III SA/Kr 1405/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 16 sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 16 sierpnia 2016r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących za wstrzymaniem decyzji przemawia brak jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu oraz różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej- p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61§3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2012r. sygn. akt: II OZ 310/12, z 29 maja 2009r. sygn. akt: I FZ 148/09). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi zatem wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004r. sygn. akt: OZ 889/04, niepubl.). Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazane w treści skargi, jak również brak jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, niezgodność z prawem aktu, który jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie, zaś oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2005r. sygn. akt: II OZ 184/05). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61§3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja podlega natomiast kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Również samo przekonanie skarżących o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest i nie może być wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2004r. sygn. akt: FZ 358/04). Odnosząc się do powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji orzeczeń sądów administracyjnych, wyjaśnić należy, że fakt, iż w podobnych sprawach sądowoadministracyjnych sądy uwzględniały skargi w żadnym wypadku nie stanowi okoliczności mającej jakiekolwiek znaczenie dla zastosowania art. 61§3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma bowiem nic wspólnego z analizą zasadności skargi, czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu ustawy procesowej. Wypada też zauważyć, że z uwagi na treść art. 61§3 p.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez skarżących do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie spółce. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie – jak już wyżej podano – skarżący okoliczności takich nie wykazali. Stwierdzić zatem należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61§3 i §5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.