III SA/Kr 1432/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. K. – M. na akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 10 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu I. stwierdza, że ocena wniosku o dofinansowanie została wydana w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy, II. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej B. K. – M. kwotę 457,00 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2012r. B. K. – M. z Kancelarii Radców Prawnych A złożyła w Wojewódzkim Urzędzie Pracy wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]" w ramach Priorytetu VIII. Regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.1. Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie. Pismem z dnia 17 sierpnia 2011r. Nr [...] Wojewódzki Urząd Pracy poinformował B. K. – M., iż jej wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny Komisji Oceny Projektów i nie może zostać przyjęty do realizacji. Organ wyjaśnił, iż projekt został oceniony przez dwóch niezależnych członków Komisji Oceny Projektów (KOP). Końcową ocenę projektu stanowiła suma: średniej arytmetycznej punktów z dwóch ocen za spełnianie ogólnych kryteriów merytorycznych oraz premii punktowej przyznanej za spełnienie kryteriów strategicznych, o ile wniosek od każdego z oceniających uzyskał co najmniej 60 punktów, a także przynajmniej 60% punktów w poszczególnych częściach oceny merytorycznej. Natomiast wniosek B. K. – M. uzyskał 58 punktów, przy czym z części 3.1 i 3.4 Uzasadnienie potrzeby realizacji i cele projektu oraz ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu, projekt otrzymał 14,5 pkt, gdy wymagane minimum wynosiło 15 pkt, z części 3.3 Zadania projekt otrzymał 10 pkt, gdy wymagane minimum wynosiło 12 pkt, a z części IV Wydatki projektu – 4,5 pkt, gdy wymagane było uzyskanie minimum 9 pkt. W związku z powyższym Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż projekt został odrzucony z powodu nieuzyskania 60% punktów w przynajmniej jednej części oceny. Pismem z dnia 1 września 2011r. B. K. – M. złożyła protest od negatywnej oceny wniosku wnosząc o ponowne sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z założonymi kryteriami wyboru projektów, a w szczególności o podwyższenie punktacji w częściach 3.1, 3.3, 3.4 oraz IV, a także o przyznanie punktacji za kryteria strategiczne. Zdaniem strony, ocena jej projektu jest niezgodna z założonymi kryteriami wyboru projektów. Wskazała również, iż protest dotyczy także nieuznania, że jej projekt spełnia kryterium strategiczne, co bezpodstawnie obniżyło punktację łączną o 10 pkt. W pierwszej kolejności B. K. – M. odniosła się do zarzutów osób oceniających jej projekt dotyczących części 3.1 i 3.4 Uzasadnienie potrzeby realizacji i cele projektu oraz ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu. Wskazała, iż w Sekcji A oceniający A zarzucił jej pozostawienie bez komentarza faktu, że ilość przedsiębiorstw z województwa, w których w ciągu ostatnich 24 miesięcy wystąpiła kwestia prawna wymagająca rozstrzygnięcia zmieniła się z 94,6% w 2009 roku do 94% w roku 2010. Zdaniem B. K. – M., taka niewielka różnica – mieszcząca się prawdopodobnie w granicach błędu statystycznego – nie wymaga interpretowania. Przytoczenie danych z roku 2009 służyć miało bowiem jedynie podkreśleniu trwałości zjawiska i zapobiec zarzutowi, że dane dobrano tendencyjnie wskazując jeden korzystny dla Kancelarii okres badania. Dlatego zarzut oceniającego A w tym zakresie strona uznała za nieuzasadniony. Odnosząc się z kolei do zarzutu oceniającego A, że niewskazano, z którego roku pochodzą dane użyte do analizy sytuacji kobiet i mężczyzn w kontekście sytuacji problemowej, do której odnosi się projekt, B. K. – M. wyjaśniła, iż w zdaniu poprzedzającym opis projektu znajduje się powołanie zarówno źródła (GUS), jak i roku, z którego pochodzą omawiane dane (2010), które to informacje w sposób oczywisty odnoszą się do całości informacji statystycznych ujętych w tym krótkim akapicie. Dlatego również i ten zarzut oceniającego A Kancelaria uważa za nieuzasadniony, a obniżenie punktacji za bezpodstawne. Odnosząc się natomiast do zarzutów oceniającego B odnośnie Sekcji A części 3.1 i 3.4 B. K. – M. stwierdziła, iż nie zgadza się ze stanowiskiem oceniającego, że niewykazano związku pomiędzy zaprezentowanym zjawiskiem a celem głównym projektu. W jej ocenie sam fakt, że zagadnienia prawne w przedsiębiorstwach, do których projekt jest skierowany, rozstrzygane są przez osoby bez odpowiedniego wykształcenia specjalistycznego jest wystarczającym uzasadnieniem potrzeby jego przeprowadzenia. Przeprowadzenie projektu ma bowiem wyposażyć uczestników przede wszystkim w umiejętność dokonania prawidłowej wstępnej diagnozy rangi problemu prawnego. Zwiększenie świadomości prawnej, które można nastąpić tylko na przykładach poprzez omawianie konkretnych dziedzin prawa, spowoduje że uczestnicy projektu przestaną zarządzać swoimi problemami prawnymi w oparciu o szczątkową i często niezweryfikowaną wiedzę, a zaczną podejmować decyzję co do metody rozstrzygnięcia zagadnień prawnych z większą świadomością materii, którą zarządzają. Dlatego też B. K. – M. uważa, iż zarzut oceniającego B jest nieuzasadniony, a obniżenie punktacji bezpodstawne. B. K. – M. odniosła się także do zarzutów oceniającego B dotyczących Sekcji B części 3.1 i 3.4. Strona nie zgodziła się z zarzutami oceniającego B co do zasadności dążenia do celu głównego, jak i celów szczegółowych projektu oraz potrzeby wykazania poziomu wiedzy w grupie docelowej, aby zdiagnozować luki w wiedzy potencjalnych odbiorów. Jej zdaniem, poprawne zrozumienie potrzeb biznesowych małych i mikroprzedsiębiorstw, którym projekt wychodzi na przeciwko jednoznacznie potwierdza jego celowość (zarówno celu ogólnego, jak i szczegółowych). Wskazała, iż w trakcie swojego 20-letniego doświadczenia zawodowego Kancelaria zetknęła się z setkami przedsiębiorstw i określiła obszary, w których luki w wiedzy są najczęściej spotykane, a z drugiej strony wywołują najwięcej ryzyka dla przedsiębiorców. Wzięła też pod uwagę brak edukacji prawnej na poziomie szkolnictwa podstawowego i średniego, co drastycznie wpływa na bardzo niską świadomość prawną, jak i brak znajomości przepisów praktycznie ze wszystkich dziedzin prawa. Ponadto strona wyjaśniła, że prawo gospodarcze we wniosku o dofinansowanie używane było w znaczeniu całokształtu spraw prawnych przedsiębiorstw, nie zaś w wąskim znaczeniu, jakie niekiedy nadaje mu doktryna prawna. Dodatkowo w analizie była mowa o problemach prawnych przedsiębiorstw w ogóle, bez ograniczania się do konkretnego wycinka tych problemów. B. K. – M. stwierdziła, iż nieprawdziwy był także zarzut oceniającego B, że ostatni z celów szczegółowych sformułowano niepoprawnie. Celem tym było opanowanie umiejętności czytania umów i tworzenia prostych zapisów umownych. Cel ten, który można inaczej ująć jako uzyskanie umiejętności zrozumienia prawnego sensu postanowień umownych oraz ich właściwego formułowania, był samodzielnym celem szczegółowym, którego osiągnięcie będzie w sposób istotny wpływać na rzeczywiste korzyści, jakie w prowadzeniu spraw przedsiębiorstw odniosą uczestnicy projektu, gdyż to właśnie prawo umów jest głównym obszarem aktywności prawnej przedsiębiorstw, co wynika wprost z natury obrotu gospodarczego i roli umów gospodarczych w tym obrocie. Tym samym zdaniem B. K. – M., zarówno cel główny, jak i cele szczegółowe zostały określone poprawnie, a zatem kryterium to powinno być ocenione wyżej. Odnosząc się do zarzutu oceniającego A, podniesionego w Sekcji C części 3.1 i 3.4, iż wskaźniki pomiaru celów szczegółowych zostały określone zbyt ogólnie, B. K. – M. stwierdziła, iż osiągnięcie celu projektu w postaci zwiększenia świadomości prawnej, która pozwala trafnie dostrzegać potencjalne ryzyka prawne i tym samym uzyskiwać przewagę konkurencyjną, następuje nie poprzez uczenie się przepisów na pamięć (co można łatwo zmierzyć), ale poprzez uwrażliwienie uczestników szkolenia na sytuacje biznesowe, które mogą wiązać się z powstaniem ryzyka prawnego, tak aby w porę mogli takie sytuacje zidentyfikować. Umiejętność ta nie poddaje się testom jakościowym i dlatego Kancelaria odstąpiła od takiego pomiaru jakości wskaźnika. Odnośnie zarzutu, iż wartość docelowa wskaźników nie zawiera wartości z podziałem na kobiety i mężczyzn strona wyjaśniła, iż wartość docelowa wskaźników zawiera podział na kobiety i mężczyzn w tych miejscach, gdzie wskaźnik dotyczy osób dorosłych, czyli podmiotów dających się zaklasyfikować według kryterium płci. Nie została natomiast określona wartość docelowa wskaźnika z podziałem na kobiety i mężczyzn w miejscach, gdzie wskaźnik dotyczył przedsiębiorstw, gdyż pojęcie to, zawierające między innymi osoby prawne oraz inne jednostki organizacyjne, którym ustawa przypisuje zdolność prawną (tzw. ułomne osoby prawne), nie daje się zaklasyfikować według kryterium płci. W związku z tym zastrzeżenia oceniającego A Kancelaria uważa za nieuzasadnione, a obniżenie punktacji za bezpodstawne. W zakresie uwag oceniającego B do Sekcji C B. K. – M. stwierdziła, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na zarzuty oceniającego A do tej Sekcji i uważa, że zastrzeżenia oceniającego B do tej sekcji są bezpodstawne i niezgodne z merytorycznymi kryteriami oceny tej sekcji. Odnośnie zarzutów dotyczących Sekcji A części 3.3 Zadania B. K. – M. podniosła, iż nie zgadza się z twierdzeniem oceniającego A, że Kancelaria nie wskazała precyzyjnie produktu zadania. Wyraźnie bowiem wskazano, iż produktem jest szkolenie – podając przy tym wielkość grupy szkoleniowej oraz ich częstotliwość. Poza tym zgodnie z obowiązującą Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, produktem może być między innymi liczba godzin szkolenia przypadająca na jednego uczestnika, która jest w projekcie opisana i można ją łatwo obliczyć. B. K. – M. uznała więc, iż Kancelaria wskazała produkt zadania, zgodnie z przykładową listą produktów zawartą w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, a w związku z tym bezpodstawne było odmówienie punktów za to kryterium. Natomiast ocena tej części przez oceniającego B jest, zdaniem strony, uzasadniona bardzo powierzchownie, przez co niejasne są powody, które stały za rażąco niską i bardzo odmienną od oceniającego A oceną. B. K. – M. uważa, iż utrudnia to odniesienie się do tej oceny i sformułowanie zarzutów. Jej zdaniem, wskazane przez oceniającego B szczątkowe uzasadnienie pozwala przypuszczać, że powodem tak skrajnie negatywnej oceny było przekonanie o braku korelacji pomiędzy celem głównym a sytuacją problemową opisaną w punkcie 1 wniosku o dofinansowanie. Kancelaria nie zgodziła się z taką oceną powołując się na swoje argumenty podniesione w tej części protestu, która dotyczyła odpowiedzi strony na zarzuty oceniającego B odnośnie Sekcji A części 3.1 i 3.4, a w związku z tym wniosła o adekwatną, wyższą ocenę w tym kryterium. B. K. – M. podniosła także, iż nietrafne było przyjęcie przez oceniającego B, iż Kancelaria nie wskazała precyzyjnie produktów zadania nr 1, gdyż produkty zostały wskazane, a co zostało wyjaśnione powyżej w odpowiedzi na zarzuty oceniającego A w tym względzie. Odnośnie zarzutów oceniającego A dotyczących wszystkich sekcji części IV Wydatki projektu B. K. – M. stwierdziła, iż uznaje jego argumenty, że pozycje 10 i 11 budżetu (zakup laptopów) nie zostały oznaczone jako cross-financing. Wyjaśniła, iż opis pozycji 10 i 11 zawierał informację dla kogo sprzęt ten będzie przeznaczony (odpowiednio: Koordynator i Specjalista ds. rekrutacji i promocji). Natomiast w opisie pozycji 8 i 9, które dotyczą wynagrodzeń Koordynatora i Specjalisty ds. rekrutacji i promocji było wyraźnie napisane, że zatrudniani będą na podstawie umowy o pracę w wymiarze połowy etatu. Strona wskazała, iż ze względu na ograniczoną ilość znaków we wniosku informacja ta nie została powtórzona w pozycji 10 i 11, jednakże jej zdaniem, nie stoi to na przeszkodzie, by uznać ten koszt za kwalifikowany koszt projektu, ponieważ forma zatrudnienia tych osób jest we wniosku jednoznacznie wskazana. B. K. – M. zarzuciła twierdzeniom oceniającego A wewnętrzną sprzeczność, gdyż uznał on za zawyżony wydatek określony w pozycji 3 (wynajem sali konferencyjnej) podając, iż cena rynkowa za dzień wynosi 4000 zł, podczas gdy Kancelaria przyjęła dzienny koszt 1000 zł. Poza tym B. K. – M. uważa, że koszt wynajmu sali został określony prawidłowo. Odpowiadając na zarzut oceniającego A, że wydatek określony w pozycji 1 (wynagrodzenie trenera) jest niekwalifikowany z powodu nie określenia ilości godzin, B. K. – M. wyjaśniła, iż Kancelaria przyjęła inną stawkę rozliczeniową w postaci ilości dni szkoleniowych i podała stawkę za 1 dzień szkoleniowy, co jest dość powszechną praktyką na rynku szkoleniowym przy prowadzeniu całodziennych szkoleń na rzecz przedsiębiorstw czy firm szkoleniowych. B. K. – M. uważa również, iż przyjęta stawka dzienna (2500 zł) z pewnością nie może zostać uznana za zawyżoną w kontekście cen funkcjonujących na rynkach specjalistycznych szkoleń prawniczych. W związku z tym i ten zarzut oceniającego A jest, jest jej zdaniem, nieadekwatny. B. K. – M. wskazała również, iż w efekcie automatycznie bezpodstawne stają się także zarzuty oceniającego A w zakresie wkładu prywatnego i procentu poziomu kosztów zarządzania, gdyż kwota, od której pierwotnie zostały wyliczone, nie zmienia się. Podsumowując strona stwierdziła zatem, iż zastrzeżenia oceniającego A do tej części wniosku uznać należy za rażąco krzywdzące i nieuzasadnione, a punktację za bezpodstawnie zaniżoną. Odnośnie natomiast zarzutów oceniającego B do wszystkich sekcji części IV B. K. – M. podniosła, iż tylko ogólnie odniósł się on do kwestii budżetu, co nie pozwala na szczegółową polemikę, gdyż ponownie kwestionuje zasadność projektu w związku z brakiem uzasadnienia dla jego realizacji. W związku z tym strona odwołała się do swojej wcześniejszej argumentacji odnośnie zasadności realizacji projektu. Jej zdaniem, poza drobnym błędem w budżecie w zakresie cross-finansingu oraz niewyodrębnieniu wynagrodzenia personelu w części IV zastrzeżenia oceniającego B do tej sekcji są bezpodstawne i niezgodne z merytorycznymi kryteriami oceny tej sekcji. W podsumowaniu protestu B. K. – M. stwierdziła, iż ocena wniosku we wskazanym powyżej zakresie nie jest zgodna z merytorycznymi kryteriami oceny, a prawidłowo dokonana ocena spowoduje uzyskanie co najmniej 60 punktów, a także przynajmniej 60% punktów w każdej części oceny i w związku z tym projekt będzie mógł zostać przyjęty do realizacji. Ponadto strona uważa, iż spełnienie powyższych wymogów w odniesieniu do obydwu ocen spowoduje także przyznanie punktów za spełnienie kryterium strategicznego z uwagi na skierowanie projektu wyłącznie do mikro i/lub małych przedsiębiorstw, a więc ogólną wyższą punktację projektu. Pismem z dnia 30 września 2011r. Nr [...] Wojewódzki Urząd Pracy, działając na podstawie art. 30b ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.) w związku z Porozumieniem w sprawie dofinansowania działań w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nr [...], zawartego w dniu 17 września 2007r. pomiędzy Samorządem Województwa – Instytucją Pośredniczącą a Wojewódzkim Urzędem Pracy – Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia), w brzmieniu ustalonym z uwzględnieniem zmian wprowadzonych aneksami z dnia 14 października 2008r., 4 listopada 2009r., 11 lutego 2010r., 25 sierpnia 2010r. i 26 kwietnia 2011r. oraz Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2011r., poinformował B. K. – M., iż jej protest został rozpatrzony pozytywnie. Organ wyjaśnił, iż instytucja rozpatrująca protest jest związana zakresem protestu, tzn. sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście oraz w zakresie zarzutów dotyczących sposobu dokonania oceny, podniesionych przez wnioskodawcę. Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż podczas rozpatrywania protestu dokonano również analizy zarzutów uznanych pod kątem ich wpływu na ogólną negatywną ocenę wniosku. Analiza ta pozwoliła na stwierdzenie, że uznanie części zarzutów w stosunku do oceny dokonanej zarówno przez oceniającego A, jak i oceniającego B w części 3.1 wniosku, przez oceniającego B w części 3.3 wniosku oraz oceniającego A i B w części IV wniosku podniesionych przez wnioskodawcę w proteście jako zasadnych, wpływa na ogólną negatywną ocenę ogólnych kryteriów merytorycznych. Z uwagi na powyższe protest rozpatrzono pozytywnie. Organ wyjaśnił, iż w związku z powyższym wniosek nr [...] został skierowany do ponownej oceny merytorycznej, która dokonywana jest jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Pismem z dnia 10 listopada 2011r. Nr [...] Wojewódzki Urząd Pracy poinformował B. K. – M., iż w wyniku przeprowadzenia ponownej oceny merytorycznej jej wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny Komisji Oceny Projektów i nie może zostać przyjęty do realizacji. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z zapisami Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2011r. ponownej oceny merytorycznej dokonano jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Podczas powtórnej oceny merytorycznej dokonujący jej członkowie Komisji Oceny Projektów zobowiązani byli do zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu, treścią protestu oraz do wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia protestu, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania stwierdzonych nieprawidłowości w pierwotnej ocenie. Wojewódzki Urząd Pracy wskazał, iż wniosek B. K. – M. uzyskał 60 punktów, przy czym z części 3.1 i 3.4 Uzasadnienie potrzeby realizacji i cele projektu oraz ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu, projekt otrzymał 12 pkt, gdy wymagane minimum wynosiło 15 pkt, z części 3.3 Zadania projekt otrzymał 11,5 pkt, gdy wymagane minimum wynosiło 12 pkt, z części IV Wydatki projektu – 7,5 pkt, gdy wymagane było uzyskanie minimum 9 pkt oraz 0 pkt za spełnianie kryteriów strategicznych. W związku z powyższym organ stwierdził, iż projekt został odrzucony z powodu nieuzyskania wymaganego minimum 60% punktów w częściach 3.1, 3.4 oraz IV wniosku. Równocześnie Wojewódzki Urząd Pracy podniósł, iż wyniki ponownej oceny merytorycznej przeprowadzonej w efekcie pozytywnego rozpatrzenia protestu są wiążące i kończą procedurę odwoławczą dotyczącą oceny merytorycznej projektu. Organ zastrzegł równocześnie, iż stronie nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy. Pismem z dnia 28 listopada 2011r. B. K. – M. wniosła skargę na powyższy akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 10 listopada 2011r., domagając się stwierdzenie, że ocena złożonego przez nią projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny. Jako podstawę prawną dopuszczalności wniesienia skargi strona skarżąca wskazała art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.). Podniosła również, iż uznanie, że na wyniki oceny ponownie przeprowadzonej na skutek uwzględnienia protestu nie służy stronie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego prowadziłoby do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Skarżąca zarzuciła organowi administracyjnemu, iż dokonując ponownej oceny złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie naruszył art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ponadto zdaniem skarżącej, powtórna ocena projektu została dokonana w sprzeczności z pkt 6.16 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2011r. Skarżąca uważa, iż dokonując powtórnej oceny przedmiotowego wniosku o dofinansowanie organ administracyjny nie wziął pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozstrzygającej protest i nie przeanalizował wnikliwie wskazanych nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenia, a co za tym idzie nie zapewnił przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Odnośnie części 3.1 i 3.4 Uzasadnienie potrzeby realizacji i cele projektu oraz ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu skarżąca zarzuciła, iż w swojej ocenia oceniający A całkowicie zignorował stanowisko wyrażone w uzasadnieniu pisma uwzględniającego protest, zgodnie z którym: Wnioskodawca w proteście podnosi, że zjawisko polegające na rozstrzygnięciu spraw prawnych przez osoby bez odpowiedniego wykształcenia specjalistycznego jest wystarczającym uzasadnieniem potrzeby realizacji projektu. Należy przyznać, że w ten sposób pośrednio luka kompetencyjna została wskazana. Ponadto zdaniem skarżącej, oceniający A zignorował również jednoznaczne stanowisko organu uwzględniającego protest, według którego zarzut dotyczący podważania zasadności celu głównego nie jest uzasadniony, albowiem wskazany i uzasadniony został problem kluczowy do rozwiązania i określony cel główny, będący pozytywnym obrazem sytuacji problemowej i jednocześnie pożądanym stanem do osiągnięcia w przyszłości. Skarżąca uważa również, że także oceniający B w swojej opinii całkowicie zignorował stanowisko wyrażone w uzasadnieniu pisma uwzględniającego protest, zgodnie z którym: Wnioskodawca w proteście podnosi, że zjawisko polegające na rozstrzygnięciu spraw prawnych przez osoby bez odpowiedniego wykształcenia specjalistycznego jest wystarczającym uzasadnieniem potrzeby realizacji projektu. Należy przyznać, że w ten sposób pośrednio luka kompetencyjna została wskazana. Odnośnie części 3.3 Zadania skarżąca wskazała, iż oceniający A zignorował stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uwzględnienia protestu, zgodnie z którym adekwatność doboru celów projektu została oceniona już w polu 3.1 i zgodnie z zasadami oceny projektów błędem było podnoszenie tych samych zarzutów w części 3.3. Skarżąca uważa również, iż ocena tej części wystawiona przez oceniającego B pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu pisma uwzględniającego protest, w którym organ administracji jednoznacznie stwierdza, iż: w przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu ich organizacji (miejsca prowadzenia zajęć, liczby edycji konkursu, warunków do jego rozpoczęcia, planowanych terminów rozpoczęcia i zakończenia, planowanych harmonogramów. Informacje te pozwolą na ocenę standardów realizacji tego rodzaju przedsięwzięć, ich zakresu oraz do potrzeb, barier i problemów uczestników projektu). Następnie organ administracji jednoznacznie stwierdza, iż: wnioskodawca zawarł wymagane w polu 3.3a Informacje. Odnośnie części IV Wydatki projektu skarżąca podniosła, iż ocena wystawiona przez oceniającego A pozostaje w jawnej sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu pisma dotyczącego uwzględnienia protestu, w którym organ administracji jednoznacznie stwierdza, iż w przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu ich organizacji (miejsca prowadzenia zajęć, liczby edycji konkursu, warunków do jego rozpoczęcia, planowanych terminów rozpoczęcia i zakończenia, planowanych harmonogramów. Informacje te pozwolą na ocenę standardów realizacji tego rodzaju przedsięwzięć, ich zakresu oraz do potrzeb, barier i problemów uczestników projektu). Następnie organ administracji jednoznacznie stwierdził, iż wnioskodawca zawarł wymagane w polu 3.3a informacje. Jeżeli natomiast chodzi o ocenę tej części przez oceniającego B to, zdaniem skarżącej, pozostaje ona w jawnej sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez organ administracji uwzględniający protest, zgodnie z którym: Wnioskodawca określił ponadto stawkę dzienną pracy trenera (zamiast godzinnej). "Instrukcja" wskazuje, że należy w przypadku każdego wydatku przyjąć jednostki miary, nie wskazuje jednak, by jedyną dopuszczalną jednostką miary kosztów zatrudnienia trenera była "godzina". Na podstawie jednostki przyjętej przez Wnioskodawcę Oceniający mógł odnieść się do wysokości, racjonalności i celowości wydatku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Urząd Pracy wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Wojewódzki Urząd Pracy za bezzasadny uznał zarzut naruszenia w ramach ponownej oceny wniosku art. 26 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazał, iż zgodnie z art. 26 ust. 2 w/w ustawy Minister Rozwoju Regionalnego (jako Instytucja Zarządzająca w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki) ustalił w Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach POKL katalog kryteriów wyboru i oceny projektów, przez co zapewnił przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Również Wojewódzki Urząd Pracy (jako Instytucja Wdrażająca dla komponentu regionalnego POKL w województwie) – na mocy porozumienia z dnia 17 września 2007r. zawartego z Województwem (jako Instytucją Pośredniczącą Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013), zapewnił w Dokumentacji konkursowej dla konkursu o nr [...] przejrzysty katalog kryteriów wyboru projektów w w/w konkursie. Dodatkowo Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż wraz z Komisją Oceny Projektów dokonywali wyboru projektów, które będą dofinansowane, w oparciu o wskazane w Dokumentacji konkursowej kryteria. Tymczasem ani w proteście na wyniki oceny merytorycznej wniosku ani w skardze skarżąca nie podnosiła zarzutu braku zgodności oceny z ustalonymi w konkursie kryteriami. Wojewódzki Urząd Pracy podkreślił również, iż zgodnie z przepisem art. 30g ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. W związku z tym podnoszone przez skarżącą zarzuty co do naruszenia przez Wojewódzki Urząd Pracy, jako organ administracji w ramach ponownej oceny merytorycznej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są bezzasadne. Ponowna ocena projektu nie była bowiem decyzją Wojewódzki Urząd Pracy jako organu, lecz niezależną oceną dwóch członków Komisji działającej w ramach tego Urzędu, który z kolei jedynie o niej informuje. Ponadto w Wojewódzkim Urzędzie Pracy obowiązuje wyrażona w art. 30b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguła, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Następująca w razie pozytywnego rozpatrzenia protestu ponowna ocena, dokonywana jest przez osoby, które nie oceniały danego wniosku wcześniej. Osoby te znają uzasadnienie pierwotnej oceny wniosku, treść protestu i wydanego w jego sprawie rozstrzygnięcia. Ponowna ocena merytoryczna przeprowadzana jest jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Oznacza to, iż rozpatrując całościowo pozytywnie (uwzględniając) protest ocenia się ponownie wszystkie kryteria, co do których sformułowano zarzuty w środku odwoławczym, bez względu na to, czy pojedyncze zarzuty zostały uznane za zasadne lub nie. Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził zatem, iż z powyższych względów, wbrew twierdzeniom skarżącej, naruszenie art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz pkt 6.16 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach POKL, nie mogło mieć miejsca. Z tych także względów, a zwłaszcza opisanej w Dokumentacji konkursowej procedury dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, zarzuty skarżącej, że w ramach ponownej oceny merytorycznej WUP "nie zapewnił przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów" są, zdaniem organu, także bezpodstawne. Poza tym Wojewódzki Urząd Pracy uważa, iż podnosząc takie zarzuty skarżąca podważa warunki konkursu opisane w Dokumentacji Konkursowej, które przystępując do konkursu zaakceptowała. Wojewódzki Urząd Pracy podkreślił również, iż warunki konkursu były jawne, jednakowe dla wszystkich uczestników oraz ukształtowane zgodnie z zasadami określonymi w Systemie realizacji POKL ustalanym dla całego kraju przez Instytucję Zarządzającą POKL – Ministerstwo Rozwoju Regionalnego. Dokumentacja konkursowa została opublikowana, zgodnie z art. 29 ust. 1 w/w ustawy, na stronach internetowych WUP i była powszechnie dostępna dla każdego zainteresowanego. W konsekwencji, zdaniem organu, wszystkie podnoszone przez skarżącą zarzuty podważające przejrzystość reguł i zasad oceny projektów w konkursie uznać należy za bezzasadne. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej dotyczącego kryterium uzasadnienia potrzeby realizacji projektu w polu 3.1 wniosku w zakresie ponownej oceny wniosku Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż przytoczyła ona w skardze tylko wyrwaną z kontekstu uwagę rozstrzygnięcia protestu, w którym odniesiono się jedynie do pośredniego wykazania luki kompetencyjnej, a tego obszaru w ponownej ocenie merytorycznej nie kwestionował oceniający A. Wskazał on bowiem, że skarżąca nie przedstawiła pogłębionej diagnozy sytuacji problemowej, co znajduje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu protestu. W dalszej części ponownej oceny kryterium uzasadnienia potrzeby realizacji projektu w polu 3.1 wniosku oceniający A podniósł brak szczegółów dotyczących luki kompetencyjnej, nie kwestionował on jednak samego faktu jej istnienia. Tym samym zdaniem organu, jego ocena jest zgodna z pełnym brzmieniem rozstrzygnięcia protestu odnoszącego się do części 3.1 a) wniosku o dofinansowanie. W konsekwencji Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż skarżąca wskazała wyrwaną z kontekstu uwagę rozstrzygnięcia protestu, ignorując całość stwierdzenia, z którego wynika, iż uzasadnienie potrzeby realizacji projektu jest nieprecyzyjne, tj. bez uwzględnienia wszystkich pożądanych elementów, w tym dotyczących konsultacji projektu i wykazania skali jego zainteresowaniem, braku interpretacji danych uzasadniających potrzebę realizacji projektu czy dowodu na niską świadomość prawną przedsiębiorców. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej co do ponownej oceny kryterium celów projektu (zarzut oceniającego A) Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż przytaczany przez skarżącą fragment rozstrzygnięcia protestu należy rozpatrywać w związku ze sposobem sformułowania uwagi podczas pierwotnej oceny przez oceniającego B o treści: "Oceniający wskazuje na nieprecyzyjność diagnozy w kontekście celu głównego. Zdaniem oceniającego nieprecyzyjna diagnoza rodzi wątpliwości na ile zasadne jest dążenie do wskazania celu głównego". Zdaniem organu, w/w uwaga oceniającego B była nieuprawniona, albowiem cel główny oceniany był w odniesieniu do przedstawionej diagnozy. Wojewódzki Urząd Pracy wskazał, iż fakt zamieszczenia we wniosku nieprecyzyjnej diagnozy sytuacji problemowej uzasadniającej potrzebę projektu nie jest przesłanką do uznania celu głównego za nieprawidłowy. Dlatego też w tym zakresie ocena pierwotna dokonana przez oceniającego B uznana została w rozstrzygnięciu protestu jako błędna. Zgodnie z rozstrzygnięciem protestu, prawidłowa droga oceny sposobu sformułowania celu głównego powinna brać pod uwagę, że we wniosku wskazany i uzasadniony został problem kluczowy do rozwiązania (jakość opisu problemu nie jest w polu 3.1 b) przedmiotem oceny, została ona bowiem wykonana w tym zakresie w polu 3.1 a)). Organ wyjaśnił, iż cel główny projektu został uznany za nie w pełni precyzyjnie sformułowany, nie zaś niezasadny bądź też nieprawidłowy, z uwagi na zapis w polu 3.1 wniosku. Zdaniem Wojewódzkiego Urzędu Pracy, nie stoi to w sprzeczności z rozstrzygnięciem protestu, gdyż dotyka innego aspektu oceny, a wyrwana z kontekstu pełnej oceny celu projektu – w ponownej ocenie – uwaga nie uzasadnia braku uwzględnienia rozstrzygnięcia protestu. Za bezzasadny Wojewódzki Urząd Pracy uznał zarzut skarżącej co do ponownej oceny kryterium uzasadnienia potrzeby realizacji projektu, dokonanej w polu 3.1 przez oceniającego B. Organ wskazał, iż oceniający B – w ponownej ocenie merytorycznej – odniósł się do jakości i zakresu wskazania luki kompetencyjnej, nie podważając – zgodnie z rozstrzygnięciem protestu – samego faktu jej istnienia w świetle zapisów wniosku. Oceniający B postąpił zatem zgodnie z rozstrzygnięciem protestu formułując uwagi wpisujące się w ten fragment rozstrzygnięcia protestu, iż diagnoza sytuacji problemowej, uzasadniającej potrzebę projektu, została dokonana w sposób nieprecyzyjny, czyli bez uwzględnienie wszystkich pożądanych elementów. Zdaniem Wojewódzkiego Urzędu Pracy również zarzuty skarżącej co do ponownej oceny kryterium trafności doboru i opisu zadań w kontekście osiągnięcia celów szczegółowych projektu (pkt 3.3 wniosku); jak również racjonalności harmonogramu zadań, dokonanej przez oceniającego A, należy uznać za niezasadne. Organ wskazał, iż w swoim zastrzeżeniu w ponownej ocenie oceniający A nie odniósł się do adekwatności doboru celów (przedmiot oceny w polu 3.1 b)), co zarzuca skarżąca w złożonej skardze. Zarzut dotyczy niemożności oceny adekwatności wsparcia z uwagi na brak precyzyjnego opisu modułów tematycznych (szkoleniowych) w ramach zjazdu – nie wskazano, ile będzie trwał moduł dotyczący praca cywilnego a ile prawa pracy. Zdaniem organu, niewystarczający opis modułów w ramach szkolenia jest niezgodny z Instrukcją wypełniania wniosku. Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, że również zarzuty skarżącej dotyczące ponownej oceny dokonanej przez oceniającego B w w/w zakresie są niezasadne. Organ wskazał, iż skarżąca przytacza w skardze jedynie fragment rozstrzygnięcia, nie odnosząc się do jego pełnego brzmienia, które wskazuje jednoznaczny kontekst rozstrzygnięcia i wykazanego w pierwotnej ocenie błędu. W opinii organu rozstrzygnięcie protestu nie wskazuje, że skarżąca w prawidłowy i wyczerpujący sposób przedstawiła całość informacji wymaganych w polu 3.3, a tym samym jakiekolwiek zarzuty skierowane do tego pola są nieuprawnione. W rozstrzygnięciu odniesiono się bowiem do sposobu dokonania pierwotnej oceny przez oceniającego B, który ocenił wyłącznie adekwatność doboru zadań do celów projektu. Pominięte natomiast zostały inne elementy, w tym opis zadań, które powinny podlegać ocenie. Wojewódzki Urząd Pracy zauważył ponadto, iż adekwatność doboru celów projektu została oceniona już w polu 3.1 i zgodnie z zasadami oceny projektów błędem było podnoszenie tych samych zarzutów w części 3.3. Zdaniem organu, oceniający B w ponownej ocenie merytorycznej postąpił zgodnie z brzmieniem rozstrzygnięcia oceniając jakościowo te elementy, które w polu 3.3 powinny podlegać ocenie. We wniosku podano wymagane informacje, tj. najważniejsze informacje dotyczące sposobu organizacji szkoleń. Natomiast jakość podanych informacji i ich kompletność podlegała powtórnej ocenie merytorycznej. Organ dodał przy tym, iż punktacja przyznana w polu 3.3 przez oceniającego B w ponownej ocenie była pozytywna, tj. ponad limit minimum 60% pkt, a zatem nie miała wpływu na ogólną negatywną ocenę tego kryterium. W konsekwencji Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż zarzuty skarżącego co do ponownej oceny pola 3.3 są bezzasadne albowiem ponownej ocenie podlegały inne elementy, niż wykazane w rozstrzygnięciu protestu. Zdaniem Wojewódzkiego Urzędu Pracy również zarzuty skarżącej co do ponownej oceny części IV, dokonanej przez oceniającego A, są niezasadne. Organ wskazał, iż rozstrzygnięcie protestu w przytoczonym aspekcie odnosiło się do zakresu oceny dokonanej przez oceniającego B (nie zostały ocenione wszystkie aspekty kryterium i na tym polegał błąd), nie zaś – jak błędnie zakłada skarżąca – do uznania w pełni prawidłowej i wyczerpującej konstrukcji pola 3.3 przez Wnioskodawcę. Organ podniósł, iż oceniający A, nie dysponując pełnymi danymi dotyczącymi opisu organizacyjnego szkoleń, nie mógł dokonać pełnej oceny efektywności i racjonalności kosztu wynagrodzenia trenera za 1 dzień szkoleniowy. Braki te uniemożliwiały bowiem właściwą ocenę kwalifikowalności budżetu projektu. Stosowna uwaga w tym zakresie została zawarta również w polu 3.3 Karty Oceny Merytorycznej. Za bezzasadne organ uznał również zarzuty skarżącej co do ponownej oceny części IV dokonanej przez oceniającego B. Organ wskazał, iż skarżąca przytoczyła w skardze jedynie fragment rozstrzygnięcia protestu co do zarzutu, bez przytoczenia pełnego brzmienia uwagi w powyższym zakresie, który w jednoznaczny sposób wskaże na kontekst uchybienia pierwotnej oceny. W rozstrzygnięciu bowiem zapisano: "Wnioskodawca określił ponadto stawkę dzienną pracy trenera (zamiast godzinnej, jak sugerował Oceniający A). "Instrukcja" wskazuje, że należy w przypadku każdego wydatku przyjąć jednostki miary, nie wskazuje jednak, by jedyną dopuszczalną jednostkę miary kosztów zatrudnienia trenera była "godzina". Na podstawie jednostki przyjętej przez Wnioskodawcę Oceniający mógł odnieść się do wysokości, racjonalności i celowości wydatku, tym samym uwaga KOP A dotycząca niemożności określenia wymiaru godzinowego pracy nie jest adekwatna". Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż uwaga oceniającego A sformułowana podczas pierwotnej oceny o treści "Poz. 1 wynagrodzenie trenera – nie można zweryfikować z uwagi na brak wskazania liczby godzin", była, zgodnie z rozstrzygnięciem protestu, nieadekwatna. Powinna bowiem odnosić się do braku precyzyjnego określenia czasu trwania dnia szkoleniowego. Zdaniem organu, sam fakt wskazania dnia, a nie liczby godzin w przypadku wynagrodzenia trenera nie jest przesłanką pozwalającą na zakwestionowanie kosztu. W tym zakresie więc oceniający A podczas pierwotnej oceny popełnił błąd. Zdaniem organu, ponowna ocena dokonana przez oceniającego B odnosiła się już do racjonalności planowanego wydatku, zgodnie z brzmieniem rozstrzygnięcia protestu. W podsumowaniu Wojewódzki Urząd Pracy stwierdził, iż zarzuty skarżącej co do braku uwzględnienia rozstrzygnięcia protestu w ponownej ocenie merytorycznej są bezpodstawne. Organ wskazał również, iż w wyniku niezależnej oceny dwóch kolejnych składów oceniających stwierdzono, że projekt nie spełniał wymagań minimalnych, aby mógł uzyskać dofinansowanie. Ponieważ ponowna ocena jest oceną niezależną to członkowie KOP mieli prawo przyznać punktację adekwatną do stopnia spełnienia przez projekt kryteriów oceny projektu, co zostało poparte opisowym uzasadnieniem wystawionej oceny. Organ wskazał, iż sposób oceniania zarzutów w ramach rozpatrywania protestu ma charakter wagowy. Oznacza to, że dla ostatecznego rozstrzygnięcia znaczenie ma ocena wpływu poszczególnych, zarzucanych w proteście przez wnioskodawcę błędów w ramach oceny merytorycznej, na końcowy wynik tej oceny. Wojewódzki Urząd Pracy zaznaczył, iż uwzględnienie protestu skarżącej nie oznacza jednak, że projekt sam w sobie jest poprawny, o czym świadczą cztery Karty Oceny Merytorycznej, a także to, że oceny te są w dużej mierze zbieżne. Wszystkie cztery oceny merytoryczne były negatywne. Organ stwierdził zatem, że projekt skarżącej zawierał błędy, które nie pozwoliły na rekomendowanie go do dofinansowania, co zostało stwierdzone przez dwa niezależne składy oceniających. Wojewódzki Urząd Pracy podkreślił, iż braków tych nie usunęło pozytywne rozpatrzenie protestu, a zatem dowodzenie przez skarżącą, iż nie wnosi środków odwoławczych dla samego faktu odwoływania się lecz dla osiągnięcia celu rozumianego jako uzyskanie dofinansowania realizacji projektu jest pozbawione podstaw. Na rozprawie w dniu 13 marca 2012r. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, iż w ponownej ocenie oceniającego B nie uwzględniono w pełni wytycznych organu zawartych w rozstrzygnięciu protestu. Poza tym w ponownej ocenie obniżono punktację. Z kolei pełnomocnik organu podniósł, iż druga ocena jest oceną autonomiczną i, jego zdaniem, może być gorsza od oceny poprzedniej. Stwierdził również, iż ocena jest średnią arytmetyczną, a w związku z tym nie można twierdzić, że w drugiej ocenie punktacja ma być taka sama jak w pierwotnej. Pełnomocnik organu uważa także, iż w niniejszej sprawie nie doszło do orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, skoro suma punktów oceny pierwotnej była niższa od ponownej punktacji. W piśmie z dnia 26 marca 2012r. skarżący podtrzymał zarzut naruszenia przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, obejmując nim także nieuwzględnienie przy dokonywaniu oceny protestu wskazań Dokumentacji konkursowej oraz Instrukcji wypełniania wniosku. Skarżący szerzej uzasadnił także zarzut naruszenia zasady ne pius. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2012r. organ uznał podnoszone przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione. Zwrócił uwagę, że zarzut dotyczący nieprawidłowego rozstrzygnięcia protestu jest nowy i nie był podnoszony w skardze, natomiast porównywanie pojedynczych ocen pierwszej i drugiej oceny merytorycznej wniosku jest metodologicznie niepoprawne, gdyż oceną wniosku jest suma średniej arytmetycznej punktów, a ta wzrosła w ponownej ocenie w porównaniu z pierwotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Kontrolę sądowo-administracyjną w niniejszej sprawie zainicjowała skarga B. K. – M. na akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 10 listopada 2011r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia, inne akty lub czynności oraz bezczynność - określone w art. 3 § 2 p.p.s.a., jednak według art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Na podstawie ostatniego z cytowanych przepisów, kontroli sądów administracyjnych został poddany tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. - o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 z późn. zm.). Zgodnie z art. 30c ust. 1 tej ustawy (dodanym na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności Dz. U. Nr 216, poz. 1370): "Po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Powołana powyżej ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, będąc jedną z ustaw szczególnych do których odsyła cytowany powyżej art. 3 § 3 p.p.s.a., zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia sądu administracyjnego (art. 30c ust. 3 i 5), a także wskazuje (w art.30e), że zaskarżona do sądu administracyjnego informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej jest traktowana jako akt nie będący decyzją lub postanowieniem administracyjnym ani czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi następuje z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Tak ukształtowany zakres kognicji sądu administracyjnego oznacza, że rozpatrujący sprawę Sąd, po wstępnej kontroli skuteczności wniesienia skargi (skarga dopuszczalna, wniesiona w terminie, prawidłowo opłacona, zawierająca wymagane w sprawie załączniki), na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc może badać zgodność z prawem zaskarżonej informacji. Sąd nie jest przy tym związany granicami skargi, w sprawie znajduje bowiem zastosowanie również art. 134 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zastosowanie znajduje także ogólna zasada zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego, chyba że Sąd stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 §2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddali, a w razie jej uwzględnienia, sąd stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekaże jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W razie zatem stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, Sąd może zobowiązać instytucję zarządzającą lub pośredniczącą do ponownej oceny wniosku na takim etapie, na jakim złożono skargę, przy czym instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art.153 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt P 1/11, orzekł o niezgodności z art. 87 Konstytucji: - art. 5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, -art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, -art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Trybunał przewidział równocześnie, że przepisy te, we wskazanym zakresie, tracą moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt P 9/10 Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie wszczętej pytaniem prawnym WSA w Warszawie, ze względu na wydanie opisanego powyżej wyroku. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć sprawę dopuszczalności wniesienia przez B. K. – M. skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga ta jest dopuszczalna, albowiem stronie skarżącej, której protest rozpatrzono pozytywnie, nie przysługuje już żaden środek odwoławczy przewidziany w systemie realizacji programu operacyjnego - Dokumentacji konkursowej, Konkurs nr [...] na projekty realizowane w ramach priorytetu VIII Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, działanie 8.1 Rozwój Pracowników i przedsiębiorstw w regionie, poddziałanie 8.1.1. Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. W pkt 7.2 tej Dokumentacji, zatytułowanym "Procedura Odwoławcza", przewidziano możliwość wniesienia odwołania jedynie temu wnioskodawcy, którego protest został rozpatrzony negatywnie. Zgodnie zaś z punktem 7.3. "Wnioskodawcy po wyczerpaniu wszystkich środków odwoławczych przewidzianych w Systemie realizacji PO KL i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej (...) przysługuje skarga wnoszona bezpośrednio do WSA w Krakowie". Ukształtowany w powyższy sposób system odwoławczy powoduje mylne zdaniem Sądu przyjęcie przez WUP, że tylko od negatywnego rozstrzygnięcia protestu i następnie negatywnego rozpatrzenia odwołania przysługuje skarga do sądu i jednocześnie, że skarga ta nie przysługuje w przypadku stwierdzenia przez WUP, że protest został rozstrzygnięty pozytywnie. Należy bowiem przyjąć, że pismo Kierownika Referatu Oceny Projektów z dnia 10.11.2011r. informujące, że w wyniku ponownej oceny merytorycznej wniosku, dokonanej po pozytywnym rozpatrzeniu protestu B. K. – M., jej wniosek o dofinansowanie projektu z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nie uzyskał pozytywnej oceny Komisji Realizacji Projektów i nie może zostać przyjęty do realizacji, kończy procedurę odwoławczą przewidzianą w systemie realizacji programu operacyjnego, wyczerpując środki odwoławcze przewidziane w tym systemie. Jest to zatem informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji tego programu operacyjnego, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy zatem przyjąć, że stronie skarżącej przysługuje w niniejszej sprawie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego od powyższej informacji, na zasadach określonych w art. 30c ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy. Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonej informacji - pisma Kierownika Referatu Oceny Projektów z dnia 10.11.2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że jako wzorzec kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przyjął w niniejszej sprawie treść ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Konstytucji RP. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z założeniami zawartymi w art. 1 i art. 2, określa zasady prowadzenia polityki rozwoju w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Zgodnie z art. 4 tej ustawy ten rozwój ma być realizowany z wykorzystaniem środków publicznych, przy czym są to środki pochodzące z budżetu państwa, z Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Ustawa zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie rozwoju. Chodzi m.in. o przepisy upoważniające instytucje zarządzające programami operacyjnymi do określenia systemu realizacji programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy), a następnie ogłoszenia i przeprowadzenia konkursu w celu wyłonienia projektów do dofinansowania (art. 28 ust. 1 pkt 3 i art. 29 ust. 1 ustawy). W ramach tych działań, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, instytucja zarządzająca uprawniona jest do ogłoszenia o konkursie, przy czym ustawa szczegółowo wskazuje jakie informacje powinno zawierać to ogłoszenie, w tym między innymi rodzaje projektów podlegających dofinansowaniu oraz rodzaje podmiotów, które mogą ubiegać się o dofinansowanie. Instytucja zarządzająca jest więc uprawniona do ogłoszenia tego rodzaju warunków konkursu. Takie działania instytucji zarządzającej mieszczą się w granicach wytyczonych art. 29 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. II GSK 907/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucja zarządzająca lub pośrednicząca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem wniosku z punktu widzenia spełniania wymogów ustawowych. A zatem przeprowadzona przez instytucję ocena projektu będzie mogła być uznana za zgodną z prawem, gdy będzie ona zgodna z ustalonymi przez instytucję, na podstawie w/w ustawy i w zgodzie z tą ustawą, zasadami systemu realizacji programu operacyjnego oraz treścią informacji o konkursie. W takim zatem zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie uprawniony był do dokonania kontroli działalności instytucji wdrażającej, badając legalność zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu była ocena merytoryczna wniosku złożonego przez skarżącą. Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie spełnia wskazanych kryteriów, była niezgodna z prawem. W ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewidziano wymóg równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Ustawa wprowadza też wymóg zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów o dofinansowanie, co gwarantować ma udział ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę (art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W ustawie tej wprowadzono także wymóg co najmniej jednego środka odwoławczego w postępowaniu o dofinansowanie projektu (art. 30b ust. 2). Ustawodawca nie wypowiedział się, co do charakteru tego środka, wskazując jedynie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Podstawowym standardem każdego postępowania przed organami administracji publicznej w demokratycznym państwie jest prawo do odwołania rozumianego jako prawo domagania się weryfikacji zaskarżonego aktu lub czynności, polegającej na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, co do zasady przez inny, zwykle nadrzędny organ. Najszerzej zasadę tę formułuje przepis art. 78 Konstytucji RP, według którego każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie prawniczym nie budzi wątpliwości teza, że wymóg z art. 78 Konstytucji RP spełnia środek zaskarżenia, za pomocą którego strona może domagać się ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2010, II GSK 659/10). Standardem konstytucyjnym jest też niewątpliwie zakaz pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego w procedurze odwoławczej. Odwołując się zatem do wskazanych powyżej wymagań należy uznać, że środek odwoławczy o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, powinien te minimalne wymagania spełniać. Niezależnie więc co faktycznie napisano w konkretnym systemie realizacji programu operacyjnego na temat procedury odwoławczej, procedura ta powinna zapewnić co najmniej dwukrotne rozpatrzenie sprawy (dwukrotną ocenę projektu), przy zagwarantowaniu niepogorszenia sytuacji prawnej strony. Nawet jeżeli działanie organu odwoławczego ograniczałoby się jedynie do skontrolowania pod względem prawnym oceny projektu przeprowadzonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, czyli do dokonania "oceny oceny" projektu, to jest to również ocena projektu w rozumieniu art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy, będąca istotną gwarancją obiektywnego i bezstronnego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2011r., II GSK 1466/10). Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z zasadami zawartymi w przytoczonej powyżej Dokumentacji konkursowej "WUP jest związany zakresem protestu, tzn. sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście oraz w zakresie zarzutów dotyczących sposobu dokonania oceny, podniesionych przez wnioskodawcę". W wyniku rozpatrzenia protestu WUP może "rozpatrzyć protest pozytywnie (uwzględnić protest) – jeżeli na podstawie zebranych informacji i dokumentacji uzna, że sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru nie zostało przeprowadzone w sposób właściwy i/lub że naruszono procedury mające wpłynąć na bezstronność i prawidłowość oceny, a więc że protest był zasadny". W przypadku uwzględnienia protestu "WUP kieruje wniosek objęty protestem wraz z uzasadnieniem przyjętego rozstrzygnięcia do ponownej oceny formalnej lub merytorycznej". "Ponowna ocena merytoryczna dokonywana jest jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Oznacza to, iż rozpatrując całościowo pozytywnie (uwzględniając) protest, ocenia się ponownie wszystkie kryteria, co do których sformułowano zarzuty w środku odwoławczym, bez względu na to, czy pojedyncze zarzuty zostały uznane za zasadne lub nie". Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika ściśle określony zakres nie tylko rozpatrzenia protestu, ale i zakres ponownej oceny merytorycznej przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia protestu. Przy ponownej ocenie merytorycznej oceniający są zatem ograniczeni zakresem protestu oraz oceną zawartą w jego rozstrzygnięciu. Niedopuszczalne jest zatem, zdaniem Sądu, przyjęcie, iż w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia protestu możliwe jest pogorszenie sytuacji strony, która złożyła protest rozstrzygnięty pozytywnie dla niej. Jest to zresztą niesporne między stronami w niniejszej sprawie, pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem przyznał bowiem, że taka zasada obowiązuje i obecnie została wyraźnie wyartykułowana w "Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki". Zdaniem Sądu, dokonując ponownej oceny merytorycznej projektu w niniejszej sprawie, WUP jako Instytucja Oceniająca Projekty działał w sposób dowolny, naruszając zasadę niepogorszenia sytuacji prawnej skarżącego. Taki sposób dokonania ponownej oceny spowodował, że w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu strony skarżącej, jej sytuacja stała się gorsza niż przed złożeniem protestu, albowiem w wyniku "pozytywnego" rozpatrzenia protestu projekt strony uzyskał wprawdzie sumarycznie więcej punktów koniecznych do dofinansowania (liczbę punktów zwiększono z 58 do 60), ale w zakresie poszczególnych kryteriów organ w sposób niedozwolony zmniejszył punktację w porównaniu z przyznaną pierwotnie. Skarżący trafnie wskazuje, że taka sytuacja miała miejsce w odniesieniu do kryteriów 3.1.a), 3.1.b), 3.1.c), 3.3.a) oraz IV.b), IV.d) i IV.e). Taki sposób dokonania oceny, zmniejszający pierwotną liczbę uzyskanych za te kryteria punktów w toku ponownego dokonywania oceny w trybie procedury odwoławczej, pomimo pozytywnego rozstrzygnięcia protestu, uzasadnia stwierdzenie, że Instytucja Oceniająca Projekty przekroczyła dopuszczalne granice ponownego rozpatrywania sprawy po pozytywnym rozstrzygnięciu protestu. Z tego powodu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie i Sąd stwierdził, że ocena wniosku o dofinansowanie została wydana w sposób naruszający prawo. Ze szczególną mocą należy w niniejszej sprawie także podkreślić, że rozstrzygnięcia organu winny być należycie uzasadnione, tylko bowiem wtedy w rzeczywistości zagwarantowana zostanie realizacja ustawowych wymogów równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), jak również rzetelności i bezstronności oceny projektów (art. 31 ust. 1). Formułowane przez organ zarzuty, na których opiera on negatywną ocenę projektu, muszą być szczegółowo, w sposób nie budzący wątpliwości, wyczerpująco uzasadnione, zwłaszcza w tych przypadkach, gdy dotyczą one kryteriów sformułowanych w sposób ogólny, pozostawiający organowi stosunkowo duży zakres dyskrecjonalności. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie trafne są zarzuty strony skarżącej naruszenia prawa z powodu wadliwości uzasadnienia rozstrzygnięcia organu. Wszystkie zakwestionowane przez organ w niniejszej sprawie kryteria miały ogólny charakter i przy stosunkowo dużej rozpiętości punktacji nie precyzowały w sposób szczegółowy metody oceny i sposobu punktacji poszczególnych ocenianych elementów. Z tego powodu szczególnie istotne dla zapewnienia ustawowych wymogów równości, przejrzystości, rzetelności i bezstronności jest dokonanie jasnego, wyczerpującego uzasadnienia ilości przyznawanych punktów za poszczególne kryteria z dokładnym wyjaśnieniem jakie braki dostrzega organ w ramach danego kryterium i dlaczego z powodu tych braków odejmuje akurat taką, a nie inną ilość punktów. Zdaniem Sądu uzasadnienia przydzielenia określonej ilości punktów w ramach danego kryterium w niniejszej sprawie tych wymogów nie spełniają. Są one nadmiernie ogólne, niejasne. Ograniczają się właściwie jedynie do stwierdzenia o niezrealizowaniu poszczególnych kryteriów i przyznania danej liczby punktów, bez precyzyjnego wskazania na czym to niespełnianie wymogów przez stronę skarżącą polega, co mogłaby ewentualnie w ramach danego kryterium zrobić więcej, a zwłaszcza – dlaczego za dostrzegane braki odejmowana jest akurat taka a nie inna liczba punktów. Należy zatem uznać, że przy dokonywaniu ponownej oceny projektu wykroczono poza dopuszczalne ramy ponownej oceny , która mogłaby być dokonana w sposób odmienny od pierwotnej oceny jedynie w ramach ustalonych zakresem i treścią rozstrzygnięcia protestu, a więc zakresem uwzględnionego protestu. W ponownej ocenie nie uwzględniono także w pełni treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest i nie uzasadniono należycie punktacji za poszczególne kryteria, a także nie wyjaśniono przesłanek obniżonej oceny. Prowadzi to do wniosku, że w niniejszej sprawie ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zdaniem Sądu organ naruszył art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przewidujący równość wobec prawa poprzez nałożenie powinności uwzględniania zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, a także art. 31 ust. 1 ustawy wprowadzający wymóg rzetelności i bezstronności dokonywanej przez organ oceny projektu. Z tego powodu Sąd, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ nie może pogorszyć sytuacji prawnej skarżącej. Winien też swoje rozstrzygnięcie precyzyjnie, w sposób przekonujący uzasadnić, szczegółowo wyjaśniając dlaczego za dane kryterium przyznaje określoną liczbę punktów. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty składają się: wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240zł, koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz zwrot wpisu od skargi w kwocie 200zł.