III SA/Kr 150/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skargę oddala Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych z upoważnienia Zarządu Powiatu, decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], nałożył na S. S. - Sklep A ul. O, O – karę pieniężną w wysokości 960 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] - ul. K w O (dz. nr [...]) w celu lokalizacji reklamy. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 40 ust.12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r., nr 204, poz. 2086; obecnie tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 260), dalej "u.d.p.", § 11 ust. 3 w związku z Uchwałą Nr [...] Rady Powiatu z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na drogach kategorii powiatowej Powiatu i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; obecnie tj.: z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 19.03.2012 r. podczas objazdu dróg stwierdzono zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] - ul. K w O (na działce nr [...] będącej własnością Powiatu), zamontowanej na przyczepie samochodowej będącej formą nośnika przedmiotowej reklamy. Na podstawie notatki służbowej z wizji w terenie, protokołu z miejsca oględzin, materiału fotograficznego oraz zebranych w sprawie dokumentów potwierdzających własność działki wynika, że strona zajmowała pas drogowy drogi powiatowej przez lokalizacje reklamy - w terminie od 19.03 - 21.03.2012 r. t.j. 3 dni. Strona zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zobowiązana jest uiścić karę pieniężną w wysokości 10-krotnej opłaty naliczonej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. Organ ustalił karę pieniężną w oparciu o opłatę odpowiadającą iloczynowi powierzchni tablicy reklamowej w m2, stawki opłaty za 1 m2, oraz ilości dni zajęcia pasa drogowego. Reklama dwustronna - powierzchnia 2 x (2m x 4m) x 2 zł stawka opłaty za zajęcie 1 m2 x 3 dni zajmowania pasa drogowego = 96 zł. Wysokość kary: 96 x 10 = 960 zł. Organ wyjaśnił, że strona pismem z dnia 20.03.2012 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz o możliwości złożenia wyjaśnień w tej sprawie. W dniu 29.03.2012 r. wpłynęło pismo, w którym strona stwierdziła, że nie zajmowała pasa drogowego pod reklamę a wszczęcie postępowania jest bezpodstawne. Po otrzymaniu poprzedniej decyzji nr [...] z dnia [...] 2012 r. orzekającej o naliczeniu kary strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z dnia [...] 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uznał, że naliczenie kary pieniężnej zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. jest zasadne. Do decyzji dołączone zostały dokumenty potwierdzające granice pasa drogowego oraz decyzja Wojewody stwierdzająca nabycie przez Powiat działki nr [...], na której znajdowała się reklama. S. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wskazał, że przy ul. K w dniu 19.03.2012 r. zaparkował samochód osobowy, z którym złączona była również przyczepa samochodowa. Nie jest prawdą, iż doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego, albowiem pojazd został zaparkowany w miejscu do tego wyznaczonym, jako strefa parkingowa. Ponadto przyczepa zarejestrowana jest, jako pojazd mechaniczny - w związku z powyższym nie może być mowy o zajęciu pasa drogowego na reklamę. Nadto faktyczna wielkość reklamy różni się od ilości powierzchni przyjętej przez organ w związku z powyższym nałożona kara pieniężna jest bezzasadna. Organ mylnie przyjął, iż skarżący usytuował reklamę w miejscu publicznym bez zgody organu, podczas gdy doszło jedynie do zaparkowania w wyznaczonym do tego miejscu przyczepy samochodowej. Organ nie odniósł się do okoliczności statusu posiadanego przez pojazd zaparkowany w tym miejscu, co świadczy o nienależytym rozpoznaniu okoliczności faktycznych sprawy i winno skutkować uchyleniem decyzji. Błędne domniemania faktyczne nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji obligującej do zapłaty kary pieniężnej. Ponadto podniósł, iż organ nie rozważył należycie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy i nie podał powodów na podstawie których dokonał orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy - na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 4 u.d.p., Uchwały nr [...] Rady Powiatu (Dz.Urz. Województwa z 2011 r., nr 582, poz. 6570) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołując treść art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1, 2, 3, 4 u.d.p. wskazał, że umieszczenie w pasie drogowym reklamy wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Natomiast art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, jest wymierzana w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. W przypadku reklam sposób ustalania opłaty określa art. 40 ust. 6 u.d.p., który stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W judykaturze przyjęto, iż za powierzchnię reklamy należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu lub po wielu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 6 u.d.p., powinna decydować łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2008 r., II GSK 392/08, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2008 r., II GSK 71/08). Podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. W ocenie organu odwoławczego postępowanie prowadzone przed organem I instancji sprostało wskazanym wyżej wymogom ustawy. W sprawie, zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia w okresie: od 19 do 21 marca 2012 r. oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego - zostały ustalone prawidłowo i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materialne dowodowym. Podnoszone przez skarżącego twierdzenia, że zaparkowanie w pasie drogowym przyczepy samochodowej z usytuowaną na niej reklamą nie było równoznaczne z reklamą nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p. użyte w ustawie określenie reklama oznacza nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Organ podkreślił, że na terenie wielu miast w Polsce od pewnego czasu pojawił się problem związany z umieszczaniem na przyczepach samochodowych dużych reklam - pozostawianych następnie w pasach drogowych. Powyższa problematyka była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W tym przedmiocie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny, stojąc na stanowisku, iż tego rodzaju ustawienie przyczepy samochodowej lub lawety z umocowaną reklamą w pasie drogowym odpowiada dyspozycji art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 693710, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt. II GSK 551/10). Przyjęto praktykę, iż w sytuacji, gdy reklama zamieszczona jest na przyczepie, karę pieniężną nakłada się co do zasady na właściciela przyczepy. Nie jest co prawda wykluczona sytuacja, w której przyczepa zajmująca pas drogowy pozostaje we władaniu osoby innej niż jej właściciel na podstawie np. umowy cywilnoprawnej. Wówczas nie można wykluczyć, że podmiotem zobowiązanym do zapłaty kary pieniężnej powinna być osoba władająca przyczepą, a nie jej właściciel. Niemniej jednak rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga analizy okoliczności konkretnej sprawy i winno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W sprawie obiektem, który umieszczono w pasie drogowym bez zezwolenia, była dwustronna reklama - zamocowana na przyczepie samochodowej. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż przyczepa ta jest własnością skarżącego, co zresztą sam przyznał w treści odwołania. Ww. przyczepa z reklamą znajdowała się bez zezwolenia - w pasie drogowym ul. K w O w okresie od 19-21 marca 2012 r. w miejscu przeznaczonym do parkowania. Powyższe obrazuje nie tylko dokumentacja fotograficzna, ale również i załączona do akt sprawy mapka stanowiąca fragment ww. drogi. Granice pasa drogowego zostały wyraźnie zaznaczone liniami granicznymi na ww. dokumentacji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił wszystkie przesłanki warunkujące nałożenie kary w trybie art. 40 u.d.p., dokumentując je w aktach sprawy. Organ I instancji powołał również prawidłową podstawę prawną decyzji, wyjaśnił sposób obliczenia kary oraz zawarł w decyzji szczegółowe wyliczenia matematyczne. Z akt sprawy jednoznacznie wynika okres pozostawania reklamy w pasie drogowym (od 19 marca 2012 r. do 21 marca 2012 r.). Także wielkość reklamy dwustronnej (16 m2, według wyliczenia: 4 m x 2 m x 2 strony) jest bezsporna. Powyższe fakty potwierdza zawarta w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna z widocznymi na niej datami oraz notatka służbowa z wizji w terenie spisana w dniu 19 marca 2012 r. przez pracowników ZDP. Prawidłowy jest również zastosowany przez organ I instancji sposób wyliczenia kary z tytułu umieszczenia dwustronnej reklamy w pasie drogowym ul. K w O - zgodnie z omówionym powyżej schematem. S. S. wniósł na powyższą decyzję skargę, powtarzając zarzuty z odwołania. Skarżący zakwestionował okoliczność zajęcia pasa drogowego wskazując, iż pojazd zaparkowany był w miejscu do tego wyznaczonym jako parking. Ponadto przyczepa samochodowa zarejestrowana jest jako pojazd mechaniczny w związku z powyższym nie może być mowy o zajęciu pasa drogowego na reklamę. Ponadto podniósł, że organ błędnie wskazał osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty, dlatego, iż przyczepa zarejestrowana jest na inny podmiot niż osoba wskazana w decyzji, co świadczy o tym, iż materiał faktyczny sprawy został nienależycie rozpoznany przez organ. Wskazuje również na to okoliczność, iż skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej pod nazwą Sklep A co również świadczy o tym, iż organ błędnie przyjął osobę zobowiązaną do zapłaty kary. Skarżący przedłożył zdjęcia dokumentujące, iż w przedmiotowym pasie drogowym zaparkowane są wielokrotnie samochody i przyczepy, które oklejone są reklamami różnych form w stosunku, do których organ nie podejmuje kroków zmierzających do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Skarga nie jest zasadna. Przedmiot sprawy poddanej kontroli Sądu dotyczy kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, zatem podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy u.d.p. Zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej (...). Stosownie zaś do treści art. 40 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (ust. 2). Zasadnie, zatem w ocenie Sądu, organy w sprawie przyjęły, że z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż umieszczenie w pasie drogowym reklamy wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Niewątpliwie podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia, określenie powierzchni zajęcia oraz podmiotu który zajęcia dokonał. W ocenie Sądu, trafnie organ odwoławczy uznał, że postępowanie prowadzone przed organem I instancji sprostało wskazanym wyżej wymogom ustawy. W sprawie, zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia w okresie: od 19 marca 2012 r. do 21 marca 2012 r. oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego - zostały ustalone prawidłowo i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materialne dowodowym. Nietrafne jest podnoszone przez skarżącego twierdzenie, że zaparkowanie w pasie drogowym przyczepy samochodowej z usytuowaną na niej reklamą nie było równoznaczne z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. Zgodnie, bowiem z definicją ustawową zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p.: użyte w ustawie określenie reklama oznacza nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Sąd w pełni podziela stanowisko wynikające z przywołanego przez organy i jednolitego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych, że umieszczanie reklam na przyczepach samochodowych pozostawianych następnie w pasach drogowych odpowiada dyspozycji przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Reklama firmy na lawecie stabilnie ustawionej na parkingu spełnia wszystkie kryteria z art. 4 pkt 23 u.d.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r., sygn. II GSK 252/11, LEX nr 1145506). Przeznaczeniem parkingu nie jest umieszczanie w nim reklam. W takiej bowiem sytuacji wymagane jest uzyskanie od zarządcy drogi zezwolenia z mocy art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., a jego brak jest podstawą do obligatoryjnego wymierzenia przez właściwy organ administracji publicznej kary pieniężnej z mocy art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. II GSK 728/09 LEX nr 737659). Zatem opisana w sprawie poddanej kontroli Sądu, reklama umieszczona na przyczepie samochodowej ustawionej na parkingu znajdującym się w pasie drogowym spełnia wszystkie kryteria z art. 4 pkt 23 u.d.p. Niewątpliwie w sytuacji, gdy reklama zamieszczona jest na przyczepie, karę pieniężną nakłada się co do zasady na właściciela przyczepy. Nie jest co prawda wykluczona sytuacja, w której przyczepa zajmująca pas drogowy pozostaje we władaniu osoby innej niż jej właściciel na podstawie np. umowy cywilnoprawnej. I wówczas nie można wykluczyć, że podmiotem zobowiązanym do zapłaty kary pieniężnej powinna być osoba władająca przyczepą, a nie jej właściciel. Niemniej jednak rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga analizy okoliczności konkretnej sprawy i winno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W sprawie kara została nałożona na skarżącego, przy czym prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że przyczepa ta jest własnością skarżącego – S. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Sklep A, ul. O, O, które to okoliczności skarżący przyznał w treści złożonego odwołania od decyzji organu I instancji. Ponadto w treści odwołania przyznał, że przy ul. K w dniu 19.03.2012 r. zaparkował samochód osobowy, z którym złączona była również przyczepa samochodowa. Nie można też nie zauważyć, że także w treści pisma które wpłynęło do organu I instancji w dniu 29.03.2012 r. skarżący przyznał, że jest właścicielem przyczepy samochodowej, na której czasami jest przewożona reklama. Nie miała, zatem znaczenia przywołana w skardze argumentacja, ze przyczepa jest zarejestrowana na inny podmiot aniżeli osoba wskazana w decyzji. W sprawie obiektem, który umieszczono w pasie drogowym bez zezwolenia, była dwustronna reklama - zamocowana na przyczepie samochodowej. Przyczepa z reklamą znajdowała się - bez zezwolenia - w pasie drogowym ul. K w O w miejscu przeznaczonym do parkowania w okresie od 19-21 marca 2012 r. Powyższe obrazuje nie tylko dokumentacja fotograficzna, ale również i załączoną do akt sprawy mapka stanowiąca fragment w/w drogi. Granice pasa drogowego zostały, wyraźnie zaznaczone liniami granicznymi na w/w dokumentacji. Zatem trafnie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ustalił wszystkie przesłanki warunkujące nałożenie kary w trybie art. 40 u.d.p., dokumentując je w aktach sprawy. Organ I instancji powołał również prawidłową podstawę prawną decyzji, wyjaśnił sposób obliczenia kary oraz zawarł w decyzji szczegółowe wyliczenia matematyczne. Zgodnie, bowiem z treścią art. 40 ust. 3 i 4 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Natomiast art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, jest wymierzana w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. W przypadku reklam przepisem wskazującym na sposób ustalania opłaty jest art. 40 ust. 6 u.d.p., który stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Trafnie w ocenie Sądu przyjęto, iż za powierzchnię reklamy należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu lub po wielu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w przepisie art. 40 ust. 6 u.d.p., powinna decydować łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje. Wysokość kary, jest dziesięciokrotnością iloczynu liczby m2 powierzchni zajęcia pasa drogowego (powierzchni reklamy), ilości dni zajęcia pasa drogowego oraz stawki za 1 m2 zajęcia pasa drogowego. Z akt sprawy wynika okres pozostawania reklamy w pasie drogowym (od 19 marca 2012 r. do 21 marca 2012 r.). Także wielkość reklamy dwustronnej (16 m2, według wyliczenia: 4 m x 2 m x 2 strony) jest ustalona prawidłowo. Powyższe fakty potwierdza zawarta w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna z widocznymi na niej datami oraz notatka służbowa z wizji w terenie spisana w dniu 19 marca 2012 r. przez dwóch pracowników ZDP. Prawidłowy jest również zastosowany przez organ I instancji sposób wyliczenia kary z tytułu umieszczenia dwustronnej reklamy w pasie drogowym ulicy K w O - zgodnie z omówionym powyżej schematem. Całokształt okoliczności sprawy zajęcia pasa drogowego na cele reklamowe przez ustawienie tam przedmiotowej przyczepy samochodowej, na której znajdowała się reklama, został szczegółowo i wnikliwie wyjaśniony w postępowaniu administracyjnym przez organy obu instancji i prawidłowo również nałożono karę na skarżącego- właściciela przyczepy, który przyczepę w pasie drogowym umieścił. Nie miały dla sprawy znaczenia przedłożone wraz ze skargę zdjęcia dokumentujące, iż w przedmiotowym pasie drogowym zaparkowane są wielokrotnie samochody i przyczepy, które oklejone są reklamami różnych form w stosunku, do których jak stwierdził skarżący, organ nie podejmuje kroków zmierzających do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego. Okoliczność, że zarządca drogi nie podejmuje stosownych działań wobec innych podmiotów zajmujących pas drogowy bez zezwolenia nie może, bowiem skutkować brakiem odpowiedzialności skarżącego za wskazane w sprawie zajęcie pasa drogowego. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.