III SA/Kr 2012/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2014 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – K.p.a.) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 31 lipca 2012 r. w związku z otrzymanym z Ośrodka Medycyny Pracy (OMP) zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej K. R. W dniu 16 lipca 2012 r. OMP przesłał organowi I instancji orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Skarżąca odwołała się od orzeczenia lekarskiego wydanego w I instancji do jednostki badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy tj. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (IMPiZŚ). Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2013 r. IMPiZŚ orzekło o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2013 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że K. R. pracowała w Zakładzie Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego w Ł (obecnie Spółdzielnia Ogrodnicza "Z") od 1975 r. do 2001 r., zajmując kolejno stanowiska: robotnika pomocniczego, apartowego produkcji konserw, mrożonkowego. Według oceny sporządzonej przez Pracownię Higieny Pracy i Szkodliwości Zawodowych przy Ośrodku Medycyny Pracy, K. R. wykonywała pracę monotypową podczas obsługi aparatu zamykającego puszki, a jako mrożonkowy, podczas segregacji surowca, wykonywała ruch chwytania palcami (tzw. chwyt pęsetowy), który ma udokumentowany udział w powstawaniu neuropatii nerwu pośrodkowego kanału nadgarstka. Zdaniem organu, poszczególne stanowiska pracy zajmowane przez K. R. charakteryzowała różnorodność wykonywanych czynności, które z całą pewnością obciążały kończyny górne, w tym stawy nadgarstkowe, jednak nie miały one charakteru ciągłej wybiórczej monotypowości w zakresie stawów nadgarstka, a potwierdzony chwyt pęsetowy był wykonywany wyłącznie w odniesieniu do zauważonego zanieczyszczenia czy uszkodzonego surowca. W przypadku K. R., prawdopodobną przyczyną zdiagnozowanego schorzenia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka są zmiany reumatoidalne, stwierdzone już w roku 1975 i potwierdzone przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (na podstawie dodatniego wyniku "obecności przeciwciał przeciwjądrowych i przeciwcyto - plazmatycznych ANA1- test przesiewowy, wskazujący na możliwość występowania schorzenia z kręgu chorób reumatoidalnych). Ponadto, w przypadku zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, okres, który upoważnia do rozpoznania choroby, mimo wcześniejszego zakończenia pracy, wynosi 1 rok, tymczasem pierwsze rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka postawiono w 2004 r. (tj. 3 lata po zakończeniu pracy w narażeniu), a potwierdzono wykonując badanie EMG w roku 2005 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła do organu II instancji K. R., uznając ją za krzywdzącą. Podała, że jest niezdolna do pracy z powodu chorób, które powstały w czasie zatrudnienia i były uwarunkowane sposobem wykonywania pracy. Odwołująca się opisała szereg czynności, jakie wykonywała w trakcie pracy zawodowej w Spółdzielni Z, oraz wskazała, że dolegliwości zaczęły występować już od 1998 r. Po leczeniu przez lekarza zakładowego i po nasileniu się dolegliwości zgłosiła się (w 2001 r.) do lekarza neurologa, który zastosował leczenie farmakologiczne i wobec braku efektów tego leczenia, w 2004 r. rozpoznał zespół cieśni nadgarstka i skierował ją na zabieg. Strona podniosła, że nie z jej winy badanie EMG potwierdzające obecność zaburzeń przewodnictwa w obu nerwach pośrodkowych, przeprowadzono dopiero w 2005 r., to jest cztery lata po zakończeniu pracy w narażeniu. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 30 września 2014 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w trybie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przesłał do jednostki orzeczniczej II stopnia dokumentację medyczną z lat 1995-2004 dołączoną do odwołania, z prośbą o jej analizę i wydanie opinii, czy ta dokumentacja może świadczyć o istnieniu udokumentowanych objawów zespołu cieśni nadgarstka w okresie aktywności zawodowej i do roku od jej zakończenia. W odpowiedzi z dnia 2 października 2013 r. IMPiZŚ poinformował, że po analizie dokumentacji medycznej, nie znalazł podstaw do zmiany wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego. Z przesłanej dokumentacji medycznej nie wynika jednoznacznie, aby w latach 1995-2004 u odwołującej występowały objawy cieśni nadgarstka. Jedynie dwa wpisy - ze stycznia i lutego 2001 r. dotyczą występowania u strony objawu Raynauda. Jednakże objaw ten często występuje pod wpływem zimna i nie może stanowić jedynej przesłanki upoważniającej do rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka. Podawane przez zainteresowaną w styczniu 2001 r. bóle i drętwienia całych kończyn górnych mogły być objawem zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych szyjnego odcinka kręgosłupa i takie właśnie rozpoznanie postawione przez specjalistę neurologa widnieje w kartotece chorobowej. Tym samym jednostka orzecznicza II stopnia podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim z dnia 26 marca 2013 r. o braku podstaw do rozpoznania u K. R. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Dalej organ II instancji zrelacjonował, że pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. K. R. dołączyła do akt sprawy nową, nieznaną dotąd dokumentację medyczną, w jej ocenie świadczącą o rozwijającym się wcześniej zespole cieśni nadgarstka, a dotyczącą okresu pracy zawodowej w Spółdzielni Ogrodniczej "Z". W związku z powyższym, organ II instancji ponownie zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o opinię w przedmiotowej sprawie i ewentualną weryfikację wydanego wcześniej orzeczenia lekarskiego. Jednostka orzecznicza w odpowiedzi z dnia 21 marca 2014 r., poinformowała, że analiza powyższej dokumentacji z lat 1987-1994 nie zawierała wpisów lekarskich świadczących z wysokim prawdopodobieństwem o istnieniu u pacjentki zespołu cieśni nadgarstka. Wobec powyższego, informacje zawarte w nadesłanej dokumentacji nie mają wpływu na treść orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u K. R. przewlekle choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. K. R. przekazała kolejną dokumentację medyczną z lat 1985 - 1987 oraz 2000 - 2004, stanowiącą nowy materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie. Dokumentacja ta również została przekazana do konsultacji do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W przesłanej odpowiedzi z dnia 30 lipca 2014 r. Instytut poinformował, że po wnikliwej analizie przekazanej dokumentacji z lat 1985-1987 i 2000-2004 nie stwierdzono wpisów lekarskich świadczących bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem o istnieniu u K. R. zespołu cieśni nadgarstka w okresie jej aktywności zawodowej lub do roku od jej ustania. Zgłaszane dolegliwości ze strony kończyn górnych (nie ograniczone jedynie do rąk), z wyraźnym promieniowaniem od barku w kierunku obwodowym wskazują na ich etiologię korzeniową, związaną ze zmianami zwyrodnieniowymi i dyskopatycznymi kręgosłupa szyjnego. Jednostka wyjaśniła przy tym, że niejednokrotnie pojęcie "ręka" odnosi się do całej kończyny górnej, podczas gdy anatomicznie jest to tylko jej część najbardziej obwodowa. Informacje zawarte w nadesłanej dokumentacji nie mają wpływu na treść orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u K. R. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W ocenie organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie choroby zawodowej K. R. nie można bezspornie lub wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a wykonywaną pracą zawodową. Analiza dostępnej dokumentacji medycznej nie dostarczyła dowodów na istnienie u K. R. zespołu cieśni nadgarstka w okresie jej aktywności zawodowej lub do roku od jej ustania. Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a wydane w sprawie orzeczenia lekarskie i opinie uzupełniające są wzajemnie zgodne i nie budzą wątpliwości. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. R., wskazując na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu podniosła, że organy sanitarne nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a wykonywaną pracą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował legalność decyzji organów sanitarnych, stwierdzających brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej K. R. choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W ocenie organów administracji, brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonywaną przez skarżącą pracą a jej schorzeniami, które prawdopodobnie mają podłoże reumatoidalne. Natomiast skarżąca podnosiła, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy w sposób wadliwy, co uniemożliwiło przyjęcie prawidłowych – jej zdaniem – ustaleń o istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą a zespołem cieśni nadgarstka. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem kwestionowanej w skardze decyzji, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w zgodzie z podstawowymi zasadami procedury, w szczególności w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego wszechstronnej oceny. W konsekwencji, podjęte rozstrzygnięcie, sprowadzające się do stwierdzenia, że brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pracą skarżącej w zakładzie przetwórstwa owocowego a trapiącym ją schorzeniem cieśni nadgarstka, a w konsekwencji – stwierdzenie braku podstaw do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej – odpowiada prawu. Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm., zwanej dalej Kodeksem pracy), za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009 r. (rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.)). Stosownie do treści tego rozporządzenia, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Zgodnie § 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zaś właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Nie ulega wątpliwości, że choroba zawodowa w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, w ramach kategorii przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy, została ujęta w wykazie chorób zawodowych w poz. 20.1. Skoro w świetle orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia z dnia 26 marca 2013 r., trzykrotnie potwierdzanego w toku postępowania odwoławczego, dokumentacja medyczna skarżącej z lat 1985-1994 i 2000-2004 nie dawała podstaw do uznania, że zespół cieśni nadgarstka wystąpił u K. R. w okresie jej aktywności zawodowej bądź do 2002 r., tj. w świetle ww. rozporządzenia do roku po zakończeniu przez skarżącą pracy w narażeniu (skarżąca pracowała w okresie od 1975 r. do 2001 r.), to brak było podstaw do stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej u skarżącej. Jak już wskazano, podstawą decyzji w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest jedynie orzeczenie i badanie lekarskie przeprowadzone na podstawie i w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – K.p.a.), czyli stanowią dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 K.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jako jednostka orzecznicza II stopnia trzykrotnie weryfikował swoje orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2013 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u K. R. pod kątem danych wynikających z dokumentacji przedstawianej przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego. Pismami z dnia 2 października 2013 r., 21 marca i 15 lipca 2014 r. IMPiZŚ podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do braku związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną przez skarżącą pracą a występującym u niej schorzeniem nadgarstka, przedstawiając szczegółowo motywy, na których oparte zostało orzeczenie lekarskie. Wskazać nadto należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987). Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może dotyczyć treści orzeczenia lekarskiego, które, jak już wcześniej podkreślono, ma charakter opinii biegłego. W sytuacji zatem, gdy jednostki orzecznicze w sposób wystarczający, spójny i logiczny wskazały na czym polega schorzenie cieśni nadgarstka oraz uzasadniły brak związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy czynnikami chorobowymi a pracą w narażeniu na nie, podając przy tym prawdopodobną etiologię powstania tego schorzenia u skarżącej - zmiany reumatoidalne, stwierdzone już w roku 1975, a potwierdzone przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (na podstawie dodatniego wyniku "obecności przeciwciał przeciwjądrowych i przeciwcyto - plazmatycznych ANA1- test przesiewowy, wskazujący na możliwość występowania schorzenia z kręgu chorób reumatoidalnych), to w żaden sposób nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności te znajdują bowiem dodatkowo swoje odzwierciedlenie w treści zaświadczenia lekarskiego, wydanego już w 1975 r. przez lekarza medycyny J. S. (k. 33 akt administracyjnych), u którego jak potwierdziła podczas rozprawy w dniu 29 kwietnia 2015 r. leczyła się skarżąca, wskazujące na przyczyny związane z przewlekłymi stanami zapalnymi okołostawowymi. Organy, zgodnie z postanowieniami artykułów: 7 i 77 § 1 K.p.a. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i przede wszystkim, stosownie do art. 80 K.p.a., dokonały jego prawidłowej oceny. Przedłożone do akt administracyjnych orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych były prawidłowe pod względem formalnym. Nie można również zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, skoro przepisy te zostały przez organy w sposób właściwy i poprawny zinterpretowane i zastosowane. Brak zatem podstaw do uchylenia wydanej w tej sprawie decyzji i uznania skargi za zasadną. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.