III SA/Kr 1715/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na akt Starosty z dnia 15 września 2016 r. znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu M. L. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem uiszczonego wpis od skargi. W dniu 15 września 2016 r. Starosta, na wniosek Burmistrza Miasta, działając na podstawie art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) zatwierdził projekt zmiany ruchu drogowego na drodze gminnej stanowiącej ul. L w L w ten sposób, że poprowadził ruch drogowy jednokierunkowy od nowo wybudowanego ronda (skrzyżowania) ul. W, K ,P z ul. L w miejsce dotychczasowego ruchu drogowego, który kończył się "ślepym" zakończeniem ul. L. Skarżący M. L. pismem z dnia 19 września 2016 r. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa powyższą czynnością, argumentując że jako mieszkaniec ul. L korzystający stale z ruchu drogowego na tej ulicy (dojazdu do własnego domu), jak też jego rodzina narażeni zostali na poważne niebezpieczeństwo wypadku komunikacyjnego, wynikające z drastycznego zwiększenia ruchu drogowego na tej ulicy, poprzez połączenie jej skrzyżowaniem z ruchem tranzytowo-obwodowym. Starosta pismem z dnia 7 października 2016 r., doręczonej stronie w dniu 12 października 2016 r. odmówił uchylenia swojej czynności wskazując, że zatwierdzając przedmiotowy projekt zmiany organizacji ruchu na ul. L kierował się interesem społecznym uczestników ruchu, korzystających z ww. ulicy. Wykorzystanie wlotu na rondo turbinowe od strony ul. L przy zbiegu ulic P, K i W umożliwiło kierowcom wybór kierunku jazdy co w konsekwencji wpłynęło na poprawę płynności i bezpieczeństwa ruchu. Ponadto umożliwienie kierowcom wyboru kierunku jazdy przez wjazd na rondo od strony ul. L przyczyniło się do tego, że ruch w rejonie wspomnianych ulic odbywa się cyklicznie i płynnie, dlatego też brak jest podstaw do twierdzenia, że wspomniana zmiana organizacji ruchu obniży standard ochrony środowiska. Zaznaczył również, że przedmiotowa organizacja ruchu została uzgodniona do dnia 23 września 2017 r. i w tym czasie jak zaznaczył Starosta w piśmie z dnia 7 października 2016 r. zostanie ona poddana weryfikacji pod kątem trafności zastosowanego rozwiązania. W przypadku zaistnienia jakichkolwiek niebezpiecznych zdarzeń drogowych lub innych okoliczności losowych starosta zobowiązał się do przywrócenia poprzednio obowiązującej organizacji ruchu. Biorąc pod uwagę powyższe brak było podstaw prawnych, aby przedłożony do zatwierdzenia projekt organizacji ruchu odrzucić. M. L. w skardze na czynność zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił obrazę przepisów postępowania przez dokonanie tej czynności mimo, że zgodnie z pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, Starosta nie jest właściwy w tej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności i o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że dotychczasowa organizacja ruchu w tym miejscu przewidywała ul. L jako tzw. "ślepą". Była to ulica służąca wyłącznie jako droga dojazdowa do niewielkiego osiedla domów jednorodzinnych. W wyniku prowadzonej inwestycji w niewielkiej odległości od ul. L wybudowane zostało nowe skrzyżowanie typu rondo dróg kategorii krajowej, prowadzących ruch tranzytowy i miejscowy do L od strony K i B. Rondo zaplanowano i wybudowano w ten sposób, że włączono również do niego ul. L. Po oddaniu ronda do użytkowania wlot ul. L został prowizorycznie zamknięty wobec faktu, że w przyszłości planowana jest przebudowa całej ul. L i dopiero po tej inwestycji zamierzano włączyć ul. L do ronda. Mimo takich zapewnień Burmistrz złożył do Starosty wniosek o zatwierdzenie zmiany organizacji ruchu przez włączenie ul. L do ronda bez jej przebudowy, ruch ma być jednokierunkowy. Z mocy § 6 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia zatwierdzenie projektu zmiany ruchu drogowego na skrzyżowaniu dróg o różnych organach zarządzających ruchem zatwierdza organ właściwy dla drogi wyższej kategorii. Skrzyżowanie ulic L, P, W i K wyczerpuje takie unormowanie, albowiem zarządzającym ruchem na pozostałych trzech ulicach i skrzyżowaniu jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. On zatem powinien zatwierdzać projekt zmiany organizacji ruchu na ul. L, bowiem faktycznie ul. L została połączona ze skrzyżowaniem. Wobec powyższego naruszenia prawa w ocenie skarżącego, wszelkie inne argumenty przemawiające za stanowiskiem skarżącego są w niniejszej sprawie zbędne, albowiem już ze wskazanego powodu czynność Starosty winna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie ze względu na jej oczywistą bezzasadność. Organ wyjaśnił, że do wydania zatwierdzenia czasowej organizacji ruchu doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 września 2016 r. Burmistrz Miasta wystąpił z wnioskiem do Starosty o zatwierdzenie projektu czasowej organizacji ruchu pn.: "Czasowa organizacja ruchu na ul. L w km 0+025 - 0+135 w L". W uzasadnieniu wskazał, że w związku faktem oddania do użytku ronda turbinowego u zbiegu ulic P, K i W wraz z wlotem od ul. L, istnieje możliwość częściowego wykorzystania przedmiotowego wlotu tylko w jednym kierunku co znacząco wpłynie na płynność ruchu oraz na poprawę bezpieczeństwa ruchu poprzez zmniejszenie natężenia ruchu na niebezpiecznym skrzyżowaniu z ul. K. W dniu 13 września 2016 r. komisja powołana przez Starostę kierując się § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177 poz. 1729) dokonała kontroli planowanego wprowadzenia zmiany organizacji ruchu na ul. L. W sporządzonym protokole z kontroli komisja zawarła uwagi, że przy planowanej zmianie organizacji ruchu na ul. L należy wykonać prace inwentaryzacyjne w celu zapewnienia odpowiedniej widoczności dla uczestników ruchu (podcinka gałęzi, wykoszenie traw). Kolejno w dniu 15 września 2016 r. Starosta zatwierdził projekt czasowej organizacji ruchu na ww. ulicy z terminem jego obowiązywania do dnia 23 września 2017 r. Po otrzymaniu informacji o zatwierdzeniu rzeczonego projektu, w dniu 19 września 2016 r. M. L. w trybie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez zatwierdzenie przedmiotowej zmiany organizacji ruchu. Starosta odpowiedział na powyższe wezwanie. Organ odnosząc się do zarzutu niewłaściwości w sprawie, zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, organizację ruchu na skrzyżowaniu dróg o różnych organach zarządzających ruchem zatwierdza organ zarządzający ruchem właściwy dla drogi wyższej kategorii. Natomiast w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zakwalifikowania zmiany organizacji ruchu na ul. L, jako organizacji na skrzyżowaniu różnych kategorii dróg. Burmistrz Miasta przedstawił do zatwierdzenia Staroście projekt organizacji ruchu obejmujący zmianę oznakowania na ul. L w km 0+025 - 0+135. Z treści projektu jak i planu sytuacyjnego z zaznaczeniem drogi, której projekt dotyczy, jasno wynika, że obszarem wszelkich analiz w tym zakresie była wyłącznie ulica L. Plan sytuacyjny co prawda obejmuje oznakowanie skrzyżowania ul. L z ulicą P oraz K jednak jako drogę, której projekt dotyczy i na której doszło do zmiany oznakowania była wyłącznie ulica L. Zmiana oznakowania przedmiotowej ulicy polegała na likwidacji znaków A-7 (ustąp pierwszeństwa) oraz D-4a (droga bez przejazdu). W miejsca znaku D-4a zaprojektowano ustawienie znaku D-3a (droga jednokierunkowa). Na wlocie do przedmiotowej ulicy zaprojektowano także znak B-36 (zakaz zatrzymywanie się) po lewej i prawej stronie jezdni, natomiast na zejściu z chodnika od strony kościoła w celu poprawy bezpieczeństwa pieszych uczestników ruchu zaprojektowano montaż bariery U-12a. Przedmiotowy projekt zmiany organizacji ruchu nie obejmował w swoim zakresie oznakowania skrzyżowania ulic L, P, W oraz K. Ponadto w projekcie organizacji ruchu oznakowanie ronda nie jest konieczne, gdyż kierujący nie będą mieli możliwości zjazdu z ronda na ul. L. Mając na uwadze powyższe nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, aby w stanie faktycznym sprawy organizacje ruchu zatwierdził organ niewłaściwy. Istotnie ul. L łączy się z ul. P, K oraz W, jednak organizacja ruchu zatwierdzona przez Starostę dotyczy wyłącznie ruchu na ul. L a nie na skrzyżowaniu ww. dróg. Zatem za chybiony organ uznał zarzut naruszenia przepisów § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem dotyczący niewłaściwości Starosty odnośnie zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu. Zaznaczono także, że ul. L zgodnie z ewidencją jako droga gminna zliczona jest do kategorii dróg publicznych, więc zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) starosta jako organ zarządzający ruchem na drogach powiatowych i gminnych działał w granicach swojej kompetencji. Na uwagę zasługuje również fakt, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydając zgodę na likwidację bariery betonowej U-14b wskazał Burmistrzowi Miasta, że ustawienie znaków na ul. L może nastąpić po uzgodnieniu tego z właściwym organem zarządzającym ruchem na przedmiotowej drodze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Takim aktem, który podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. jest także akt dotyczący zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze publicznej podjęte w zakresie administracji publicznej. Zgodnie z tezą uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, opub. w ONSAiWSA 2015 r., nr 1, poz. 2 zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Prawo do zaskarżenia takiego aktu opiera się na przesłankach wynikających z art. art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 814, z późn. zm.) i to niezależnie od tego, że starosta nie jest ustrojowym organem samorządu powiatowego. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt wydany przez starostę powinno być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wynikającym z przywołanych przepisów. Prawo do wniesienia skargi na zarządzenie zatwierdzające organizację ruchu drogowego służy każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały takim zarządzeniem naruszone. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia legitymacji czynnej strony skarżącej, co wymaga ustalenia, czy będący przedmiotem skargi akt narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. Przechodząc do oceny naruszenia zaskarżonym aktem Starosty z dnia 15 września 2016 r. znak: [...] zatwierdzającym czasowo zmianę organizacji ruchu na ul. L w km 0+025 - 0+135 w L, obejmującym w szczególności oznaczenie ulicy L w L jako drogi jednokierunkowej oraz umiejscowienie znaków zakazu zatrzymywania się po obu stronach ul. L w pierwszej kolejności, przed przejściem do merytorycznej oceny pod względem legalności zaskarżonego aktu, strona winna wykazać, że zaskarżony akt naruszył interes prawny skarżącego lub obowiązek skarżącego chroniony odrębnymi przepisami prawa. Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym przede wszystkim spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnosząc skargę w trybie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym zarządzeniem polegający na tym, że zarządzenie to narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, opub. OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 września 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 528/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1518/15, opub. w akt LEX nr 2024275). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). Skoro o powodzeniu skargi z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącej, to interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1933/95, opub. ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn. akt II SA/Bk 763/05). Odnosząc te poglądu do niniejszej sprawy należy wskazać, że nie tylko sam skarżący nie wskazywał w obszernej skardze na jakiekolwiek naruszenie jego interesu prawnego w tej sprawie i nie wskazywał, jakie to przepisy prawa chroniące jego interes prawny zostały zaskarżonym aktem naruszone, ale także i Sąd z urzędu badając spełnienie tej przesłanki ustalił, że takie naruszenie miało miejsce. Skarżący jako swój interes prawny wywodzi ze zwiększenia natężenia ruchu pojazdów ul. L, a to dlatego że z ulicy "ślepej", czyli bez przejazdu, stała się na skutek zaskarżonego aktu ulicą jednokierunkową. W ten sposób skarżący jako mieszkaniec ul. L został narażony na poważne niebezpieczeństwo wypadku komunikacyjnego wynikającego z drastycznego (jak to podnosi skarżący) zwiększenie ruchu drogowego na tej ulicy poprzez dodatkowo połączenie jej ze skrzyżowaniem i z ruchem tranzytowo-obwodowym. W wezwaniu do naruszenia prawa skarżący powołał się dodatkowo na drastyczne obniżenie standardów ochrony środowiska w rejonie ulicy L i narzucenie mieszkańcom konieczność objazdów z powodu zakwalifikowania ul. L jako drogi jednokierunkowej. W ocenie Sądu powołana argumentacja nie uzasadnia stwierdzenia naruszenia chronionego prawnie interesu skarżącego. Okoliczność, że skarżący jest mieszkańcem jednego z domów przy ul. L w L nie gwarantuje takiej osobie prawa do zamieszkiwania przy ulicy bez przejazdu (tzw. "ślepej"). Ul. L jest drogą gminną publiczną i tym samym może być wykorzystywana przez nieograniczony krąg użytkowników takiej drogi. Z samego faktu mieszkania przy drodze publicznej nie można skutecznie wymagać ograniczania ruchu na takiej drodze. Żadna norma prawna nie gwarantuje osobie zamieszkującej w lokalu mieszkalnym przy drodze publicznej jakiekolwiek maksymalnej liczby pojazdów, które mogą poruszać się po takiej drodze. Także z samego faktu zmiany dotychczasowej ul. L z tzw. "ślepej" na jednokierunkową nie wynika narażenie na niebezpieczeństwo wypadku komunikacyjnego. Także zarzut drastycznego obniżenia standardów ochrony środowiska jest gołosłowny i nic nie wskazuje, aby te standardy (i nie wiadomo jakie standardy) zostały naruszone zaskarżonym aktem. W szczególności z zatwierdzonej czasowej organizacji ruchu nie wynikają żadne zmiany co do pojazdów, które po tej ulicy mogły poruszać się przed zmianą organizacji ruchu i po tej zmianie. Bez wątpienia zastąpienie ul. nieprzejezdnej ul. jednokierunkową spowoduje, że wjazd na taką ulicę odbywa się tylko z jednej strony tak jak i wyjazd tylko z jednej strony. Jak przy tym wynika z planu sytuacyjnego, nie ma możliwości wjazdu z ronda umiejscowionego w ciągu ulic K i P, a jedynie poruszając się po ulicy L można na to rondo wjechać. Tym samym należy wskazać, że z żadnej wskazanej przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby dotyczyła ona interesu indywidualnego skarżącego, opartego na normie prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Także wskazana na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego okoliczność polegająca na ograniczeniu ogólnej zasady dostępu do drogi publicznej jako źródła naruszenia interesu prawnego skarżącego jest, w ocenie Sądu, wadliwa. Zaskarżonym aktem w żadnym zakresie nie pozbawiono skarżącego prawa do korzystania z ulicy L w L. W okolicznościach tej sprawy nie można zasadnie twierdzić, że zmiana zasad organizacji ruchu skutkująca dopuszczeniem do ruchu jednokierunkowego na drodze publicznej w zamian za wcześniejszy zakres ruchu na tej ulicy stanowi ograniczenie interesu prawnego skarżącego. Skoro skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego będącego źródłem jego interesu prawnego jak i nie określił jakie prawa zostały naruszone przez zaskarżony akt, to skarga jest niedopuszczalna. Należy przy tym wskazać, że ani z motywów skargi nie wynika, a Sąd w okolicznościach niniejszej sprawy także nie dostrzegł, aby zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu ingerował w uprawnienia skarżącego, albo też nakładał lub modyfikowały jakiekolwiek obowiązki, a tym samym, aby w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny. W żaden sposób zatwierdzona zmiana organizacji ruchu nie ogranicza skarżącemu prawa do korzystania z ulicy L, ani też jakichkolwiek innych uprawień wynikających z przepisów Prawa o ruchu drogowym. Analizując podnoszone przez skarżącego okoliczności można co najwyżej mówić o interesie fatycznym skarżącego polegającym na tym, że wjazd na ul. L będzie odbywał się z jednej strony. Taki interes skarżącego, dotyczący wjazdu z jednej strony nie ma żadnego wsparcia ustawowego, stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Analogicznie jedynie interesem faktycznym skarżącego należy interpretować kwestię bezpieczeństwa skarżącego w związku z pojazdami poruszającymi się po ulicy L. Opisane przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane jako nabycie przez skarżącego jego własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego normą prawną wynikającą z przepisu powszechnie obowiązującego. Sąd w tej sprawie wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 84/15 także uznał, że samo powoływanie się na wzmożony ruch pojazdów lub hałas generowany przez te pojazdy i wynikający z zatwierdzonej organizacji ruchu nie uzasadnia istnienia po stronie skarżącego podmiotu naruszenia jego interesu prawnego. Rekapitulując należy stwierdzić, że skoro ani sam skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, ani też Sąd nie wykazał zaistnienia po stronie skarżącego jego własnego chronionego interesu prawnego lub prawa, które zostało naruszone zaskarżonym aktem - to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Tym samym skoro Sąd odrzucił skargę skarżącego, nie ma podstaw do oceny zarzutów merytorycznych dotyczących samego zaskarżonego aktu. Wobec uznania w tej sprawie, że interes prawny ani uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżonym aktem, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w związku z art. 87 ust. 1 u.s.p. skargę skarżącego odrzucił. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od odrzuconej skargi.