy, chyba, że powodem nieukończenia szkolenia będzie podjęcie przez skarżącego pracy. W sprawie jest bezsporne, że skarżący nie wykonał nałożonego nań obowiązku ukończenia szkolenia, gdyż w dniach od 24 do 27 maja 2010 r. był nieobecny na zajęciach, na skutek czego nie został dopuszczony do egzaminu. We wskazanym terminie skarżący nie usprawiedliwił swojej nieobecności stosownym zwolnieniem lekarskim. Na dołączonej do akt liście skarżący wpisał adnotację "nieobecny usprawiedliwiony – indywidualny tryb nauczania" i się pod nią podpisał. Sąd nie dał wiary skarżącemu, że nie jest to jego podpis, gdyż wiarygodność tego podpisu skarżący zakwestionował dopiero na etapie skargi do Sądu, wcześniej zaś podnosił, że, zrealizował cały zakres szkolenia objęty harmonogramem. Rozszerzył ponadto zakres szkolenia o zagadnienia takie jak "elektryczne urządzenia przeciwwybuchowe i elektryczna sieć trakcyjna," co do których zauważył, że były wątpliwości czy są objęte zakresem szkolenia. Stwierdził ponadto, że przyczyny nieobecności na zajęciach wynikają z relacji interpersonalnych i organizacyjnych szkolenia. Po przedstawieniu prowadzącemu świadectw kwalifikacyjnych został poinformowany, że może pójść, podpisać się na liście i nie przychodzić aż do dnia egzaminu swoją nieobecność uzgodnił z prowadzącym szkolenie. Tymczasem, szkolenie nie przewidywało indywidualnego toku nauczania, a ponieważ skarżący nie przedstawił w ciągu dwóch dni od dnia nieobecności stosownego zwolnienia lekarskiego, ani też nie podjął pracy, organ prawidłowo uznał, że skarżący z własnej winy przerwał szkolenie. W konsekwencji Starosta prawidłowo, działając zgodnie z powołanym powyżej art. 33 ust 4 pkt 7 ustawy o zatrudnieniu pozbawił skarżącego statusu bezrobotnego. Prawidłowo również organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty skarżącego wskazał, że decyzje w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego, utraty prawa do stypendium oraz zwrotu kosztów szkolenia mogły być wysłane do skarżącego w jednej przesyłce listowej, pod warunkiem prawidłowego podania na kopercie wszystkich sygnatur przedmiotowych spraw. Powyższe decyzje zostały prawidłowo wydane przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, który działał z upoważnienia Starosty. Termin do wniesienia odwołania we wszystkich tych sprawach, jest taki sam i w myśl art. 129 § 2 k.p.a. wynosi 14 dni. Podobnie organem, właściwym do rozpoznania odwołania we wszystkich tych sprawach jest organ II instancji, którym w przedmiotowych sprawach jest Wojewoda. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzająca je decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe. Organy zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału. W wydanych decyzjach organy w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego, wskazały przepisy, które miały zastosowanie w sprawie, prawidłowo interpretując ich treść. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę