III SA/Kr 1838/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy Radnemu M. S. skargę oddala. Pismem z dnia 22 maja 2012 r. (wniesionym w dniu 26 maja 2014 r.) A Spółka z o.o. z siedzibą w W (dalej: skarżąca) zwróciła się do Rady Miasta z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnego M. S. poprzez zmniejszenie wymiaru czasu pracy z pełnego etatu na ½ etatu, zmniejszenie wysokości wynagrodzenia zasadniczego z kwoty 4740 zł brutto do kwoty 2370 zł brutto, zmniejszenie o połowę zakresu obowiązków, tj. zmniejszenie targetu sprzedażowego, dystrybucyjnego, wizualizacyjnego proporcjonalnie do liczby i rodzaju odwiedzanych aptek (apteki prywatne [...]), zmniejszenie liczby odwiedzanych aptek o połowę tj. 109 aptek, dobór aptek z terenu województwa [...]. Spółka wyjaśniła, iż M. S. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i wykonuje obowiązki przedstawiciela aptecznego promującego produkty firmy B Sp. z o.o. z siedzibą w W. Aktualnie ma pod opieką 219 aptek. Wykonywanie zadań pracowniczych w pełnym wymiarze etatu, przy jednoczesnym wykonywaniu pracy społecznej (radnego) wymaga od pracownika dobrej organizacji. W 2010 r. M. S. na 233 dni pracy świadczył pracę przez 196 dni, w 2011 roku na 252 dni pracy pracował 211 dni, w 2012 roku na 252 pracy pracował 140 dni, a w 2013 roku na 251 dni pracy przepracował tylko 176 dni. Strona skarżąca podniosła, iż w tej sytuacji dalsze zatrudnienie M. S. w pełnym wymiarze etatu jest nieuzasadnione. Skarżąca spółka wskazała, iż na początku 2011 r. wydano negatywną ocenę pracy wykonywanej przez M. S. w 2010 r. (1.1 w skali od 1 do 3). Również w 2011 i 2012 M. S. roku otrzymał oceny negatywne – 1.1. Negatywnie oceniono również jego postawę pracowniczą podczas wykonywania obowiązków służbowych. Mimo negatywnej oceny pracy M. S. pracodawca podjął działania mające na celu udzielenie mu pomocy w poprawie efektywności pracy, o czym świadczą Plany Poprawy Efektywności z dnia 25.02.2013 r. i 27.05.2013 r. zaakceptowane przez pracownika. Pomimo wdrożenia tych środków za rok 2013 r. M. S. uzyskał ocenę najniższą – 1., osiągając najgorszą sprzedaż indywidualną do aptek w kraju spośród 48 przedstawicieli. W latach 2012-2013 na M. S. były nakładane kary porządkowe (upomnienia i nagany). Pracodawca stoi zatem na stanowisku, że niewywiązywanie się z realizacji uzgodnionych ze skarżącym celów zawodowych ma charakter ciągły (4 lata) i w konsekwencji prowadzi do strat ekonomicznych i etycznych. Powyższe argumenty zdaniem Spółki uzasadniają zmniejszenie wymiaru czasu pracy, zakresu obowiązków i wynagrodzenia M. S., co umożliwi mu prawidłowe wykonywanie zadań pracowniczych. W dniu 25 czerwca 2014 r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w której nie wyraziła zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnemu Miasta M. S., zatrudnionemu w A Sp. z o. o. z siedzibą w W. Rada Miasta po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia wniosku złożonego w dniu 26 maja 2014 r. oceniła przedstawione argumenty jako niewystarczające powody do wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy w zakresie wnioskowanym. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w bieżącej kadencji Rady Miasta jest to drugi wniosek Spółki A złożony wobec Radnego Miasta M. S. Pierwszy wniosek Rada Miasta rozpatrzyła negatywnie, nie wyrażając zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem, podejmując w tym zakresie w dniu 16 maja 2012 r. uchwałę Nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym Miasta M. S. W wyniku skargi wniesionej przez A Sp. z o. o. z siedzibą w W skarga na powyższą uchwałę została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1219/12. Podobnie jak przy rozpatrywaniu pierwszego wniosku firmy A Sp. z o. o. w 2012 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wypowiedzenie umowy o pracę M. S., Rada Miasta zwróciła ponownie uwagę na okoliczność łączenia przez radnego M. S. obowiązków zawodowych z obowiązkami społecznymi wynikającymi ze sprawowanego mandatu radnego. Rada podkreśliła, iż M. S. łączy swoje obowiązki zawodowe z obowiązkami społecznymi wynikającymi ze sprawowania mandatu, regularnie bierze udział w sesjach Rady Miasta, nadto w ramach wykonywania mandatu jego ustawowym obowiązkiem jest również udział w posiedzeniach komisji merytorycznych, powoływanych przez Radę, która powołała skarżącego w skład Komisji ds. [...] oraz jako członka Rady Społecznej [...] ul. W w K. Frekwencja M. S. za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. w pracach Rady Miasta wynosiła: w sesjach 98,57 %, zaś w komisjach Rady Miasta 95,54 %, co znajduje udokumentowanie w protokołach i stenogramach i daje podstawę do stwierdzenia, że M. S. rzetelnie i sumiennie wykonuje swoje obowiązki wynikające ze sprawowania mandatu radnego gminy. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podkreślono też, że M. S. jako radny utrzymuje stałą więź z mieszkańcami, poprzez organizowanie dwa razy w miesiącu dyżurów, a przyjmowane postulatu przedstawia do rozpatrzenia w formie składanych interpelacji. Pismem z dnia 21 lipca 2014 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w W wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnego M. S. poprzez zmniejszenie wymiaru czasu pracy z pełnego etatu na ½ etatu, zmniejszenie wysokości wynagrodzenia zasadniczego z kwoty 4740 zł brutto do kwoty 2370 zł brutto, zmniejszenie o połowę zakresu obowiązków, tj. zmniejszenie targetu sprzedażowego, dystrybucyjnego, wizualizacyjnego proporcjonalnie do liczby i rodzaju odwiedzanych aptek (apteki prywatne versus sieciowe), zmniejszenie liczby odwiedzanych aptek o połowę tj. 109 aptek, dobór aptek z terenu województwa małopolskiego. Zdaniem Spółki w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta nie zostały wskazane okoliczności uzasadniające odmowę wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Rada Miasta ograniczyła się do przytoczenia frekwencji radnego w pracach Rady Miasta i lakonicznego stwierdzenia, że przytoczona frekwencja "pozwala stwierdzić, że rzetelnie i sumiennie realizuje obowiązki wynikające ze sprawowania mandatu radnego gminy". Natomiast nie odniosła się do argumentów podnoszonych przez pracodawcę. Tymczasem podnoszone przez pracodawcę okoliczności nie pozostają w związku z wykonywaniem mandatu radnego. Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 23 września 2014 r. A Sp. z o.o. w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miasta, wnosząc na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, wskazując na naruszenie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), poprzez niewyjaśnienie kluczowej dla sprawy kwestii wystąpienia z wnioskiem o dokonanie wypowiedzenia wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnego M. S., które zostały przez wnioskodawcę skrupulatnie wyjaśnione we wniosku i poparte załączonymi dokumentami. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że przyczyny odmowy wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego radnemu M. S. zawarte w załączniku do zaskarżonej uchwały Rady Miasta, nie uzasadniają niniejszej odmowy. Uzasadnienie zaprezentowane przez Radę Miasta – w ocenie skarżącej - zostało ograniczone do przytoczenia frekwencji radnego w pracach Rady Miasta i lakonicznego stwierdzenia, iż przedstawiona frekwencja "pozwala stwierdzić, że Pan M. S. rzetelnie i sumiennie realizuje obowiązki wynikające ze sprawowania mandatu radnego gminy". Ponadto skarżąca podniosła, że Rada Miasta nie odniosła się nawet w najmniejszym stopniu do argumentów przedstawionych przez pracodawcę w złożonym wniosku oraz do załączonych do niego dokumentów. Co więcej, Rada Miasta nie wskazała, dlaczego przedstawiony przez pracodawcę materiał dowodowy został nieuwzględniony przy podejmowaniu decyzji. W złożonym wniosku pracodawca wskazał szereg okoliczności, które uzasadniają dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Żadna ze wskazanych okoliczności nie pozostaje jednak w związku z wykonywaniem mandatu radnego. Powoływanie się na frekwencję radnego w posiedzeniach Rady i Komisji nie może zdaniem skarżącej zostać uznane za okoliczność wystarczającą do odmowy wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Spadek jakości i efektywności pracy radnego, nawet przy uwzględnieniu jego obowiązków związanych z wykonywaniem mandatu radnego, jest nieproporcjonalny do czasu poświęconego na realizację zadań związanych z funkcją radnego. Zdaniem skarżącej uzasadnienie podjętej uchwały nie spełnia kryteriów jasności i kompletności, gdyż nie zostały w nim należycie wskazane przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 29 października 2014 r. Rada Miasta złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiedź na ww. skargę wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu Rada Miasta stwierdziła, że podniesione w skardze zarzuty są nie uzasadnione, gdyż argumenty wskazane w uzasadnieniu uchwały z dnia 25 czerwca 2014 r. są w pełni wystarczające. Rada Miasta przeprowadzając wnikliwą analizę udokumentowanej statystyki obecności radnego M. S. w pracach organu uchwałodawczego w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami wskazała, iż czas poświęcany przez radnego na realizację obowiązków zawodowych jest relatywnie mniejszy w stosunku do innego pracownika zatrudnionego na równorzędnym stanowisku. Kolejno, Rada Miasta powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r. o sygn. akt: SA/Kr 1219/12, przyznający Radzie Miasta prawo do zajęcia nieskrępowanego stanowiska – oceniając wniosek pracodawcy z punktu widzenia poszanowania standardów i kryteriów obowiązujących w prawie pracy. Reasumując, Rada Miasta oceniła przedstawione w skardze zarzuty naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. za zupełnie chybione, z uwagi na fakt, iż przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga A Sp. z o.o. wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.; dalej: u.s.g.). Dokonując oceny dopuszczalności skargi sąd uznał, że została ona wniesiona w wymaganym terminie, z zachowaniem poprzedzających jej wniesienie wymogów proceduralnych w postaci wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., przyjmując jako uzasadnienie ostatniej kwestii okoliczność, że strona skarżąca zainicjowała podjęcie zaskarżonej uchwały i jej interes prawny jako pracodawcy niewątpliwie mógł zostać zaskarżoną uchwałą naruszony. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały sąd uznał, że zawarte w skardze zarzuty nie są uzasadnione, a zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej uchwały "Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". Należy przyjąć, że skoro ochrona trwałości stosunku pracy radnego wynikająca z art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym chroni przed tak daleko idącym skutkiem prawnym, jakim jest rozwiązanie stosunku pracy, to chroni również przed wywołaniem mniejszego skutku prawnego, jakim jest zmiana treści stosunku pracy (w tym wypowiedzenie warunków pracy i płacy); por. E. Latacz, Ochrona trwałości stosunku pracy radnych, Z Prob.PPiPS 2008, nr 17, s. 81-89. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że pracodawca nie może rozwiązać z radnym stosunku pracy ani zmienić treści stosunku pracy bez uzyskania zgody rady gminy wyrażonej w postaci uchwały. Zestawienie ze sobą treści obydwu zdań przytoczonego przepisu prowadzi do konkluzji, że w przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy z radnym następuje w związku z wykonywaniem przez niego mandatu – to rada gminy ma obowiązek odmówić zgody na takie rozwiązanie stosunku pracy (zdanie drugie art. 25 ust. 2). W pozostałych zaś przypadkach rada ma prawo uzależnić swoją decyzję od okoliczności danej sprawy, ma bowiem w takich przypadkach daleko idącą swobodę w ocenie, czy wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w tym zakresie poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa (a w analizowanym przypadku wyrażenie zgody na zmianę warunków pracy i płacy) pozostawione jest uznaniu właściwej rady, a okoliczności rozwiązania tego stosunku, wskazane w piśmie pracodawcy, podlegają jej ocenie (por. m.in. wyrok NSA z 12 października 1990 r., SA/Lu 663/90 ONSA 1990/4/6; por. też uchwałę SN z 22 listopada 1994 r., I PZP 48/1994 z glosą aprobującą T. Kuczyńskiego, OSP 1995, nr 10, poz. 215; wyrok NSA z 6 maja 2003 r., II SA/Kr 363/03, Samorząd Terytorialny 2003, nr 12, s. 66; wyrok SN z 11 lipca 2006 r. sygn. l PK 9/06, OSNP 2007, nr 13-14, poz. 193 oraz wyrok NSA z dnia 22 października 2009 r., II OSK 1619/08). W przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy lub zmiana warunków pracy i płacy z radnym następuje z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu, rada ma obowiązek zgody odmówić, w pozostałych zaś przypadkach rada ma prawo zająć stanowisko w sposób nieskrępowany, oceniając wniosek pracodawcy z punktu widzenia poszanowania standardów i kryteriów obowiązujących w prawie pracy (S. Płażek w: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, P. Chmielnicki (red.), Warszawa 2007, s. 312). Taka regulacja ustawowa, przyznająca szczególną ochronę stosunkowi pracy radnego nie narusza konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela zatem poglądu, że intencją ustawodawcy było wyłącznie zapewnienie radnemu ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy (zmianą warunków pracy i płacy) z powodów jego działalności związanej z pełnieniem funkcji radnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2008 r., III SA/Wr 510/07, CBOSA). Taki pogląd prowadziłby do znacznego i nieuprawnionego w świetle treści art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym ograniczenia ustawowej zasady ochrony stosunku pracy radnego. Przyznany przez ustawodawcę radzie gminy zakres uprawnień jest zatem szeroki i obejmuje również przypadki rozwiązania (zmiany) stosunku pracy z innych przyczyn niż związane z wykonywaniem mandatu, co jednak nie oznacza, że jest nieograniczony i dowolny. Wprawdzie art. 25 ust. 2 u.s.g. nie określa żadnych warunków ani kryteriów, jakimi miałaby kierować się rada gminy przy podejmowaniu decyzji o wyrażeniu zgody na rozwiązanie (zmianę) stosunku pracy radnego lub jej odmowy, jednak kompetencja rady gminy do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie (zmianę) stosunku pracy nie daje prawa do odmowy w każdej sytuacji. Motywy odmowy wyrażenia zgody muszą być zgodne z zasadami porządku prawnego oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Motywy, z powodu których podjęto uchwałę w sprawie udzielenia zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy, powinny wynikać z treści uzasadnienia tej uchwały, zaś odmowa wyrażenia zgody musi być podporządkowana ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny. Odnosząc wskazane powyżej argumenty do treści zaskarżonej uchwały Rady Miasta należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała podjęta została w ramach przysługujących Radzie kompetencji i - wbrew zarzutom skargi – jej uzasadnienie wskazuje na motywy, jakimi kierowała się Rada Miasta przy jej podjęciu, a tym samym nie jest ona dowolna, mieści się natomiast w granicach swobody działania Rady. Zaskarżona uchwała w uzasadnieniu powołuje bowiem argumenty, którymi kierowała się Rada odmawiając zgody na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy zawartej przez stronę skarżącą z radnym M. S. Oceniana uchwała nie została więc podjęta w sposób arbitralny, w oderwaniu od motywów wskazanych przez pracodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1124/05, LEX nr 190991). W uzasadnieniu uchwały wśród motywów, którymi kierowali się radni podejmując zaskarżoną uchwałę, odwołano się w szczególności do wyników analizy rodzajów obowiązków obciążających M. S. w związku ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego oraz oceny jego zaangażowania w wypełnianie tych obowiązków. Stwierdzono mianowicie, że radny M. S. bierze regularnie udział w sesjach Rady Miasta, a ponadto w ramach wykonywania mandatu jego ustawowym obowiązkiem jest udział w posiedzeniach komisji merytorycznych powoływanych przez Radę, przygotowywanie się do prac tych komisji, dyżurowanie, prezentowanie i konsultowanie projektów uchwał z różnymi środowiskami, wizyty w różnych urzędach, działania interwencyjne, spotkania z mieszkańcami K. Statystyka obecności M. S. na posiedzeniach organów Miasta oraz udokumentowana w protokołach i stenogramach jego aktywność w pracach tych organów dowodzi, że rzetelnie i sumiennie wypełnia on obowiązki związane z pełnieniem funkcji Radnego Miasta. Należy podnieść, że we wniosku o podjęcie uchwały wyrażającej zgodę na dokonanie wypowiedzenia wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnego M. S., określonych w umowie o pracę z dnia 8 stycznia 2010 r. pracodawca nie uwzględnił faktu sprawowania przez M. S. funkcji radnego. Porównanie wyników osiąganych w pracy przez radnego M. S. w stosunku do wyników osiąganych przez innych pracowników niepiastujących równocześnie mandatu radnego gminy jest nieadekwatne, albowiem czas poświęcany na realizację obowiązków zawodowych przez pracownika będącego jednocześnie radnym jest relatywnie mniejszy w stosunku do innego pracownika zatrudnionego na równorzędnym stanowisku. Odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały do danych obrazujących udział M. S. w pracach Rady i Komisji stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że M. S. prawidłowo wykonuje swoje obowiązki związane z pełnioną funkcją radnego. Należy przyjąć, że w każdym przypadku nie wyrażenia zgody przez radę gminy na dokonanie wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnemu powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu zmieniającym wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy. Zdaniem Sądu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Pracodawca oceniając M. S. i umieszczając go w rankingu pracowników nie uwzględnił bowiem faktu, iż jest on obciążony obowiązkami wynikającymi z pełnienia funkcji radnego. W tej sytuacji natomiast pracodawca powinien uwzględnić ten fakt, rozliczając pracownika będącego radnym z wypełniania obowiązków pracowniczych. Tymczasem treść wniosku strony skarżącej jednoznacznie wskazuje, że M. S. jest oceniany na tle innych pracowników, nie pełniących funkcji radnego. Zarzuty wobec niego dotyczą w szczególności liczby przepracowanych dni i wykonanych czynności. Pracodawca nie uwzględnia natomiast – dokonując analizy i oceny – obciążenia pracownika powodowanego pełnieniem przez niego funkcji radnego. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona uchwała zawiera należyte, wystarczające uzasadnienie i nie może być uznana za arbitralną. Została ona wydana zgodnie z prawem materialnym, tj. art. 25 ust. 2 u.s.g. Podejmując ją Rada Miasta działała w zakresie przyznanych jej ustawowo kompetencji i nie naruszyła granic uznania, wytyczonych przez ten przepis. Kontrolując legalność zaskarżonej uchwały sąd doszedł też do przekonania, że przy jej podjęciu zachowane zostały wymogi proceduralne. Zaskarżona uchwała została podjęta na [...] Sesji Rady Miasta w dniu 25 czerwca 2014 r. Sesję tę zwołał Przewodniczący Rady Miasta w dniu 16 czerwca 2014 r., a radni zostali o zwołaniu sesji należycie powiadomieni. Projekt zaskarżonej uchwały został wprowadzony do porządku obrad Rady Miasta w trybie pilnym. Spełnione zostały przewidziane w Statucie wymogi dotyczące inicjatywy podjęcia uchwały oraz sporządzenia jej projektu (§ 30), a także zaopiniowania (§ 32) oraz odstąpienia od II czytania (§ 32 i 34). Z protokołu sesji Rady Miasta w dniu 25 czerwca 2014 r. wynika, że w posiedzeniu w chwili podejmowania uchwały uczestniczyło 43 radnych, było zatem quorum. Za podjęciem zaskarżonej uchwały oddano 37 głosów, przeciw 0, żaden z radnych nie wstrzymał się od głosowania, a 1 osoba nie brała udziału w głosowaniu. Uchwała została zatem podjęta, uzyskując wymaganą przepisami prawa (art. 14 u.s.g.) zwykłą większość głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotowa uchwała została wprowadzona do porządku obrad i uchwalona zgodnie z prawem, a w szczególności zgodnie z treścią art. 14 i art. 20 u.s.g. Zaskarżona uchwała jest zatem zgodna z normami prawa procesowego. Biorąc pod uwagę powyżej przedstawioną argumentację, Sąd uznał wniesioną w niniejszej sprawie skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.