II SA/Kr 528/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia 2 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. w części wsi L., K, P. I. skargę oddala, II. zasądza od Gminy L. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 347 zł (słownie: trzysta czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Rada Gminy Liszki podjęła w dniu 2 sierpnia 2007 r. uchwałę nr XI/80/07 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki w części wsi Liszki, Kryspinów, Piekary. Zgodnie z powołaną wyżej uchwałą działka należąca do J.S. nr [....] usytuowana jest częściowo: a) na terenie zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej - oznaczonej symbolem "MN2" (pas około75 m od wschodu) z podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem pod: - lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, - lokalizację zabudowy zagrodowej, - prowadzenie działalności usługowej wbudowanej w zabudowę mieszkaniową na powierzchni nie przekraczającej 25% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych w granicach działki, - budynki użyteczności publicznej, - lokalizację wolnostojących garaży i budynków gospodarczych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, - nieoznaczone na rysunku planu drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, miejsca postojowe, ścieżki rowerowe, - obiekty małej architektury i zieleń urządzoną, - cieki wodne wraz z obudową biologiczną, - obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. b) na terenie gruntów rolnych - oznaczonym symbolem "R" z podstawowym przeznaczeniem terenów pod: - uprawy rolne, - zadrzewienia i zakrzewienia, oraz z dopuszczalnym przeznaczeniem terenów pod: - obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, - szlaki turystyczne i ścieżki rowerowe, - drogi dojazdowe do pól, - niekubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej, w tym urządzenia melioracji, - zieleń urządzoną i nieurządzoną, - zalesienia zgodnie z przepisami szczególnymi, - cieki wodne wraz z obudową biologiczną, - utrzymanie istniejącej zabudowy. Nadto zasady zagospodarowania terenu między innymi dopuszczają w obrębie istniejących gospodarstw budowę budynków gospodarczych i garaży w granicach działki siedliskowej, pod warunkiem dostosowania formy architektonicznej do wymogów określonych w planie; c) na terenie ZE/W3 przeznaczonym pod tereny zieleni o funkcjach ekologicznych i ochronnych stanowiących biologiczną obudowę cieków. . Skarżący w dniu [....] 2008 r. uchwałę Rady Gminy Liszki z dnia 2 sierpnia 2007 r. Nr XI/80/07 zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, skierowanym do Wójta Gminy Liszki w dniu 4 grudnia 2007 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej ustalenia, iż działka nr [....] stanowiąca jego własność jest działką częściowo budowlaną, względnie o stwierdzenie, że przedmiotowa uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Nadto skarżący wniósł o zawieszenie postępowania międzyinstancyjnego do czasu rozpatrzenia przez Radę Gminy Liszki wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podał, że we wniosku z dnia [....] 2006 r. wnosił o włączenie działki nr [....] do terenów budowlanych z przeznaczeniem pod "zagrodę agroturystyczną". Z uzasadnienia i treści wniosku skarżącego wynikało, że nie zamierza wznosić na swojej działce budowli o charakterze stricte mieszkaniowym, lecz zagrodę agroturystyczną, w której rzeczywiście siłą rzeczy będzie musiało znaleźć się pomieszczenie mieszkalne. Skarżący szczegółowo sprecyzował rodzaj zabudowy, zakres planowanej inwestycji. Natomiast Wójt Gminy Liszki potraktował ten wniosek jako wniosek o rozszerzenie zabudowy mieszkaniowej na działkę skarżącego nr [....] . Skarżący wskazał, że złożył wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji, jednakże postępowanie to zostało zawieszenie na podstawie art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z powodu ustalania przez Gminę Liszki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podał, że w związku z podjętą uchwałą przedmiotowa działka o pow. 6 ha znajduje się częściowo tj. około 2000 m2 w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej - MN2, częściowo w terenie wód powierzchniowych śródlądowych - WS, zieleni o funkcjach ekologicznych i ochronnych - ZE/WS oraz w przeważającej większości w kompleksie gruntów R1. Skarżący podniósł, że wobec tego jego działka w praktyce została pozbawiona możliwości jakiegokolwiek wykorzystania, poza zasiewem i to dokonywanym na słabym materiale gruntowym (rów, łąka i IV-ta klasa gleby). W ten sposób skarżący został pozbawiony możliwości racjonalnego i dochodowego wykorzystania własnej nieruchomości szczególnie, że każda część działki pozwala na inny sposób gospodarki. Gmina Liszki jest położona w zasadzie w obrębie aglomeracji miejskiej K. a jednocześnie w terenie wiejskim, gdzie prowadzona jest w szerokim zakresie hodowla zwierząt oraz uprawy rolne. Zaskarżona uchwała Rady Gminy w Liszkach w sposób dość wybiórczy zmienia cały profil terenu i eliminuje możliwość tworzenia gospodarstwa rolnego i hodowlanego - gospodarstwa agroturystycznego - w którym będzie produkowana zdrowa żywność, a jednocześnie służyło będzie dla celów rekreacyjno-turystycznych. Dla prowadzenia tej działalności skarżący musi wybudować kilka budynków o charakterze pomocniczym, jak i zdecydowanie niemieszkalnym, zbiorników nieczystości, ale również zmuszony jest wybudować budynek mający charakter mieszkalny. Zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała jest nie do zaakceptowania, a jednocześnie stanowi szkodę dla interesu prywatnego i publicznego, stanowiąc jednocześnie naruszenie prawa własności. Skarżący wskazał, iż Rada Gminy w Liszkach przedmiotową uchwałą ograniczyła prawo skarżącego dysponowania swoją własnością, bez wskazania dlaczego jego teren rolny musiał stać się wyłącznie budowlanym, bez prawa prowadzenia w dość ograniczonym zakresie produkcji rolnej jako gospodarstwa agroturystycznego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Liszki wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że skarga jest oczywiście nieuzasadniona, gdyż w toku postępowania nie naruszono procedury związanej z przygotowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a uchwała nie została podjęta z naruszeniem prawa. Organ wskazał, iż skarżący J.S. na etapie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu miejscowego w dniu 7.03.2006 r. zawnioskował włączenie do terenów budowlanych całej działki ewidencyjnej nr [....] w L. Projekt planu przewidywał natomiast przeznaczenie na cele budowlane (obszar MN2 - zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej) tylko część tej działki, około 75 m od strony wschodniej. Wójt Gminy Liszki negatywnie rozpatrzył ten wniosek, ponieważ projekt planu nie przewidywał poszerzenia terenów budowlanych w tym rejonie. Rada podała, że część działki nr [....] w L. od strony wschodniej zgodnie z postanowieniami studium znajduje się strefie przekształceń i intensyfikacji oraz potencjalnego rozwoju systemu osadniczego - KM.1 i KM.2, natomiast zachodnia część działki nr [....] znajduje się w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej objętej zakazem zabudowy - KP2. Niezależnie od powyższego działka nr [....] znajduje się w rozległym terenie otwartym, w zwartym kompleksie pól wprawnych, przeciętych ciekiem wodnym z naturalną obudowa biologiczną, zadrzewieniami śródpolnymi, o dużych wartościach przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych. Obszar znajduje się w otulinie [....] Parku Krajobrazowego. Rada Gminy Liszki podniosła, że z ustaleń planu miejscowego wynika zakres działki nr [....] znajdującej w terenie MN2, na którym można zlokalizować zabudowę zagrodową (siedliskową), a ponadto na pozostałej części działki objętej terenem R1 można ją uzupełnić zabudową gospodarczą i garażami, co nie wyklucza możliwości powstania gospodarstwa agroturystycznego. Rada dodała, że przyjęte w tym przypadku ustalenia planu miejscowego chronią przez zbytnią urbanizacją zwarte kompleksy gruntów rolnych poprzez zakaz nowej zabudowy, dopuszczając jedynie nową zabudowę gospodarczą uzupełniającą istniejące siedlisko. W sąsiedztwie terenów R1 dopuszcza się zabudowę mieszkaniową zagrodową i jednorodzinną. Funkcje usługowe mogą być prowadzone w ramach w ramach działalności rolniczej na ogólnie obowiązujących zasadach lub w innych dziedzinach działalności gospodarczej między innymi: hotelarstwie, turystyce, rekreacji, usługach sportowych i gastronomii. Zdaniem organu nieuprawniony jest pogląd skarżącego, że przedmiotowy plan miejscowy diametralnie zmienił przeznaczenie gruntów na terenie rolniczym na mieszkaniowe uniemożliwiając rozwój gospodarstw rolnych i hodowlanych. Ustalenia pozwalają na wykorzystanie działki nr [....] w L. zarówno na cele rolnicze, mieszkaniowe oraz działalność gospodarczą i dają bardzo szeroką możliwość dysponowania nieruchomością w ramach obowiązującego prawa. Rada podniosła, że brak zmiany przeznaczenia terenu całej działki - według oczekiwań strony skarżącej - z tego na teren pod zabudowę nie stanowi naruszenia prawa. Ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, która działając w ramach ustalonych procedur podejmuje decyzję o przeznaczeniu terenów w planie mając na uwadze całość obszaru, dla którego ustalany jest plan. Zaspokojenie oczekiwań poszczególnych właścicieli uniemożliwiałoby kształtowanie spójnego i racjonalnego ładu przestrzennego przy uwzględnieniu zrównoważonego rozwoju. Organ wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przepisem gminnym określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Konsekwencją powyższego jest ingerencja w sferę własności, a nawet ustanowienie podstawy do odjęcia lub ograniczenia tego prawa. Taka ingerencja nie stanowi jednak naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności, gdyż stosownie do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, wyznaczają granice korzystania z rzeczy, stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności. Rada wskazał, iż obecne ustawodawstwo nie definiuje pojęcia "agroturystyki". Z jednej strony jest to działalność turystyczna dla której należy zabezpieczyć miejsca noclegowe, z drugiej strony odbywać się powinna w otoczeniu przestrzeni rolniczej. Zapisy planu spełniają te warunki. Ponadto nieprawdą jest, że zapisy planu uniemożliwiają dotychczasowe rolnicze wykorzystanie części działki położonej w terenach MN2. Zgodnie bowiem z § 35 ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Zdaniem organu również podnoszona przez stronę sprawa zgodności planu (w części dotyczącej przedmiotowej działki ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Liszki, nie może być uznana za zasadną. Studium jest dokumentem kierunkowym, który służyć ma gminie przez długi czas. W ocenie organu powołane argumenty przesądzają zarówno o braku interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi na plan zakresie określonym w skardze, jak też o braku naruszenia prawa czy uprawnienia skarżącego, który może realizować założone koncepcje inwestycyjne w ramach przyjętych rozwiązań. W piśmie skarżącego z dnia [....] 2009 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do sprecyzowania co do tego, które z przepisów zaskarżonego planu miejscowego naruszają interes prawny skarżącego wyjaśniono, że naruszono art. 62 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym zakresie, że zawieszono postępowanie opierając się o tzw. uznanie administracyjne i całkowitą dowolność, a w uchwale Rady Gminy Liszki nie wskazano na podstawy zawieszenia. Projekt planu miejscowego zawiera rysunek, a część tekstowa planu zawiera zakaz lokalizacji nowych zagród i części składowych zagród pod warunkami naruszenia kompleksu rolnego i z zachowaniem warunków ochrony środowiska i krajobrazu. Skarżący prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 6 ha. Bezzasadnie powołano się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ opracowanie planu miejscowego nie stanowi zagadnienia wstępnego przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Naruszono art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ uchwalony plan miejscowy powoduje ograniczenie sposobu dotychczasowego użytkowania nieruchomości skarżącego, a tym samym rodzi to możliwość dochodzenia od Gminy odszkodowania. Wskazano, że naruszono również inne przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że nie przeanalizowano, aby uchwalony plan miejscowy tworzył całość społeczno-gospodarczą, środowiskową i kulturową. Błędnie wyinterpretowano pojęcie "działki budowlanej" ponieważ cechy geometryczne działki nr [....] i jej dostęp do drogi publicznej wraz z wyposażeniem w infrastrukturę techniczną pozwalają na realizację zamierzeń inwestora (skarżącego). Sąsiad uzyskał pozwolenie na budowę na taką samą inwestycję, a skarżącemu odmówiono. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i dodatkowo wskazał na wydany już wyrok przed tutejszym Sądem o sygn. akt II SA/Kr 181/09, którym uchylono część graficzną zaskarżonego w tej sprawie planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu prawa miejscowego nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Tryb zaskarżenia aktów z zakresu administracji publicznej częściowo reguluje również ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "u.s.g.", a w szczególności jej art. 101 ust. 1, zgodnie z którym skutecznie ten tylko może wnieść skargę na taką uchwałę, jeżeli uchwała ta narusza jego interes prawny lub obowiązek. Stąd też po ustaleniu wyczerpania trybu przedskargowego (wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa) oraz stwierdzenia zachowania terminu do wniesienia skargi - Sąd zobowiązany był ustalić, czy zaskarżona uchwała Rady Gminy Liszki z dnia 2 sierpnia 2007 r. uchwałę nr XI/80/07 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki w części wsi Liszki, Kryspinów, Piekary, naruszyła chroniony prawem interes prawny lub obowiązek skarżącego. Należy wziąć pod uwagę wydane w tej sprawie postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1236/08 w którym uznano wezwanie skierowane do organu wykonawczego gminy jako wezwanie spełniające wymogi wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g. Tym samym skarżący wyczerpał procedurę umożliwiającą mu wniesienie skargi. Przechodząc do oceny spełnienia drugiej przesłanki, to znaczy naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub obowiązku chronionego odrębnymi przepisami prawa na skarżącego, Sąd uznaje, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, publ.: strona internetowa NSA). Odnosząc te poglądu do niniejszej sprawy należy wskazać, że nie tylko sam skarżący nie wskazał, jakie to przepisy prawa chroniące jego interes prawny zostałyby zaskarżoną uchwałą naruszone, ale i Sąd z urzędu badając spełnienie tej przesłanki ustalił, że ona nie zachodzi. Sam skarżący miał przy tym duże trudności ze wskazaniem, jaka część zaskarżonej uchwały jest przedmiotem skargi. Uchwała w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje przede wszystkim przeznaczenie obszaru objętego tym planem i żaden z paragrafów tego planu nie obejmuje odrębną regulacją działki nr [....]. Stąd Sąd wzywał skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o wskazanie które to konkretne przepisy planu miejscowego naruszają jego interes prawny (akta sądowe, karta nr 152), jednak w odpowiedzi na to wezwanie skarżący nie podał żadnego przepisu (paragrafu, ustępu, itp.) planu miejscowego, który naruszałby jego interes prawny. Wymóg wykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego konkretną uchwałą (lub jej częścią) wynika z art. 101 ust. 1 u.s.g., ale niezależnie od tego Sąd z urzędu zbadał, czy zaskarżona uchwała lub jej część nie narusza takiego interesu skarżącego. Badając istnienie tej przesłanki należy stwierdzić, że działka skarżącego nr [....] usytuowana jest w kilku obszarach oznaczonych w ww. planie miejscowym jako: 1) obszar "MN2" - stanowiącym na obszarze działki [....] jej fragment od wschodu o szerokości ok. 75 metrów z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną z podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem pod: lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, lokalizację zabudowy zagrodowej, prowadzenie działalności usługowej wbudowanej w zabudowę mieszkaniową na powierzchni nie przekraczającej 25% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych w granicach działki, budynki użyteczności publicznej, lokalizację wolnostojących garaży i budynków gospodarczych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nieoznaczone na rysunku planu drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, miejsca postojowe, ścieżki rowerowe, obiekty małej architektury i zieleń urządzoną, cieki wodne wraz z obudową biologiczną, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. 2) obszar "R" - teren gruntów rolnych z podstawowym przeznaczeniem terenów pod: uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia; a także na terenie z dopuszczalnym przeznaczeniem terenów pod: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, szlaki turystyczne i ścieżki rowerowe, drogi dojazdowe do pól, nie kubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej, w tym urządzenia melioracji, zieleń urządzoną i nie urządzoną, zalesienia zgodnie z przepisami szczególnymi, cieki wodne wraz z obudową biologiczną, utrzymanie istniejącej zabudowy. Nadto zasady zagospodarowania terenu między innymi dopuszczają w obrębie istniejących gospodarstw budowę budynków gospodarczych i garaży w granicach działki siedliskowej, pod warunkiem dostosowania formy architektonicznej do wymogów określonych w planie. 3) obszar "ZE/W3" - teren zieleni o funkcjach ekologicznych i ochronnych stanowiących biologiczną obudowę cieków. Sama okoliczność, że skarżący posiada swoją działkę w obszarze uchwalonego planu miejscowego nie stanowi samoistnej i wystarczającej przesłanki do uznania, że miało miejsce naruszenie przysługującego mu prawa lub obowiązku. W przeciwnym razie skuteczne skargi na plan miejscowy mogliby wnosić wszyscy właściciele terenów objętych tym planem tylko z tego powodu, że rada gminy taki plan uchwaliła, a nie z tego powodu, że postanowienia takiego planu naruszają ich chroniony prawem interes prawny. Byłoby to więc przyjęcie innej wykładni (contra legem), niż wynika to z art. 101 ust. 1 u.s.g. W istocie zarzuty zawarte w skardze zarzuty skarżącego sprowadzają się do braku podstaw - w ocenie skarżącego - do różnorodnego zakwalifikowania fragmentów jednej działki oraz braku przekwalifikowania jego działki z zabudowy mieszkaniowej i terenu rolnego pod zabudowę mieszkaniową o charakterze agroturystycznym lub podobnym. Pozostałe argumenty wiążą się z potencjalnymi korzyściami, jakie zarówno Gmina Liszki jak i sam skarżący uzyskiwałby w związku z proponowanym przez niego zakwalifikowaniem przeznaczenia teren. W ocenie Sądu żaden z tych argumentów nie wskazuje na naruszenie chronionego prawem (rangi ustawowej) interesu prawnego skarżącego. Żaden przepis ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", ani tym bardziej Kodeksu cywilnego nie przewiduje obowiązku jednolitego kwalifikowania zasad zagospodarowania obszaru każdej działki na terenie objętym uchwalonym planem miejscowym. Uchwala się plany miejscowe między innymi w tym celu, żeby nakreślić kierunki rozwoju danego obszaru. To, czy kierunki te pokrywają się z granicami geodezyjnymi działek nie stanowi naruszenia uprawnień planistycznych. Zachowanie ładu przestrzennego nie polega na zachowaniu przeznaczenia terenów w oparciu o ich granice. Ład przestrzenny oznacza, w wielkim skrócie, nakreślenie pewnej wizji zharmonizowanego rozwoju danego obszaru, rozwoju w dużej mierze narzucanego właścicielom działek. Oczekiwania co do sposobu zagospodarowania terenu i związane z tym korzyści ekonomiczne nie stanowią o naruszenia prawa. Także zarzut o naruszeniu prawa własności jest niezasadny. Prawo własności, którego ochronę przewidują art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Nie ulega przy tym wątpliwości, że każda ingerencja w sferę prawa własności winna pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę ograniczeń wskazuje również art. 140 K.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają także z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 7 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 3 ust 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. To kształtowanie ma miejsce w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Tym samym dopuszczalnym jest w planie miejscowym ograniczanie możliwości wykonywania prawa własności aż do sytuacji, w której plan miejscowy naruszyłby istotę tego prawa. W tej sprawie nie można mówić o naruszeniu prawa własności ani tym bardziej o naruszeniu istoty prawa własności, skoro strona skarżąca posiada prawo własności pozwalające jej na dokonanie zabudowy tego terenu i nowo uchwalony plan miejscowy tego prawa nie niweczy. Nie jest zasadnym naruszenie wymogów art. 6 u.p.z.p., który to artykuł wskazuje, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zarzucając naruszenie tego artykułu skarżący dowodzi, że w zaskarżonym planie miejscowym ograniczającym prawo własności skarżącego nie sprecyzowano, dlaczego kwalifikując część jego działki pod zabudowę mieszkaniową nie zakwalifikowano jej jako obszaru pod uprawy rolne z możliwością prowadzenia produkcji rolnej a w tym zakresie pod możliwość prowadzenia działalności agroturystycznej. Taki zarzut nie pozostaje w związku z art. 6 u.p.z.p., który dopuszcza kształtowanie, a więc i ograniczanie, prawa własności. W ocenie Sądu okoliczność, że w zakresie działki nr [....] zaskarżony plan miejscowy określa linie odrębnego zagospodarowania terenu, w znacznym obszarze kwalifikującym ten teren jako teren zabudowy mieszkaniowej - mieści się we władztwie planistycznym gminy. Sam skarżący podnosi, że ograniczenie jej prawa własności sprowadza się w istocie do możliwości zabudowy swojej działki budynkiem (budynkami) o przeznaczeniu agroturystycznym, a nie jedynie mieszkalnym. Taki jednak zarzut, wskazujący na brak możliwości hipotetycznej zabudowy w przyszłości nie jest również naruszeniem prawa własności. Rekapitulując należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia. Nie jest również naruszeniem jego interesu prawnego okoliczność, że zamierza on w przyszłości prowadzić działalność agroturystyczną na swoje działce, a na taką możliwość plan miejscowy mu nie pozwala. Nie jest to, jak zostało wykazane, naruszenie już posiadanego przez skarżącego interesu prawnego. Niezasadne są i te zarzuty skargi, które wskazują na prowadzenie postępowań administracyjnych w zakresie ustalania warunków zabudowy (lub ich zawieszanie). Tym zakresem skargi Sąd w tej sprawie, dotyczącej zaskarżenia planu miejscowego w ogóle nie mógł się zająć, w przeciwnym razie orzekałby poza przedmiotem sprawy. Sąd wyjaśnia również, że w sprawie oznaczonej sygnaturą II SA/Kr 181/09 przedmiotem skargi była zupełnie inna uchwała (uchwała Rady Gminy Liszki z dnia 13 września 2007 r. Nr XII/87/07), tym samym zarzut zgłoszony na rozprawie, jakoby nie obowiązywała część rysunkowa zaskarżonej w tej sprawie uchwały jest bezpodstawny. Sąd zasądził koszty skarżącemu w zakresie obejmującym postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wydanym w tej sprawie postanowieniu z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1236/09 nakazał sadowi I instancji rozstrzygnąć o kosztach postępowania przed Sądem II instancji (Naczelnym Sądem Administracyjnym). Kwota zasądzonych kosztów obejmuje zwrot wpisu od skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2008 r., zwrot kwoty opłaty z tytułu pełnomocnika udzielonego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz stawki z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Wobec uznania przez Sąd orzekający, na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę oddalił.