III SA/Kr 1543/11

Sygn. akt III SA/Kr 1543/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Dorota Dąbek, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r., sprawy ze skargi S. K., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z dnia 17 października 2011r. Nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Decyzją z dnia 17 października 2011 . znak [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2009 r. znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego S. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią – wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r., Nr 105, poz. 869). Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) i § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: S. K. był zatrudniony w okresie od 01.11.1971 r. do 30.09.1972 r. w Fabryce [...] SA jako robotnik magazynowy od dnia 1.10.1972 r. do 31.08.2006 r. w Zespole Szkół Technicznych [...] jako nauczyciel, a w latach od 2000 do 2006 r. w Międzyszkolnym Ośrodku Sportu jako nauczyciel – instruktor. W czasie pracy na dwóch ostatnich stanowiskach (przez ok. 34 lata) występowało narażenie na nadmierny wysiłek głosowy. Decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią – wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009r., Nr 105, poz. 869). Podstawą prawną decyzji był art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ na podstawie karty narażenia zawodowego z 13.11.2009 r. ocenił, że narażenie skarżącego na nadmierny wysiłek głosowy trwało od 1.10.1972 r. do 31.08.2006 r., tj. przez okres 34 lata. Warunkiem dodatkowym stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej figurującej w wykazie chorób zawodowych przez właściwą placówkę służby zdrowia. Organ powołał się na orzeczenia lekarskie Ośrodka Medycyny Pracy (dalej OMP) z dnia [...] 2009 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (dalej IMPIZŚ) z [...] 2009 r., podkreślając, że obowiązuje w tym względzie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. stanowiący: "z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne". Jednostki wypowiedziały się w ten sposób, że w badaniach laryngologicznych zaobserwowano fałdy głosowe matowe, gładkie, lewy ruchomy, prawy nieruchomy ustawiony w linii pośrodkowej. W badaniu laryngostroboskopowym stwierdzono drgania strun głosowych nieregularne, o zmniejszonej po prawej stronie amplitudzie drgań, słabo zaznaczonym po stronie prawej, przesunięciem brzeżnym i dobrym zwarciem fonacyjnym. IMPIZŚ stwierdził z kolei, że obserwowany niedowład (w przeszłości oceniany jako porażenie) prawego fałdu głosowego nie ma cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe i nie odpowiada skutkom nadmiernego wysiłku głosowego. W obrębie narządu głosu zmiany odpowiadają przewlekłemu prostemu nieżytowi błony śluzowej gardła i krtani. Zmiany w obrębie krtani nie przedstawiają klinicznych cech organicznej patologii narządu głosu wywołanego nadmiernym wysiłkiem głosowym. Nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z oceną konsultującego foniatry jednostronny niedowład fałdu głosowego należy wiązać z patologią nerwu krtaniowego wstecznego o nieznanej etiologii. Ocena narażenia zawodowego oraz twierdzenia jednostek orzeczniczych dały podstawę organowi do wydania decyzji o nie stwierdzeniu u S. K. choroby zawodowej wymienionej pod poz. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powołując się na orzeczenia lekarskie: OMP – Przychodnia Chorób Zawodowych z [...] 2008 r, orzeczenie uzupełniające tej jednostki z dnia [...] 2009 r. oraz pismo OMP z 31.03.2010 r. znak [...] zajmujące stanowisko wobec dokumentacji lekarskiej dołączonej przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz wyjaśniające wątpliwości dotyczące stwierdzenia patologii nerwu krtaniowego wstecznego o nieznanej patologii. Jednostka stwierdziła w tym piśmie, że nie znalazła podstaw do zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2008 r. Rozpoznane u skarżącego porażenie fałdu głosowego po stronie prawej nie jest patologią wynikającą z nadmiernego wysiłku głosowego a ma charakter neurogenny o nieustalonej etiologii. Nie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym z nadmiernym wysiłkiem głosowym. U skarżącego nie rozpoznano chorób narządu głosu z wykazu chorób zawodowych. Organ powołał się dodatkowo na orzeczenia IMPiZŚ z [...] 2009 r. i orzeczenie weryfikujące z [...] 2009 r., również nie stwierdzające u skarżącego choroby zawodowej, uznając ostatecznie, że wobec faktu nierozpoznania przez obie jednostki choroby zawodowej z poz. 15 rozporządzenia z 2009 r., niestwierdzenia obecności guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych i uznania przez nie niedowładu prawego fałdu głosowego nie mającego cech niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią oraz oceny narażenia zawodowego – brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej z poz. 15 rozporządzenia z 2009 r. Po rozpoznaniu skargi S. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 608/10 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2010 r. nr : [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy oparł zaskarżoną decyzję na karcie narażenia zawodowego S. K. oraz na orzeczeniach kolejno Ośrodka Medycyny Pracy – Przychodni Chorób Zawodowych, Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, jednak uzasadnienie decyzji w kwestii argumentacji i przyczyn z jakiego powodu stwierdzonego u skarżącego schorzenia nie można uznać za chorobę zawodową jest niewystarczające w świetle art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ tymczasem zestawił pojęcie choroby zawodowej, pod kątem której prowadzone było postępowanie z poz. 15 rozporządzenia z 2009 r. z pojęciem schorzenia, które stwierdzono u skarżącego na podstawie badań w jednostkach orzeczniczych, nie podejmując się wyjaśnienia dlaczego przykładowo zaobserwowany niedowład prawego fałdu głosowego nie ma cech niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Stwierdzono jedynie, że pochodzenie schorzenia skarżącego ma "charakter neurogenny o nieustalonej etiologii". W konsekwencji Sąd nie przesądził, że uchylone orzeczenie organu drugiej instancji jest nieprawidłowe pod względem merytorycznym, jednak wskazanie jest aby organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa) a w uzasadnieniu w sposób klarowny wykazał motywy rozstrzygnięcia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 17 października 2011 r. znak [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2009 r. znak [...]. Organ odwoławczy, działając zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o zajęcie stanowiska odnośnie dokumentacji lekarskiej, dołączonej w toku prowadzonego postępowania oraz o wyjaśnienie wątpliwości patologii zgłaszanych przez skarżącego dotyczącej stwierdzonej u niego patologii nerwu krtaniowego wstecznego o nieustalonej patologii. Pismem z dnia 30 sierpnia 2011 r. Ośrodek Medycyny Pracy, po przeanalizowaniu przez specjalistę laryngologa-foniatrę dostarczonej dokumentacji orzekł, że nie ma ona znaczenia orzeczniczego i nie wpływa na treść wydanego wcześniej orzeczenia lekarskiego. Odnośnie dołączonych do akt kart informacyjnych leczenia szpitalnego, OMP szczegółowo wyjaśnił, że stwierdzony u skarżącego niedowład prawego fałdu głosowego oraz przewlekłe, nawracające zapalenie krtani z zaburzeniami głosu, a także przewlekłe przerostowe zapalenie krtani nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z wiedzą medyczną jednostronny niedowład fałdu głosowego nie jest wywołany przez nadmierny wysiłek głosowy. Porażenie nerwu krtaniowego, którego skutkiem jest jednostronny niedowład fałdu głosowego po stronie porażenia, również nie jest patologią związaną z wysiłkiem głosowym. Stwierdzony niedowład fałdu głosowego, wiąże się z upośledzeniem funkcji ruchowej krtani po stronie uszkodzenia. Zarówno w badaniach laryngologicznych, jak i w obrazie tomografii komputerowej nie stwierdzono uszkodzenia mięśni wewnętrznych krtani, które jest związane z wysiłkiem głosowym. Niedomykalność głośni spowodowana jednostronnym uszkodzeniem fałdu głosowego nie może mieć charakteru wrzecionowatego, ponieważ wrzecionowaty kształt może powstać tylko w przypadku zmian w obu fałdach głosowych. W przypadku choroby zawodowej narządu głosu zaburzenie czynności fonacyjnej musi dotyczyć obu fałdów głosowych. Występujący u skarżącego jednostronny niedowład fałdu głosowego, związany z porażeniem nerwu krtaniowego, nie spełnia kryteriów orzeczniczych zawartych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Opierając się na powyższej opinii Ośrodka Medycyny Pracy oraz po ponownej ocenie materiału dowodowego Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest merytorycznie uzasadniona. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie jego sprawy, poprzez powołanie biegłego sądowego, celem ustalenia wpływu warunków długoletniej pracy, na obecne dolegliwości tj. zanikanie głosu po każdorazowym wysiłku fonetycznym i uznanie to za chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Obowiązkiem organów administracji w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie trzech elementów, a mianowicie: czy rozpoznana choroba jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych, czy u skarżącego wystąpiło to schorzenie albo jego następstwa oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, ze choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W powyższym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśli art. 7 K.p.a., wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 K.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a). Przy czym, według art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym także dokumenty medyczne i inne dostarczone przez stronę. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Nadto należy zauważyć, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. sygn. OPS 3/02 i zachowuje ono nadal aktualność (uchwała dostępna na stronie internetowej: http//www.nsa.gov.pl) Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie jest bowiem jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Tym samym związanie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją informacji zawartych w orzeczeniu. Organ winien bowiem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 752/09, dostępny na stronie internetowej: http//www.nsa.gov.pl. W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie art. 237 K.p. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W myśl § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dlatego też w niniejszej sprawie za skuteczne należy uznać czynności dokonane przez organ przed dniem 3 lipca 2009 r. Stosownie do § 8 ust. 1 obowiązującego obecnie rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przy czym, jak wynika z § 5 ust. 1-3 rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w ustawie o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych l lub II stopnia, wskazanych w tym przepisie. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji organ stwierdziłby, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać uzupełnienia wydanego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała kwestia istnienia narażenia na czynniki szkodliwe. Spornym było natomiast istnienie schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych. W ocenie Sądu organ II instancji, ponownie rozpoznający sprawę po uchyleniu jego uprzedniej decyzji przez Sad dokładnie i kompleksowego wyjaśnił przedmiotową sprawę. Podkreślić należy, że na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez skarżącego pracy w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Nie mniej jednak nie stwierdzono istnienia schorzenia wymienionego w poz. 15 rozporządzenia o chorobach zawodowych. Skarżący był badany przez właściwe jednostki służby zdrowia I oraz II szczebla diagnostyczno – orzeczniczego. Były to: Ośrodek Medycyny Pracy ([...] 2008r. orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz w Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego ([...] 2009 r. orzeczenie lekarskie nr [...]). Ponadto, po dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zweryfikowano powyższe orzeczenia pod kątem nowych regulacji. Ośrodek Medycyny Pracy wydał w dniu [...] 2009 r. opinię, w której stwierdził, że zmiany w wykazie chorób zawodowych dotyczącym określenia patologii w obrębie narządu słuchu nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u skarżącego. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego pismem z dnia 29 września 2009 r. przysłał zweryfikowane orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Dodatkowo, po uchyleniu przez WSA w Krakowie decyzji organu II instancji, Ośrodek Medycyny Pracy po przeprowadzeniu analizy przesłanej dokumentacji leczenia laryngologicznego, jak również całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pismem z dnia 30 sierpnia 2011r. stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany orzeczenia nr [...] z dnia [...] 2008r. i rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. OMP szczegółowo wyjaśnił, że stwierdzony u skarżącego niedowład prawego fałdu głosowego oraz przewlekłe i nawracające zapalenie krtani z zaburzeniami głosu, a także przewlekłe przerostowe zapalenie krtani nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Podkreślono, że zgodnie z widzą medyczną, jednostronny niedowład fałdu głosowego nie jest wywołany przez nadmierny wysiłek głosowy. Stwierdzony niedowład fałdu głosowego wiąże się z upośledzeniem funkcji ruchowej krtani po stronie uszkodzenia. Zarówno w badaniach laryngologicznych, jak i w obrazie tomografii komputerowej nie stwierdzono uszkodzenia mięśni wewnętrznych krtani, które jest związane z wysiłkiem głosowym. Niedomykalność głośni spowodowana jednostronnym uszkodzeniem fałdu głosowego nie może mieć charakteru wrzecionowatego, ponieważ wrzecionowaty kształt może powstać tylko w przypadku zmian w obu fałdach głosowych. W przypadku choroby zawodowej narządu głosu zaburzenie czynności fonacyjnej misi dotyczyć obu fałdów głosowych. Występujący u skarżącego jednostronny niedowład fałdu głosowego związany z porażeniem nerwu krtaniowego nie spełnia kryteriów orzeczniczych zawartych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Zdaniem Sądu organy prawidłowo oceniły sporządzone na użytek tego postępowania - orzeczenia lekarskie za jednoznaczne, spójne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć, albowiem organ administracji, nie posiadają specjalistycznej wiedzy, która niezbędna jest do rozpoznania chorób zawodowych, a wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze, wydające w tym zakresie stosowne, przewidziane prawem orzeczenia lekarskie. Wydane w sprawie orzeczenia - mające charakter opinii biegłych - wymykają się ocenie merytorycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 roku sygn. akt III SA/Kr 1436/10 orzeczenie dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji -zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - poczyniły prawidłowe ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydały trafne rozstrzygnięcia. Z powyższych względów zarzuty skargi są bezzasadne, co obligowało Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.