III SA/Kr 1480/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 26 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zaleceń pokontrolnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 26 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zaleceń pokontrolnych. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co w istocie sprowadzało się do wstrzymania wykonania pkt 4 i 5 nakazu z dnia 3 października 2017 r., tj. poinformowania wszystkich aktualnie zatrudnionych zleceniobiorców na piśmie o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, a w szczególności z dokonaną oceną ryzyka zawodowego na stanowisku "Pracownik administracyjno – biurowy pracujący wyłącznie w biurze"(4) oraz skierowania na badania profilaktyczne zatrudnionych aktualnie zleceniobiorców w celu uzyskania wstępnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do zatrudnienia przy wykonywanych przez nich pracach(5). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dla obu kwestionowanych decyzji z nakazu inspektora pracy upłynął już terminy ich realizacji, wyznaczony na dzień 11 października 2017 r., a nadto w stosunku do obu zaleceń toczy się postepowanie odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009r., l FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009r., l OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009r., l OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014r., l OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca spółka w złożonym wniosku nie przedstawiła żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazano w jaki sposób wykonanie kwestionowanych zaleceń z nakazu inspektora pracy mogłoby spowodować groźbę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama okoliczność prowadzenia postępowania odwoławczego i kwestionowania ww. rozstrzygnięcia nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Taką przesłanką nie jest też fakt upływu terminu do wykonania postanowień nakazu inspektora pracy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.