III SA/Kr 176/13

Kraków, dnia 29 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. W. – B. na Spółdzielnię Mieszkaniową postanawia oddalić wniosek - adwokat M. P. - o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 176/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. W. – B. na Spółdzielnię Mieszkaniową. Na wniosek z dnia 7 maja 2013 r., postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 176/13, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie na jej rzecz adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Zarządzeniem nr [...] z dnia 4 lipca 2013 r. ORA wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adwokat M. P. Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej, adw. M. P. zawiadomiła Sąd, że wobec braku uzasadnionych podstaw, nie będzie wnosiła skargi kasacyjnej na orzeczenie z dnia 26 marca 2013 r. Jednocześnie w piśmie tym wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity, Dz. U. z 2013 r., poz. 461), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla w swoich orzeczeniach, że oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, o którym mowa w § 20 rozporządzenia i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, LEX nr 527807; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn.. akt II GZ 273/09, LEX nr 582846). W rozpatrywanej sprawie wniosek pełnomocnika z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu nie zawiera oświadczenia pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej. Wobec powyższego Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05 (LEX nr 242945), że brak ten nie może być uzupełniony w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy jedynie ogólnych wymogów pisma procesowego, zdefiniowanych w art. 46 P.p.s.a.(vide także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05, Michał Kazek "Nieznajomość prawa a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (9)/2006, s. 65-71). Wniosek obarczony opisaną wadą nie mógł zostać zatem uwzględniony. Jako niekompletny nie wywiera bowiem zamierzonych skutków prawnych. Brak tego oświadczenia nie pozwala w istocie określić wysokości tego wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu, a co za tym idzie czyni niemożliwym wypłacenie tego wynagrodzenia przez Skarb Państwa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 250oraz 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.