IV SA/Po 17/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] maja 2011 r.) Prezydent Miasta K. (dalej Prezydent albo organ I instancji), na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a i pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ([j.t.] Dz.U. 2008 r., nr 69 poz. 415 ze zm., dalej upz bądź ustawa o promocji zatrudnienia) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) orzekł o utracie przez A. Dz. (dalej Strona albo Odwołujący) statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że dnia [...] stycznia 2011 r. Strona podpisała deklarację udziału w Indywidualnym Planie Działania. W ramach realizacji tego planu pośrednik pracy wydał Stronie wniosek do Lidera Klubu Pracy z zaleceniem udziału w zajęciach aktywizacyjnych i wyznaczył termin zgłoszenia się w dniu [...] maja 2011 r., co Strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. W tym terminie Strona nie zgłosiła się i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Tym samym należy uznać, że nastąpiło przerwanie po raz pierwszy z winy Strony innej formy pomocy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia upz, tj. Indywidualnego Planu Działania. W powyższym przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej (art. 33 ust. 4 pkt 7 upz). Jednocześnie organ I instancji zastrzegł, że zgodnie z art. 33 ust. 4c upz ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 120 dni od dnia utraty statusu, w wyniku ponownej rejestracji (k. 30, 37, 38 akt PUP). W odwołaniu, które wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w K. dnia [...] czerwca 2011 r. Strona wyjaśniła, że nie stawiła się dnia [...] maja 2011 r. celem udziału w zajęciach aktywizacyjnych z powodu choroby, na dowód czego przedstawiła zaświadczenie lekarskie wystawione dnia [...] maja 2011 r. przez lek. med. W. K. (k. 7, 8 akt Wojewody). Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2011 r.) Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda albo organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 10 ust. 7 pkt 2, i art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a i pkt 7 upz, uchylił zaskarżoną decyzję z [...] maja 2011 r. oraz umorzył postępowanie I instancyjne. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że Odwołujący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. dnia [...] sierpnia 2010 r. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji Odwołujący otrzymał pisemne pouczenie o obowiązkach osób bezrobotnych oraz o konsekwencjach wynikających z nieprzestrzegania tych obowiązków. Zapoznanie się z tym pouczeniem Odwołujący potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu rejestracji. Organ II instancji podzielił w całości argumenty podniesione we wniesionym odwołaniu. Z przedłożonego przez Odwołującego zaświadczenia wynika, że dnia [...] maja 2011 r. bezrobotny był chory. W tej sytuacji Odwołujący nie był gotowy do podjęcia zatrudnienia w wyznaczonym dniu i nie może wobec tego być mowy o przerwaniu innej formy pomocy określonej w upz z powodu niestawiennictwa u Lidera Klubu Pracy w wyznaczonym terminie. Okoliczności opisane przez Odwołującego mogą stanowić o usprawiedliwionych przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Choroba może zostać uznana za przyczynę obiektywną i niezależną od strony i może stanowić usprawiedliwienie w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym dniu (k. 1, 2 akt Wojewody). Skargę na decyzję z [...] lipca 2011 r. wniósł Prokurator Rejonowy w K. (dalej Prokurator) pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], zarzucając naruszenie: a) prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 7 upz, które polegało na błędnym przyjęciu, że podstawą usprawiedliwionego niestawiennictwa osoby bezrobotnej w urzędzie pracy może być zaświadczenie lekarskie w kwestii niezdolności do pracy i nie jest w tym zakresie wymagane zaświadczenie lekarskie na druku ZUS ZLA oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 upz, które polegało na nieuwzględnieniu przez organ II instancji przepisu, w myśl którego bezrobotny obowiązany jest do powiadomienia urzędu pracy w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i podania uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa, b) przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa przez nie przeprowadzenie wnikliwego ponownego rozpatrzenia sprawy i nie ustosunkowanie się do twierdzeń organu I instancji potwierdzających fakt, że bezrobotny nie przedstawił na okoliczność swego niestawiennictwa zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA i nie powiadomił urzędu pracy w terminie 7 dni o przyczynie swej nieobecności w wyznaczonym przez urząd pracy terminie, co z kolei doprowadziło do tego, że kwestionowana decyzja Wojewody została w tym zakresie pozbawiona prawidłowego uzasadnienia. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Prokurator podkreślił, że Strona została skutecznie poinformowana przez organ I instancji o konieczności przedłożenia zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA w przypadku utarty zdolności do pracy. Bezsprzecznym jest, że ów obowiązek odnosi się również do wszelkich obowiązków związanych z wezwaniem do stawiennictwa osoby bezrobotnej w dni wyznaczone przez pracowników urzędu pracy. W tym zakresie w ocenie Prokuratora należy uznać, że bezrobotny nie wykonał obowiązku nałożonego przez organ I instancji. W odniesieniu do oceny zachowania się Strony (lekkomyślność lub niedbalstwo), należy zaznaczyć, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. otrzymała informację o obowiązku stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] maja 2011 r. W myśl ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie, Strona mimo poważnego stanu zdrowia (zalecenie leżenia w łóżku), udała się do lekarza dopiero w dniu [...] maja 2011 r., a więc 22 dni od stwierdzonej niezdolności do pracy, zgodnie z zaświadczeniem lekarza z dnia [...] maja 2011 r. Nie dokonując oceny w jaki sposób lekarz ustalił stan zdrowia zainteresowanego w odniesieniu do stanu istniejącego ponadto 3 tygodnie wcześniej, zachowaniu Strony można przypisać co najmniej stopień lekkomyślności, jeżeli w opisanym stanie zdrowia udała się do lekarza dopiero po 22 dniach od dnia powstania niezdolności do pracy. Argumentacja Strony zasadzająca się na twierdzeniu, że uważała ona, że jako osoba niepełnosprawna nie musi legitymować się zaświadczeniem ZUS ZLA, jest całkowicie chybiona. Strona będąc osobą niepełnosprawną korzysta często z porad lekarskich, a więc trudno przyjąć, że nie znane są Jej okoliczności jakimi dokumentami zaświadcza się o niezdolności do pracy. Zdaniem Prokuratora, decyzja Wojewody zapadła z naruszeniem prawa polegającym nadto na nieuwzględnieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 upz, w myśl którego bezrobotny obowiązany jest do powiadomienia urzędu pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i podania uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. W ocenie Prokuratora, Wojewoda rozpatrując tę sprawę nie uwzględnił dyspozycji wynikającej z art. 33 ust. 4 pkt 4 upz. Sama okoliczność objęcia Strony Indywidualnym Planem Działania nie zwalniała Go od obowiązku powiadomienia organu I instancji o braku możliwości stawiennictwa w wyznaczonym terminie. Okoliczność ta nie została w żadnym aspekcie dostrzeżona przez organ II instancji, który skupił się wyłącznie na tym, że Strona o swej niezdolności do pracy poinformowała organ I instancji dopiero składając dnia 3 czerwca 2011 r. odwołanie, załączając zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2011 r. W odniesieniu do zarzutu naruszenia istotnych przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa należy zaznaczyć, że jeżeli organ II instancji uznał, że żądanie przez organ I instancji zaświadczenia ZUS ZLA w kwestii usprawiedliwia nieobecności w wyznaczonym terminie jest niezasadne, to winien w pierwszej kolejności uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa Strony w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia [...] maja 2011 r. i brakiem powiadomienia urzędu o podstawach absencji we wskazanym terminie. Prezydent o istnieniu zaświadczenia lekarskiego powziął wiadomość dopiero w momencie złożenia odwołania przez Stronę od decyzji z [...] maja 2011 r., a więc nie miał możliwości uzupełnienia materiału dowodowego o dokument wskazany powyżej. Z powyższego obowiązku, mimo możliwości w tym zakresie organ II instancji nie skorzystał, posiadając w tym zakresie odpowiednie możliwości techniczne i prawne. Zdaniem Prokuratora, w przypadku nie uwzględnienia stanowiska Prezydenta, organ II instancji winien w pierwszej kolejności uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać omawianą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a nie umarzać postępowania jako bezprzedmiotowego (k. 4-10 akt IV SA/Po 17/12). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Wojewoda podkreślił, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji kierował się stanem zdrowia Strony i przedstawionym zaświadczeniem lekarskim z którego wynika, że dnia [...] maja 2011 r. była ona chora. W odniesieniu do zarzutu braku oceny stanu zdrowa bezrobotnego Wojewoda zauważył, że nie jest organem władnym do kontrolowania pracy lekarza oraz nie posiada instrumentów pozwalających kontrolować legalność i rzetelność wydawanych przez lekarza dokumentów (k. 12-13 akt IV SA/Po 17/12). Podczas rozprawy odbywającej się dnia [...] maja 2012 r. Prokurator popierając skargę, uznaniu Sądu pozostawił uchylenie decyzji Prezydenta z [...] maja 2011 r. (k. 35 akt IV SA/Po 17/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody z 1 lipca 2011 r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie, którego przedmiotem było pozbawienie Strony statusu bezrobotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], znak [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 upz i art. 104 kpa orzekł o uznaniu A. Dz. za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2010 r. bez prawa do zasiłku (k. 11 akt PUP). Jednocześnie dnia [...] sierpnia 2010 r. Strona zaznajomiła się z obowiązkami i uprawnieniami osoby rejestrującej się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., potwierdzając własnoręcznym podpisem otrzymanie powyższych zasad w formie pisemnej i zobowiązując się tym samym do ich przestrzegania. Zgodnie z pkt III ust. 12 powyższego dokumentu, utrata statusu bezrobotnego następuje na wypadek nieprzedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby – ZUS ZLA. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od 1 dnia niezdolności do pracy (k. 3-8 akt PUP). Dnia [...] stycznia 2011 r. Strona podpisała deklarację uczestnictwa w Indywidualnym Planie Działania realizowanym przez Powiatowy Urząd Pracy w K., zmierzającym do doprowadzenia Strony do podjęcia odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej. W przypadku odmowy bez uzasadnionej przyczyny udziału lub braku współdziałania w przygotowaniu lub realizacji Indywidualnego Planu Działania, Strona została poinformowana o pozbawieniu statusu bezrobotnego od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i kolejnej odmowy (k. 30 akt PUP). Dnia [...] kwietnia 2011 r. Strona odebrała wezwanie do stawiennictwa u Lidera Klubu Pracy w dniu [...]0 maja 2011 r., celem wzięcia udziału w zajęciach aktywizacyjnych. W podpisanym przez Stronę wezwaniu została Ona pouczona, że w przypadku niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i braku powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, zostanie pozbawiona statusu bezrobotnego. W wezwaniu zostało określone, że uzasadnioną przyczyną niestawienia się jest przyczyna obiektywna, niezależna od zachowania bezrobotnego, której nie mógł wcześniej przewidzieć, a która uniemożliwiła mu stawienie się w wyznaczonym terminie. Przyczyna ta musi zostać udokumentowana. Strona nie stawiła się w wyznaczonym terminie na spotkaniu z Liderem Klubu Pracy, co potwierdziła Lider Klubu Pracy D. S. (k. 37 akt PUP). Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., II SA/Po 475/11 (dalej wyrok II SA/Po 475/11), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2011 r. nr [...], odmawiającą przyznania A. Dz. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad R. Dz. W pkt 2 Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (k. 2-3, 18, 20-26 akt II SA/Po 475/11). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy wymienionych wyżej dokumentów i odpisów dokumentów, mających charakter dokumentów urzędowych bądź prywatnych. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego Komentarz LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32). Za niewiarygodne Sąd uznał przedłożone przez Stronę wraz z odwołaniem od decyzji z [...] maja 2011 r. zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2011 r., wystawione przez lekarza medycyny W. K., z którego wynika, że dnia [...] maja 2011 r. A. Dz. był chory-leżący. Sąd miał na uwadze, że powyższe zaświadczenie zostało wystawione 21 dni po dniu, w którym Stronę miały spotkać dolegliwości związane ze stanem zdrowia. Zaświadczenie lekarskie jest jedynie dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 245 kpc (T. Ereciński – op. cit. s. 713 uw. 17; K. Knoppek, Dokument w procesie cywilnym, Poznań 1993 r., s. 110-111). Dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Z zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania wynika, że niemożliwym pozostaje rzetelne ustalenie stanu zdrowia pacjenta na 21 dni przed dniem badania lekarskiego. Zaświadczenie to nie zostało wystawione na urzędowym druku ZUS ZLA, jak tego wymagały zasady postępowania osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., z którymi Strona została zaznajomiona dnia [...] sierpnia 2010 r., podpisując stosowne oświadczenie. Zgodnie z § t. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 lipca 2005 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy (Dz.U. nr 145, poz. 1219, dalej rozporządzenie), okres orzeczonej niezdolności od pracy może obejmować okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Lekarza medycyny W. K. nie jest lekarzem psychiatrą, w związku z czym nie zostały spełnione przesłanki z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji były przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, która zgodnie z art. 1 ust. 1 określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Rejestracja osób bezrobotnych dokonywana jest przez powiatowe urzędy pracy (art. 33 ust. 1 upz). W art. 33 ust. 3 upz bezrobotny został zobowiązany do zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W art. 33 ust. 4 upz wymienione zostały w pkt 1-11 przesłanki pozbawienia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W świetle tej regulacji starosta jest zobowiązany wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 34 ust. 4 pkt 4 upz, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Kolejną przesłanką pozbawienia statusu bezrobotnego jest zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 7 upz przerwanie przez bezrobotnego szkolenia, stażu lub wykonywanych prac, o których mowa w art. 73a ustawy, lub innej formy pomocy określonej w ustawie z własnej winy. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają definicji legalnych użytych w treści art. 33 ust. 4 pkt 4 i 7 pojęć "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" i "własnej winy w przerwaniu szkolenia". Rozumienie powyższych sformułowań wyjaśniane jest w orzecznictwie sądowym. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (wyrok NSA z dnia 26.10.2010 r., I OSK 942/10, Lex nr 745385). Uzasadniona przyczyna każdorazowo musi poddawać się weryfikacji. Ustalenie jej wystąpienia należy do organu prowadzącego postępowanie (wyrok NSA z: 09.11.2009 r., I OSK 422/09, Lex nr 588788; 17.02.2010 r., I OSK 1319/09, Lex nr 595071). Podobnie w odniesieniu do wystąpienia przesłanki o której stanowi art. 33 ust. 4 pkt 7 upz, obowiązkiem organu administracji jest ustalenie w sposób obiektywny jej wystąpienia w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Wina bezrobotnego rozumiana jest jako naganny stosunek psychiczny osoby do podejmowanego działania uzewnętrzniający się w podjęciu lub zaniechaniu podjęcia określonych czynności, wyrażając się przez lekkomyślność albo niedbalstwo (wyrok WSA w Gliwicach z 10.10.2008 r., IV SA/Gl 390/08, Lex nr 505841; wyrok WSA we Wrocławiu z 12.02.2009 r., IV SA/Wr 480/08, baza orzeczeń NSA). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że Strona została skierowana do Lidera Klubu Pracy z zaleceniem udziału w zajęciach aktywizacyjnych. Strona nie stawiła się dnia [...] maja 2011 r. na umówione spotkanie, nie powiadamiając w okresie 7 dni Powiatowego Urzędu Pracy o terminie niestawiennictwa. Dopiero we wniesionym do organu I instancji odwołaniu Strona wyjaśniła, że począwszy od dnia [...] kwietnia 2011 r. była chora, załączając jednocześnie zaświadczenie lekarskie, potwierdzające fakty choroby w dniu 10 maja 2011 r. Rację należy przyznać Prokuratorowi, że Strona nie dochowała należytej staranności udając się do lekarza dopiero po 22 dniach od dnia powstania niezdolności do pracy. Za niezasadną należało uznać również argumentację Strony która wskazała, że jako osoba niepełnosprawna nie musi legitymować się zaświadczeniem ZUS ZLA. Podpisując się dnia [...] sierpnia 2010 r. pod katalogiem obowiązków i uprawnień osoby rejestrującej się w Powiatowym Urzędzie Pracy Strona została poinformowana o sposobie dokumentowania choroby powodującej niezdolność do pracy. Nie przedkładając zaświadczenia na druku ZUS ZLA, Strona świadomie nie wypełniła spoczywającego na Niej obowiązku wykazania, że Jej absencja dnia [...] maja 2011 r. nie była spowodowana z Jej winy. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zasadnymi okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ II instancji wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Wojewoda nie ustosunkował się do twierdzeń Prezydenta potwierdzających fakt, że Strona nie przedstawiła na okoliczność swojego niestawiennictwa zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA i nie powiadomiła urzędu pracy w terminie 7 dni o przyczynie swej nieobecności w wyznaczonym przez urząd pracy terminie. Wojewoda uznając załączone do odwołania zaświadczenie lekarskie za wiarygodne, nie poddał tego dokumentu jakiejkolwiek analizie z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, naruszając art. 80 kpa. Zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2011 r. nie mogło być skutecznym dowodem niezdolności Skarżącego do pracy dnia [...] maja 2011 r., bowiem nie spełniało wymogów określonych w art. 55 ust. 1, 2, 4, 5, 6, 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz.U. 2005 r., nr 31, poz. 267 ze zm.; A. Rzepecka-Gil, Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Komentarz, Wolters Kluwer 2009, s. 177-181). Niezasadnym było również umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego bez uprzedniego dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, polegającego na zebraniu materiału dowodowego oraz jego rzeczowej ocenie. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewoda winien w pierwszej kolejności dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy, dokonując oceny zebranych w sprawie dowodów, zgodnie z art. 80 kpa. Wojewoda winien uwzględnić w tym zakresie, że przedstawione w załączeniu do odwołania zaświadczenie lekarskie nie spełnia wymagań obowiązujących w postępowaniu przez Powiatowym Urzędem Pracy w K. Wojewoda winien mieć na uwadze, że przed organem I instancji toczy się postępowanie w sprawie o nr [...], którego przedmiotem jest przyznanie Stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Postępowanie to toczy się nadal (k. 32v,35 akt IV SA/Po 17/12). Zgodnie z art. 17 ust. 1 in fine ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym samym niemożliwym jest łączne korzystanie z uprawnień osoby bezrobotnej (zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia wco najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy; art. 2 pkt 2 upz) oraz pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalenie przez organ II instancji, że Strona złożyła oświadczenie o niepodejmowaniu zatrudnienia lub rezygnacji z zatrudnienia celem otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego winno skutkować utrzymaniem w mocy decyzji z [...] maja 2011 r. W punkcie 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa wskazał, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.