III SA/Kr 1728/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi O. S. na uchwałę Rady Gminy K z dnia 19 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej w K skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2013r. W dniu 19 kwietnia 2011r. Rada Gminy K podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K. Została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h w związku z art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 59 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 tej uchwały Szkoła Podstawowa w K miała zostać zlikwidowana z dniem 31 sierpnia 2011r. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 uchwały, majątek likwidowanej jednostki miał pozostać własnością Gminy K. Pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. O. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała Radę Miejską w K do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia 19 kwietnia 2011r. Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K. Zdaniem pełnomocnika O. S., przedmiotowa uchwała została wydana z naruszeniem art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych poprzez niezawarcie w niej obligatoryjnego rozstrzygnięcia o przeznaczeniu mienia likwidowanej jednostki. Pełnomocnik O. S. stwierdził, że w orzecznictwie powyższe naruszenie prawa uznaje się za podstawę wystarczającą do stwierdzenia nieważności uchwały nim dotkniętej. Jako przykład wskazał rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 5 stycznia 2012r. nr [...]. W dniu [...] 2012r. Rada Gminy K podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu tej uchwały Rada Gminy K stwierdziła, iż zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych nie jest zasadny. Rada Gminy K wskazała, iż powyższy przepis obliguje organ do określenia przeznaczenia mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki budżetowej. Warunkiem stosowania tego przepisu jest istnienie mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki budżetowej. Rada Gminy K uznała, iż w przypadku zlikwidowanej szkoły w K przepis ten nie ma jednak zastosowania, albowiem szkoła ta nie miała mienia przekazanego jej w zarząd. Poza tym w § 4 ust. 2 uchwały z dnia 19 kwietnia 2011r. Nr [...] jednoznacznie określono, że majątek likwidowanej szkoły pozostaje własnością Gminy K, a więc, zdaniem Rady Gminy K, w kwestionowanej uchwale jednoznacznie została rozstrzygnięta kwestia majątku likwidowanej szkoły. Odnośnie natomiast przywołanego przez pełnomocnika O. S. rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody z dnia 5 stycznia 2012r. nr [...] Rada Gminy K stwierdziła, iż rozstrzygnięcie takie nie zapadło w w/w sprawie, a w związku z tym powołanie się na nie w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jest bezprzedmiotowe. Rada Gminy K uznała zatem, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 30 października 2012r. O. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy K z dnia 19 kwietnia 2011r. Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych poprzez brak rozstrzygnięcia o przeznaczeniu mienia likwidowanej jednostki. Zdaniem skarżącej, jej interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały przejawia się w postaci interesu prywatnoprawnego w sferze prawa pracy, albowiem stwierdzenie nieważności tej uchwały może skutkować dla niej uwzględnieniem powództwa o przywrócenie do pracy w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym (sygn. akt: [...]). Skarżąca stwierdziła, iż orzecznictwo sądów administracyjnych wprost wskazuje, że tego rodzaju interes prawny wyczerpuje dyspozycję normy zawartej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych skarżąca wskazała, iż zaskarżona uchwała zawiera wyłącznie postanowienie zawarte w jej § 4 ust. 2, dotyczące stosunków własnościowych mienia likwidowanej jednostki, które jednak nie stanowi wypełnienia dyspozycji zawartej w w/w przepisie ustawy o finansach publicznych. Zdaniem skarżącej, zapis § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest niewystarczający i zbyt ogólnikowy, albowiem z przepisów jasno wynika, że majątek jednostki budżetowej od dnia wyposażenia go w poszczególne składniki ex lege był majątkiem Gminy K (a jednostka budżetowa posiadała wyłącznie tytuł pochodny do przekazanego jej majątku gminy) i pozostaje nim nadal z dniem likwidacji. Skarżąca stwierdziła, iż obligatoryjne rozstrzygnięcie dotyczące przeznaczenia mienia likwidowanej jednostki ma na celu realizację zasady racjonalnego gospodarowania mieniem publicznym, nie zaś wywołanie skutków w sferze cywilnoprawnej (stosunków własnościowych). Skarżąca podkreśliła przy tym, iż w orzecznictwie powyższe naruszenie prawa uznaje się powszechnie za podstawę wystarczającą do stwierdzenia nieważności uchwał nim dotkniętych (m.in. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 5 stycznia 2012r. nr [...]). Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem Rady Gminy K, że nie mogło dojść do naruszenia prawa, albowiem szkoła nie była wyposażona w majątek (nie było przekazania jej w zarząd). Skarżąca stwierdziła, iż generalną zasadą jest, że aby szkoła mogła prawidłowo funkcjonować, właściciel (gmina) przekazuje jej majątek w zarząd i z pewnością taka też sytuacja miała miejsce w szkole w K. Zdaniem skarżącej, przesądza o tym wprost § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały, gdyby bowiem nie było uprzedniego przekazania majątku szkole, to nie rodziłaby się potrzeba takiej regulacji w zaskarżonej uchwale. Podsumowując skarżąca stwierdziła, iż w tym zakresie przedmiotowa uchwała narusza obowiązującą normę prawną, zaś argumenty w niej podnoszone są niedorzeczne i nietrafne. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu, skarżąca nie wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego bądź uprawnienia polegającego na zaistnieniu związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, a jej twierdzenie, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały może skutkować dla niej uwzględnieniem powództwa o przywrócenie do pracy w sprawie sygn. akt [...] jest bezpodstawne, albowiem jako stronę pozwaną w tej sprawie oznaczyła ona Gminę K, która nie jest jej pracodawcą. Za bezzasadny Wójt Gminy K uznał podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. Organ powtórzył swoje argumenty podniesione wcześniej w uchwale z dnia [...] 2012r. Nr [...], stanowiącej odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że warunkiem stosowania tego przepisu jest istnienie mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki budżetowej. Natomiast w przypadku zlikwidowanej szkoły w K przepis ten nie ma zastosowania, albowiem szkoła ta nie miała mienia przekazanego jej w zarząd. Szkoła Podstawowa w K została utworzona w 1983r., a wtedy organ tworzący szkołę nie miał obowiązku określania mienia przekazywanego szkole w zarząd, jak to obecnie nakazuje art. 12 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, gdyż wówczas takiego przepisu nie było. Skoro więc szkoła nie posiadała mienia oddanego jej w zarząd, to nie było możliwe przy jej likwidowaniu określenie przeznaczenia mienia znajdującego się w jej zarządzie, który to obowiązek przewiduje ust. 3 w/w przepisu. Poza tym Wójt Gminy K wskazał, iż w § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały stwierdzono, że majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K, a więc Rada Gminy w kwestionowanej uchwale jednoznacznie rozstrzygnęła kwestię, że majątek Gminy, z którego korzystała szkoła, stanowi w dalszym ciągu majątek Gminy. Przywołane zaś przez skarżącą rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 5 stycznia 2012 r. [...] zapadło w innej sprawie, odwoływanie się do niego niniejszej sprawie jest więc bezprzedmiotowe.. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie, gdyż była zatrudniona w Szkole Podstawowej w K i na skutek zaskarżonej uchwały utraciła pracę. Dodał, iż zainicjowane przez skarżącą postępowanie przed sądem pracy zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik organu uważa, że skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, gdyż nadal pozostaje w zatrudnieniu przez szkołę w K, która przejęła zadania likwidowanej szkoły w K. W tej chwili skarżąca pracuje więc w filii szkoły w K znajdującej się w K. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca pozostawała w zatrudnieniu, ale tylko w wymiarze 5 godzin tygodniowo, a zatrudnienie trwało do sierpnia 2013r. Od 1 września 2013r. skarżąca pozostaje bez pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 §1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, zwana dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego i inne uchwały w sprawach z zakresu administracji publicznej organów jednostek samorządu terytorialnego. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga O. S. wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., ze zm.; dalej: u.s.g.). Skarga ta została przez Sąd uznana za dopuszczalną, gdyż została ona wniesiona z zachowaniem wymaganego ustawą trybu i terminu wniesienia skargi, przez podmiot do tego legitymowany. W niniejszej sprawie zachowany został wymóg poprzedzenia skargi bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, przewidzianym w art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. skarżąca zwróciła się do organu z wezwaniem o usunięcie naruszenia i okazało się ono bezskuteczne. Sąd ocenił także, że skarżąca dochowała przewidzianego w obowiązujących przepisach terminu do wniesienia skargi. O. S. jest także podmiotem mającym legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżąca trafnie wywodzi uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie z tego, że była pracownikiem likwidowanej szkoły, przez co zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny. Podnoszona przez organ okoliczność, że skarżąca pracowała w szkole, która przejęła funkcję zlikwidowanej placówki, nie pozbawia jej legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stroną w tego rodzaju postępowaniu może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2; wyrok TK z dnia 16 września 2008r.,SK 76/06, Dz. U. z 2008r., nr 170, poz. 1053), skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, s. 69). Ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, że obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Skarżąca w niniejszej sprawie – będąca byłym pracownikiem zlikwidowanej szkoły - posiada legitymację skargową, albowiem zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny w powyższym rozumieniu (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2009r., IV SA/Po 398/08). Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była stanowiąca akt prawa miejscowego uchwała Rady Gminy K z dnia 19 kwietnia 2011r. Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K. Uchwała została podjęta na podstawie art. 59 ust. 1-3 w związku z art. 5c pkt 1ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h w związku z art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że uchwała narusza art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z tego powodu, że w zaskarżonej uchwale nie określono przeznaczenia mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki. Wbrew zarzutom strony skarżącej, podejmując zaskarżoną uchwałę organ zastosował przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych zawierające zasady likwidacji jednostek budżetowych przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. W art. 12 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przewidziano, że gminne jednostki budżetowe likwidują organy stanowiące jednostek samorządu gminnego. Art. 12 ust. 3 przewiduje, że likwidując jednostkę budżetową, organ stanowiący określa przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki. Art. 12 ust. 4 pkt 2 natomiast przewiduje, że należności i zobowiązania likwidowanej gminnej jednostki budżetowej przejmuje urząd odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Równocześnie w art. 12 ust. 7 ustawodawca przewidział wyjątek od tych zasad, który dotyczyć może takich przypadków, gdy likwidując daną jednostkę budżetową organ postanawia o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej, która może przejąć należności i zobowiązania likwidowanej jednostki. W ocenie Sąd powyższe wymogi ustawowe zostały zrealizowane w zaskarżonej uchwale. Przywołane powyżej przepisy ustawy o finansach publicznych zostały wyraźnie powołane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały, a zatem zostały one zastosowane przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. W § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały przewidziano bowiem, że należności i zobowiązania likwidowanej Szkoły Podstawowej w K przejmuje Gmina K, natomiast w § 2 wskazano, że majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi, że w niniejszej sprawie nie dokonano obligatoryjnego rozstrzygnięcia dotyczącego mienia likwidowanej jednostki. Takie rozstrzygnięcie w zaskarżonej uchwale zostało zawarte i w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości jego treść, wynikająca z §4 ust. 2 uchwały – uchwałodawca zadecydował mianowicie, że mienie znajdujące się dotychczas w zarządzie likwidowanej szkoły, wraca do zasobów gminnych czyli właściciela, pozostając w jego zarządzie. Z ustawy o finansach publicznych nie wynika obowiązek dalszego rozporządzenia tym mieniem w samej uchwale o likwidacji jednostki budżetowej, np. obowiązek przekazania go w zarząd innej jednostki budżetowej. Nie można więc podzielić zarzutów skargi, że regulacja zawarta w § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest zbyt ogólnikowa i niewystarczająca do zrealizowania zasady racjonalnego gospodarowania mieniem publicznym. Wbrew zatem zarzutom skargi, zaskarżona uchwała zawiera obligatoryjne rozstrzygnięcie dotyczące przeznaczenia mienia likwidowanej jednostki, a zatem nie zostały naruszone przepisy art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Sąd orzekający w niniejszym składzie doszedł do przekonania, że spełnione zostały także wszystkie inne ustawowe wymogi warunkujące zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, przewidziane w art. 59 ustawy o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o związkach zawodowych i ustawy o finansach publicznych. Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty przewiduje, że szkoła publiczna może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty wprowadza dodatkowy wymóg w odniesieniu do szkół lub placówek publicznych prowadzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego przewidując, że mogą one zostać zlikwidowane po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny. W niniejszej sprawie spełniony został ustawowy wymóg zapewnienia możliwości kontynuacji nauki w innej szkole tego samego typu, w §2 uchwały przewidziano bowiem, że uczniom likwidowanej szkoły w K możliwość realizacji obowiązku szkolnego zapewnia Szkoła Podstawowa Nr 1 w K. Prawidłowo zrealizowano też ustawowy wymóg zawiadomienia o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w K na co najmniej 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji rodziców uczniów tej szkoły. Przed upływem w/w terminu, tj. przed dniem 28 lutego 2011r. rodzice uczniów likwidowanej szkoły zostali zawiadomieniu pisemnie o zamiarze likwidacji szkoły. Pisma te zostały im doręczone pocztą przed końcem lutego 2011r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Dokonano także prawidłowej konsultacji zaskarżonej uchwały ze związkami zawodowymi, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy pisma organu skierowane do poszczególnych organizacji związkach oraz uzyskane od nich odpowiedzi. W ocenie Sądu zwrócenie się o opinie do organizacji związkowych, spełnia wymóg przewidziany art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001r. nr 79, poz. 854 z późn. zm.). Podjęcie zaskarżonej uchwały poprzedziło również uzyskanie wymaganej przez art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty opinii Kuratora Oświaty (pismo z dnia 8 marca 2011r.) Także dokonana przez Sąd kontrola prawidłowości procedury uchwałodawczej nie wykazała istotnego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Uchwałę podjęto na prawidłowo zwołanej sesji, z zachowaniem wymogów co do kworum i większości głosów. Nie można też postawić zaskarżonej uchwale zarzutu dowolności, albowiem Rada Gminy uzasadniając podjęcie uchwały o zamiarze likwidacji szkoły powołała się na dane demograficzne z lat 1998-2010 oraz analizę aspektów ekonomicznych i społecznych. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały Rady Gminy K z dnia 19 kwietnia 2011r., Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K, nie wykazała istnienia naruszeń prawa materialnego lub procesowego uzasadniających uwzględnienie skargi. Z tego powodu skarga została oddalona, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.