III SA/Kr 1695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2015 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] nałożył na A. Ż. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym w okresie od 4.09.2010 r. do 29.04.2015 r. pojazdu marki FSM Bielsko Biała 126 EL, o nr rej. [...], nr VIN: [...] w wysokości 52 589,80 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dyspozycję z dnia 21.03.2008 r. dotyczącą usunięcia z drogi ww. pojazdu wydano ze względu na fakt, iż właścicielka pojazdu nie okazała dokumentu potwierdzającego obowiązkowe ubezpieczenie pojazdu. W związku z nieodebraniem przez właściciela pojazdu z parkingu Starosta, działając na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w dniu 5.12.2014 r. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Postanowieniem z 30.12.2014 r. (sygn. akt [...]) sąd orzekł o przepadku. Organ następnie wskazał, iż zlecono rzeczoznawcy samochodowemu wykonanie opinii mającej na celu ustalenie stanu technicznego pojazdu i określenie jego wartości. Z wyceny wynikało, iż pojazd nie nadaje się do dalszej eksploatacji. W dniu 29.04.2015 r. przekazano pojazd do utylizacji, która nastąpiła w tym samym dniu. Organ I instancji wyliczył koszty za przechowywanie na parkingu strzeżonym ww. pojazdu za okres od dnia 4.09.2010 r. do dnia 29.04.2015 r., mając na uwadze obowiązujące w tym czasie stawki opłat dobowych, które uregulowano w uchwałach Rady Powiatu nr: – [...] z dnia 24.04.2008 r. obowiązująca do dnia 31.12.2011 r.; – [...] z dnia 24.11.2011 r. obowiązująca od dnia 1.01.2012 r. do 31.12.2012 r.; – [...] z dnia 25.10.2012 r. obowiązująca od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r.; – [...] z dnia 20.11.2013 r. obowiązująca od 1.01.2014 r. do 31.12.2014 r.; – [...] z dnia 29.10.2014 r. obowiązująca od dnia 1 stycznia 2015 r. Podano, iż początkowa data terminu, od którego jest naliczana opłata za parkowanie, wynika z faktu, iż zadanie to zostało zlecone do wykonania powiatom od 4 września 2010 r., natomiast końcowa data terminu naliczania kosztów wynika z tego, iż pojazd odebrano z parkingu strzeżonego i złomowano w dniu 29.04.2015 r. Wskazano też, iż decyzja nie rozstrzyga kwestii kosztów usuwania pojazdu oraz przechowywania na parkingu strzeżonym przed ww. datą. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Ż. zarzuciła m.in.: – - obrazę przepisów postępowania - art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej opartej na nieprawidłowej podstawie prawnej; – - obrazę przepisu prawa materialnego - art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że znajduje on zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego; – - obrazę przepisu prawa materialnego - art. 130a ust 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym zmienionego ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustawy, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie nowego stanu prawnego; – - naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, iż skarżąca ponosi koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 września 2015 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło, że A. Ż. jest zobowiązana do zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki FSM Bielsko Biała 126 EL, o nr rej. [...] nr VIN: [...], usuniętego w trybie art. 130a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu, w kwocie 52 571,95 zł. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazano przypadki, w których następuje usunięcie pojazdu z drogi na koszt właściciela. Ma to miejsce np. w przypadku, gdy pojazd pozostawiono w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, a także m.in., gdy stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Z kolei ust. 5c w/w przepisu stanowi, iż pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i parkowanie. W ust. 10 wskazano, iż starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 10e ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Zgodnie z art. 130a ust.10 h ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu. Artykuł 130a ust. 6 ustawy stanowi, że rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Stwierdzono, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że w dniu 21.03.2008 r. wydano dyspozycję usunięcia z drogi przedmiotowego pojazdu z uwagi na fakt, iż osoba kierująca nie okazała dokumentu potwierdzającego obowiązkowe ubezpieczenie pojazdu. Wskazano na art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, w myśl którego, pojazd usunięty z drogi umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Następnie w związku z nieodebraniem przez właściciela pojazdu z parkingu Starosta, działając na podstawie art. 130a ust. 10 ww. ustawy, w dniu 5.12.2014 r. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Postanowieniem z dnia 30.12.2014 r. sygn. [...] orzeczono o przepadku (dowód w aktach sprawy karty nr 31, nr 43, nr 12). Organ wskazał, iż zlecono rzeczoznawcy samochodowemu wykonanie opinii mającej na celu ustalenie stanu technicznego pojazdu i określenie jego wartości. Z wykonanej wyceny przeprowadzonej w dniu 28.02.2015 r. (karta nr 20) wynika, iż pojazd nie nadaje się do dalszej eksploatacji, dlatego zaleca się jego zezłomowanie. W dniu 29.04.2015 r. przekazano pojazd do utylizacji, która to nastąpiła w tym samym dniu (karty od 44 do 53). Wskazano, że w dniu 14 maja 2015 r. pismem nr [...] prawidłowo zawiadomiono stronę (k. nr 56-57) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym w/w pojazdu marki FSM Bielsko Biała 126 EL usuniętego w trybie art. 130a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu oraz przeprowadzeniem postępowania w sprawie orzeczenia przepadku tegoż pojazdu na rzecz Powiatu - pouczono A. Ż. o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy. Mając na uwadze dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz treść uchwał Rady Powiatu określających wysokości stawek opłat dobowych za parkowanie (przechowywanie) pojazdu na parkingu strzeżonym, organ I instancji nieprawidłowo - zdaniem organu II instancji - wyliczył łączną opłatę za okres od dnia 4.09.2010 r. do dnia 29.04.2015 r., bowiem do obliczeń stawek dobowych za parkowanie przedmiotowego pojazdu nie uwzględniono obowiązującej w 2010 r. stawki VAT wynoszącej 22% a nie 23% jak wskazał to organ. Zatem łączna opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym w/w pojazdu - wynosząca 52 402,95 zł - winna być uregulowana, na podstawie uchwał Rady Powiatu w sposób wskazany przez Kolegium. Kolegium wskazało także, iż do kwoty 52.402,95 zł należy doliczyć 123,00 zł, tj. koszty związane z oszacowaniem pojazdu przez rzeczoznawcę oraz 40 zł z tytułu złożenia wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu ((k. nr 8-9) i 6 zł za wydanie przez Sąd odpisu prawomocnego postanowienia (k. nr 14), co łącznie stanowi kwotę 52 571.95 zł. SKO stwierdziło też, że prawidłowo został określony okres, za jaki zostały wyliczone koszty parkowania pojazdu podlegające zwrotowi przez stronę. Początek tego okresu - 4.09.2010 r. został określony w art. 13 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Natomiast koniec tego okresu wyznaczony jest przez moment przekazania pojazdu z parkingu do demontażu i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy - do 29 kwietnia 2015 r. Podkreślono, iż przepisy ustawy nie pozwalają na miarkowanie kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, biorąc pod uwagę określone okoliczności sprawy, ponieważ organy administracji orzekają na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Ustawa nie daje również podstawy do tego, aby określić koszty dopiero od dnia prawidłowego pouczenia. Jednocześnie wskazano, iż ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje możliwości odstąpienia przez starostę od ustalenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Natomiast już po ostatecznym ustaleniu należności, zobowiązany może zwrócić się na podstawie właściwych przepisów o jej umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty, kierując stosowny wniosek do organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję SKO A. Ż. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w sprawie; 2) art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym zmienionego ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie nowego stanu prawnego; 3) art. 6 kpa poprzez wydanie sprzecznej z prawem decyzji; 4) art. i art. 8 kpa poprzez wydanie sprzecznej z prawem decyzji, pominięcie słusznego interesu stron, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 5) art. 80 kpa poprzez sprzeczność przyjętych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o nieprzekonującej treści zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w dniu usunięcia pojazdu z drogi obowiązywał dotychczasowy art. art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie sześciu miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Wskazano, że do 12 czerwca 2009 r. przepis ten obowiązywał i konsekwentnie, w przedmiotowym stanie faktycznym, przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa nastąpił 22 września 2008 r. Podniesiono też, że działania w zakresie ustalenia prawa własności pojazdu zostały podjęte przez organ dopiero 5 grudnia 2014 r., a decyzja mogłaby być zgodnie z prawem wydana od 22 września 2008 r. do 3 września 2010 r. Stwierdzono, że właściciela pojazdu w dniu jego odholowania na parking strzeżony nie powinny obciążać koszty nieuzasadnionej bezczynności organu i nie można także przerzucać na stronę skutków niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy przez organy, ani skutki błędów ustawodawcy, do których należy zaliczyć uchwalanie niekonstytucyjnych i niejednoznacznych przepisów. Podkreślono też, że uzasadnienia decyzji nie zawierały żadnych wyjaśnień, dlaczego samochód był przechowywany na parkingu strzeżonym przez kilka lat, generując niepotrzebne koszty. Zarzucono, że organ II instancji całkowicie zaniechał dokonania analizy i oceny podniesionych w odwołaniu zarzutów odnoszących się do postępowania. Zarzucono także, że organy błędnie zastosowały art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym i na jego zasadzie błędnie ustaliły, że właścicielem spornego pojazdu jest skarżąca. Zaznaczono, że 21 marca 2008 r. skarżąca otrzymała pouczenie o skutkach nieodebrania samochodu w terminie sześciu miesięcy od dnia jego usunięcia, którymi miało być przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest zasadna. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego aktu prawnego, Sąd, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, ma dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego oraz zastosowanych przepisów prawnych, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych. Przy takiej ocenie Sąd nie może zastępować organów administracji zarówno w ustalaniu stanu faktycznego, jak i w wyjaśnianiu podstawy prawnej, które to zadania należą do organów administracji publicznej, a sposób rozumowania i wyniki – w postaci ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia podstawy prawnej – powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Zatem podstawą każdej kontroli Sądu zastosowania właściwych przepisów prawnych jest ustalenie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący oraz wyjaśnienie, a nie tylko przytoczenie, zastosowanych przepisów prawnych. W kontrolowanym postępowaniu, zdaniem Sądu, nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący ani stanu faktycznego, ani podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć. Zgodnie z treścią obowiązującego do dnia 11 czerwca 2009 r. art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, o przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Jednakże wraz z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P4/06 (OTK-A 2008 nr 5, poz. 76), w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, art. 130a ust. 11 pkt 3 powyższej ustawy, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, czyli z dniem 11 czerwca 2009 r., naczelnicy urzędów skarbowych utracili prawo do wydawania orzeczeń o przejęciu własności pojazdu przez Skarbu Państwa, a w konsekwencji utracili również funkcję organu likwidacyjnego w zakresie likwidacji ruchomości tego typu. W stanie prawnym istniejącym do dnia 11 czerwca 2009 r., od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji po przejściu na własność Skarbu Państwa, toczyć się winny trzy postępowania. Pierwsze postępowanie – prowadzone przez organy Policji w trybie art. 130a ust. 1, 2, 3, 4, 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów inicjowano dyspozycją w sprawie usunięcia pojazdu z drogi, a następnie wydawano decyzję o umieszczeniu go na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Drugie postępowanie rozpoczynało się od powiadomienia przez prowadzącego parking strzeżony, na którym został umieszczony usunięty z drogi pojazd, właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz organu Policji, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, o nieodebraniu pojazdu z parkingu w terminie określonym w art.130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Procedura powyższa wynikała z § 7 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów. W ramach powyższego postępowania organ Policji przekazywał pojazd do dyspozycji naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o jego przejęcie na rzecz Skarbu Państwa i likwidację. Naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego był natomiast zobowiązany do powiadamiania, zgodnie z § 8 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, właściciela pojazdu o wszczęciu w trybie art. 61 § 4 kpa postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wydania decyzji o przejęciu przedmiotowego pojazdu. Trzeci etap postępowania stanowiło natomiast postępowanie egzekucyjne, którego podstawą wszczęcia był tytuł wykonawczy – ostateczna decyzja o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa. W ramach ostatniego z powyższych postępowań, organ obowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z przepisem § 3 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Wymienione powyżej etapy postępowania w przedmiocie likwidacji pojazdu były ze sobą wzajemnie powiązane. W rozpoznawanej sprawie najprawdopodobniej właściwe organy nie orzekły o przejściu na własność Skarbu Państwa samochodu skarżącej i nie została wszczęta procedura likwidacyjna pojazdu. Brak jednak w tym zakresie ustaleń organów, nawet przez stwierdzenie, że takie postępowania nie toczyły się. Nie wspomniano o nich również we wniosku do sądu rejonowego o orzeczenie przepadku rzeczy. Zwrócić należy uwagę, że treść art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązującego do dnia 11 czerwca 2009 r. wskazywała, że przejęcie na własność Skarbu Państwa własności pojazdów następowało z mocy prawa i w żadnym przepisie prawnym nie uzależniono od wydania decyzji przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego, decyzji o charakterze decyzji deklaratoryjnej, skutku w postaci odjęcia powyższej własności. W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 (OTK-A z 2008 r. nr 5, poz. 76) z dniem 11 czerwca 2009 r. art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym utracił moc obowiązującą w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wyrokiem tym Trybunał orzekł także o niezgodności z Konstytucją art. 130a ust. 11 pkt 3 przywołanej ustawy (regulującego delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia w sprawie trybu postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie którego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów), oraz § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia (określającego właściwość naczelnika urzędu skarbowego w sprawach orzekania o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu usuniętego z drogi i nieodebranego w terminie przez właściciela). Trybunał w uzasadnieniu tegoż wyroku wskazał też na utratę mocy obowiązującej § 8 ust. 1 późniejszego rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 16 października 2007 r. o takim samym tytule (Dz. U. nr 191, poz. 1377). Jednocześnie Trybunał orzekł, że przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia w dzienniku ustaw RP i że w okresie tych dwunastu miesięcy "winny być przestrzegane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające". Organy, orzekając w przedmiotowej sprawie, nie podjęły nawet próby wyjaśnienia, dlaczego do pojazdu usuniętego na parking w dniu 21 marca 2008 r. nie zastosowano obowiązujących do 11 czerwca 2009 r. ww. przepisów. W dniu 4 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018), która te kwestie uregulowała na nowo. W wyniku dokonanej zmiany znowelizowano art. 130a ust. 10 ustawy w ten sposób, że orzeczenie o przepadku własności pojazdu przekazano do właściwości sądu, zastrzegając, iż następuje ono na rzecz powiatu, a nie, jak dotychczas - Skarbu Państwa. Zobowiązano też starostę do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie tego orzeczenia, skracając z sześciu do trzech miesięcy termin, w jakim właściciel usuniętego pojazdu lub osoba uprawniona może go wcześniej odebrać. Jednocześnie w art. 130a ust. 10h ustawy ustanowiono zasadę, w myśl której koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, wskazując, że decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W uzasadnieniu projektu ustawy z 22 lipca 2010 r. wyjaśniono, że rozwiązanie to wprowadzono, by skłonić właściciela do odbioru pojazdu z parkingu po uiszczeniu stosownych opłat i tym samym zredukować liczbę pojazdów nieodebranych. W postanowieniu NSA z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt I OW 151/14 stwierdzono, że nie ulega wątpliwości, że nałożenie tego obowiązku nie mogło nastąpić z mocą wsteczną, obejmującą czas sprzed wejścia w życie ustawy z 22 lipca 2010 r., w tym zwłaszcza okres od dnia, w którym art. 130a ust. 10 ustawy we wcześniejszym brzmieniu utracił moc wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06. Zwrócił też uwagę, że w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z 22 lipca 2010 r. wskazanie podmiotu zobowiązanego do opłacenia omawianych kosztów w tym okresie byłoby utrudnione, o ile w ogóle możliwe. Skarb Państwa nie nabywał już przecież wtedy własności pojazdu z mocy prawa, co uzasadniało obciążenie go tymi kosztami, a następnie to powiat stał się podmiotem, na rzecz którego orzeka się przepadek pojazdu, ale już bez zobowiązywania go do pokrycia tych kosztów. Z tego powodu w art. 13 ustawy z 22 lipca 2010 r. przesądzono, że koszty te za ten okres będzie ponosił, tak jak wcześniej, Skarb Państwa. W tym samym orzeczeniu Sąd stwierdził, że w tym przepisie intertemporalnym pominięto kwestię organu, który ma wydać orzeczenie w przedmiocie kosztów, w tym tych ciążących na Skarbie Państwa, w szczególności nie uregulowano jej w sposób odmienny niż przewidziany w art. 130a ust. 10h ustawy, co oznacza, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym sprawę tę w myśl tego ostatniego przepisu rozstrzyga starosta w drodze decyzji (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OW 96/11, LEX nr 1230148, z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OW 152/11, LEX nr 1230149, z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt I OW 139/12, LEX nr 1247195 i z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt I OW 231/12, LEX nr 1318784), ale starosta musi uwzględnić zasady ustalania kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów, m.in. określające podmiot zobowiązany w tym zakresie, które odnoszą się do danego okresu i wynikają z przepisów prawa, w tym przepisów intertemporalnych. Ponadto NSA stwierdził, że przepisy przejściowe zawarte w ustawie z 22 lipca 2010 r. nie obejmują swoim zakresem w ogóle kosztów związanych z usuwaniem pojazdów z drogi. Otóż w art. 10 ustawy z 22 lipca 2010 r. mowa jest o biegu terminu sześciomiesięcznego na odbiór pojazdu, który nie upłynął przed dniem wejścia w życia tej ustawy, w jej art. 11 wskazano podmiot, na rzecz którego należy w takim przypadku orzec przepadek pojazdu i który należy powiadomić o nieodebraniu pojazdu, zaś w art. 12 unormowano problem postępowań w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu, a w sprawie będącej przedmiotem sporu kompetencyjnego wspomniany termin w przypadku każdego z usuniętych pojazdów już upłynął, i to jeszcze w okresie, kiedy obowiązywał art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu, wedle którego oznaczało to przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. NSA stwierdził, że w takiej sytuacji nie "było więc jakichkolwiek podstaw, by sięgać po przepisy art. 10-12 ustawy z 22 lipca 2010 r." W przedmiotowej sprawie nie wiadomo, dlaczego zastosowano przepisy po nowelizacji i na ich podstawie skierowano wniosek o przepadek rzeczy do sądu powszechnego, a następnie przeprowadzono dalsze postępowanie włącznie z obciążeniem skarżącej kwestionowanymi kosztami. W wyniku nowelizacji omawianej ustawy, mając na uwadze m.in. interes prawny właścicieli usuniętych pojazdów, skrócono okres oczekiwania na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego z 6 miesięcy do 3 miesięcy, aby nie generować zbytecznych kosztów długiego parkowania pojazdu, a w przedmiotowej sprawie okres przechowywania pojazdu wynosił ponad 7 lat (w tym prawie 5 lat od wejścia w życie znowelizowanych przepisów). Wobec powyższego, ze względu na datę wydania dyspozycji usunięcia pojazdu na parking strzeżony oraz obowiązujące w tym dniu – 21 marca 2008 r. - przepisy prawne, należało wyjaśnić, czy pojazd przeszedł z mocy prawa na własność Skarbu Państwa jako pojazd porzucony, czy też nie. Zgodnie z aktualnie obowiązującym stanem prawnym (a dokładniej; obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) nieodebranie pojazdu przez właściciela z parkingu nie rodzi skutku przejścia jego własności z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, ale do dnia 11 czerwca 2009 r. art. 130a ust.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: Prd) właśnie taki skutek przewidywał, o czym skarżąca została pouczona. Organy, wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, w ogóle tej kwestii nie wyjaśniły i zastosowały, bez jakiegokolwiek nowego pouczenia, przepisy aktualnie obowiązujące. Ponadto w ogóle nie wiadomo, co działo się z pojazdem w latach 2008-2015 i czy do 11 czerwca 2009 r. toczyło się postępowanie przed naczelnikiem urzędu skarbowego w sprawie stwierdzenia przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Nie wyjaśniono również, co ma szczególnie istotne znaczenie dla kontrolowanej decyzji, czy parking, na którym przechowywano pojazd prowadzony był przez jednostkę wyznaczoną przez starostę – w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie brak dokumentu, z którego wynikałoby, iż dozorca prowadzi parking strzeżony, o którym mowa w art. 130a ust. 5c Prd oraz, czy jest jednostką wyznaczoną przez starostę do usuwania pojazdów z drogi i ich przechowywania. Po ustaleniu stanu faktycznego uwzględniającego uzupełnienie ww. luk organy powinny przeanalizować przepisy obowiązujące w latach 2008 - 2015, zwracając uwagę na bogate w tym zakresie orzecznictwo sądowe. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji przytoczono jedynie obecnie obowiązujące przepisy prawne bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego je zastosowano w sytuacji, gdy dyspozycja usunięcia pojazdu na parking strzeżony miała miejsce w 2008 roku, a do dnia 11 czerwca 2009 r. obowiązywał przepis art. 130a ust. 10 Prd, zgodnie z którym pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Brak analizy przepisów obowiązujących w dniu usunięcia pojazdu, przepisów intertemporalnych oraz analizy przyczyn i celu zmian art. 130a Prd nie pozwala na poznanie motywów, jakimi kierowały się organy, wydając kontrolowane decyzje. Przede wszystkim więc zwrócić należy uwagę, że decyzje organów obu instancji nie tylko naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, ale również godzą w fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego - zasadę zaufania do organów państwa. Biorąc pod uwagę uzasadnienia decyzji, nie można bowiem inaczej zinterpretować treści decyzji zobowiązującej do zapłaty 52.500 zł, podczas gdy siedem lat wcześniej skarżąca – właściciel pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu na parking strzeżony – została pouczona, iż w przypadku nieodebrania pojazdu przejdzie on z mocy prawa na własność Skarbu Państwa po upływie sześciu miesięcy od usunięcia pojazdu na parking. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny, oprócz ponownego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowego pojazdu, wyjaśnić bardzo dokładnie, jakie przepisy prawne mają w sprawie zastosowanie, uwzględniając przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych. Dla przykładu wskazać można, że w postanowieniu NSA z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt I OW 151/14 dokonano streszczenia i uporządkowania przepisów omawianej ustawy z uwzględnieniem zmian stanu prawnego. Również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 i uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10 przedstawiono analizę stanu prawnego i orzecznictwa sądowego. W wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 1141/08 NSA stwierdził, że Prawo o ruchu drogowym w art. 130 ust. 10 stanowi, iż pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tak więc upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr 134, poz. 1133 ze zm.) jest mowa, że o "przejęciu" na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10 natomiast stanowi, że pojazd "przechodzi" z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa) orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, ale w świetle postanowień przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ulega wątpliwości, że decyzja ta ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo może potwierdzać tylko to co nastąpiło z mocy ustawy. Stwierdził też, że pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taki też pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06. Zatem Sąd uznał, że początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prd. Również wyrokami z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1184/05 oraz I OSK 1185/05 NSA orzekł, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie i zwrot niezbędnych wydatków od Skarbu Państwa od chwili przejścia własności, tj. z upływem sześciomiesięcznego terminu od dnia usunięcia pojazdu, a wydana w tym trybie decyzja właściwego naczelnika urzędu skarbowego ma jedynie charakter deklaratoryjny. Nadto zgodnie z tezą wyroku NSA z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie I OSK 1765/06 terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. W ww. uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10 wskazano natomiast, że Skarb Państwa był zobowiązany do poniesienia kosztów dozoru nie tylko za okres, w którym był już z mocy prawa właścicielem usuniętego pojazdu, lecz także za okres wcześniejszy, w czasie gdy biegł termin 6 miesięcy od usunięcia pojazdu. NSA w ww. uchwale dokonał analizy przepisów Prd i pomimo, że analiza ta dotyczyła przede wszystkim kwestii zwrotu opłat za przechowywanie pojazdu, to rozstrzygała również pewne kwestie dotyczące podmiotów zobowiązanych do ich ponoszenia. Stwierdził m.in., że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. uznał, że nieodebranie pojazdu przez 6 miesięcy oraz nieopłacenie kosztów jego usunięcia i parkowania są niewystarczające do przyjęcia domniemania, że pojazd został porzucony z zamiarem wyzbycia się własności, co nie oznacza jednak, że usunięty z drogi pojazd nie może przejść na rzecz Skarbu Państwa jako rzecz niczyja, objęta w posiadanie. Należy tylko w niewątpliwy sposób wyjaśnić, czy nieodebranie pojazdu przez okres 6 miesięcy oznacza zamiar jego wyzbycia się. Dalej NSA wskazał, że jeżeli właściciel pojazdu, pomimo wiedzy, gdzie pojazd się znajduje, nie odbiera go z parkingu przez okres 6 miesięcy, a następnie uprzedzony o możliwości utraty prawa własności zgadza się na to lub nie zajmuje stanowiska, można zasadnie uznać , że pojazd ten porzucił z zamiarem pozbycia się własności, a nabycie tego prawa przez Skarb Państwa byłoby wówczas możliwe na podstawie przepisu art. 181 k.c., wskutek objęcia w posiadanie samoistne rzeczy niczyjej. NSA podniósł również, że wskazane w art. 130a Prd czynności wiążą się z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zadanie to należy do zadań państwa i to jego organy decydują o podjęciu właściwych działań, wobec tego Skarb Państwa powinien ponosić finansowe następstwa tych działań. Również w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 4/14 NSA m.in. stwierdził, że jeżeli własność pojazdu przeszła na rzecz Skarbu Państwa na mocy wcześniej obowiązujących przepisów, to Skarb Państwa powinien być obciążony tymi kosztami. W przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniły w żaden sposób (organ II instancji – mimo zarzutów odwołania), dlaczego samochodu usuniętego w dniu 21 marca 2008 r. (który skarżąca kupiła za 150 zł, nie przerejestrowała na siebie, nie przeprowadziła jego badań technicznych i nie ubezpieczyła), pomimo pouczenia jej o skutkach nieodebrania w ciągu 6 miesięcy pojazdu w postaci uznania go za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przejścia jego własności na rzecz Skarbu Państwa nie uznano za porzucony z zamiarem pozbycia się własności i nie uznano, że w konsekwencji nabył do niego prawo własności Skarb Państwa. Przy ustaleniu i wyjaśnieniu przepisów materialnoprawnych znajdujących w sprawie zastosowanie przez orzekające ponownie organy administracji publicznej nie można zatem pominąć również uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 oraz wyroku NSA z 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 4/14. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny wyjaśnić również podstawę prawną nałożenia obowiązku zwrotu kosztów postępowania sądowego, ponieważ w art. 130a ust. 10h Prd koszty, jakimi obciąża się właściciela pojazdu, obejmują koszty związane z: usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu i brak w nim podstawy do obciążenia strony kosztami postępowania sądowego. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że Sąd podziela stanowisko skarżącej, że organy, szczególnie organ odwoławczy, nie wyjaśniły następujących kwestii: – - dlaczego przyjęły, że art. 130a ust. 10 h Prd znajduje zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy; – - dlaczego działania w zakresie ustalenia prawa własności pojazdu zostały podjęte dopiero w dniu 5 grudnia 2014 r., tj. w dniu skierowania przez Starostę do Sądu Rejonowego wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu; – - dlaczego ww. wniosek do sądu nie został skierowany od razu po wejściu w życie znowelizowanej ustawy, tj. po 4 września 2010 r. a dopiero - 5 grudnia 2014 r.; – - dlaczego decyzja w sprawie własności pojazdu nie została wydana po dniu 22 września 2008 r. (w tym dniu, tj. po upływie 6 miesięcy od porzucenia pojazdu, zdaniem skarżącej, nastąpił przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa); – - dlaczego skarżącą mają obciążać koszty bezczynności organu i przechowywania przez kilka lat pojazdu na parkingu strzeżonym, generując niepotrzebne koszty; – - dlaczego organy wciąż traktują skarżącą A. Ż. jako właścicielkę pojazdu marki FSM Bielsko-Biała 126 EL. Wskazać należy, że jeżeli – wskutek ponownego rozpoznania sprawy i wyjaśnienia wszystkich ww. kwestii Starosta stwierdzi, że wobec przejścia z mocy prawa ww. pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z dniem 22 września 2008 r. brak jest podstaw prawnych do obciążenia skarżącej kosztami, o których mowa w zaskarżonej obecnie decyzji, to winien rozważyć wzruszenie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt [...]. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 130a ust.10 Prd, na który powołały się również organy w uzasadnieniach decyzji, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie trzech miesięcy do dnia jego usunięcia, przy czym powiadomienie winno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. We wniosku o przepadek podano, że "3-miesięczny termin wynikający z brzmienia art. 130 ust. 10 Prd upłynął bezskutecznie", a w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 grudnia 2014 r. wskazano, że pismem z dnia 21 marca 2009 r. A. Ż. została poinformowana o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie trzech miesięcy od jego usunięcia, podczas gdy w aktach administracyjnych przekazanych tut. Sądowi na karcie 3 znajduje się pouczenie z dnia 21 marca 2008 r., ale o odmiennej treści, a mianowicie zawierające informację, że pojazd usunięty i nieodebrany w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i że pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podlegają zatem uchyleniu, ponieważ zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Organ odwoławczy dodatkowo naruszył art. 15 kpa, nie rozpoznając i nie ustosunkowując się do zarzutów odwołania. Jak już wyżej podniesiono, Sąd nie może za organ dokonywać ustaleń faktycznych, oceniać zebranych w sprawie i wyjaśniać podstawy prawnej. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ograniczona jest wyłącznie do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a jak wyżej wskazano w przedmiotowej sprawie nie tylko nie ustalono stanu faktycznego ale przede wszystkim nie wyjaśniono, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa, podstawy prawnej decyzji, ograniczając się jedynie do przytoczenia przepisów prawa, pomimo zarzutów strony w tym zakresie. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 ppsa orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa, zasądzając koszty zastępstwa procesowego ustalone stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat adwokackich oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).