III SA/Kr 234/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Systemy [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] 2015 r. znak: [...] stwierdził u J. W. – B. przewlekłą chorobę obwodowego układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykci bocznych kości ramiennych wymienioną w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia wskazano art. 104 § 1 i 2 kpa, art. 2351 Kodeksu pracy, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412). Organ I instancji ustalił, że J. W. – B. zatrudniona była dd dnia 15 listopada 2004 r. do 31 marca 2009 r. na stanowisku operator linii produkcyjnej Dział Mechaniczny, od 1 kwietnia 2009 r. do 3 stycznia 2013 r. na stanowisku operator linii produkcyjnej Dział Pakowania, od 4 stycznia 2013 r. do 30 września 2014 r. na stanowisku operator ds. wskaźnikowania i przyjmowania dostaw w A Sp. z o.o. Systemy [...] w S, gdzie od 15 listopada 2004 r. do 31 marca 2009 r. pracowała na stanowisku operator linii produkcyjnej Dział Mechaniczny oraz od 1 kwietnia 2009 r. do 3 stycznia 2013 r. na stanowisku operator linii produkcyjnej Dział Pakowania, gdzie wykonywała czynności wymagające długotrwałej powtarzalności, przeciążenia kończyn górnych oraz monotypii ruchów. Ponadto wskazano, że Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykci bocznych kości ramiennych, uzasadniając, iż w wyniku przeprowadzonych badań ortopedycznych, neurologicznych, internistycznych, zdjęciach RTG oraz analizy dostępnej dokumentacji lekarskiej, stwierdzono przewlekłe zapalenie nadkłykci bocznych obu kości ramiennych. W jego uzasadnieniu jednostka orzecznicza wskazała, iż dolegliwości trwają od roku 2011, a w lutym 2012 r. przeprowadzono operację prawego nadkłykcia. Wskazano także, iż ocena narażenia zawodowego potwierdziła, że pracownik w trakcie czynności zawodowych na stanowisku operatora linii produkcyjnej i operatora do spraw wskaźnikowania wykonywał pracę wymagającą długotrwałej powtarzalności i długotrwałego przeciążenia w zakresie kończyn górnych. Podsumowano, iż taki sposób wykonywania pracy, zgodnie z wiedzą medyczną, mógł stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej, co dało podstawę do uznania związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Przy wydawaniu orzeczenia lekarze orzecznicy brali pod uwagę ocenę narażenia zawodowego pracownika, która potwierdziła jego pracę w narażeniu na powstanie choroby zawodowej, o której mowa powyżej. Z uzasadnienia orzeczenia wynikało, iż przeprowadzona analiza dokumentacji medycznej oraz ocena narażenia środowiskowego dały podstawę do rozpoznania wskazanej jak wyżej choroby zawodowej. Organ I instancji zaznaczył, że dokonał oceny narażenia zawodowego J. W. – B. Ocena doprowadziła do stwierdzenia, że strona faktycznie pracowała w narażeniu na powstanie tejże choroby zawodowej. Dlatego organ I instancji uznał związek przyczynowo - skutkowy między rozpoznaną chorobą a sposobem wykonywania pracy przez J. W. - B. Ponadto organ wskazał, że jego decyzja z dnia 30 kwietnia 2015 r. została uchylona decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r., gdyż organ odwoławczy uznał, że niewłaściwie były ustalone strony postępowania. Dlatego organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie ustalił, że stroną nie jest Spółka A sp. z o. o., lecz Spółka A sp. z o.o. Systemy [...] z siedzibą w S. Ustalono wedle wskazań zawartych w decyzji organu II instancji, że płatnikiem składek w ramach systemu ubezpieczeń dla p. J. W. – B. w czasie jej zatrudnienia w A sp. z o. o. Systemy [...] była Spółka A sp. z o. o. Systemy [...]. W ocenie organu I instancji w rozpatrywanym przypadku zostały spełnione wszystkie przesłanki do stwierdzenia u J. W. – B. choroby zawodowej, ponieważ właściwa jednostka orzecznicza zdiagnozowała schorzenie, które jest ujęte w wykazie chorób zawodowych, a ocena orzeczenia lekarskiego, stanowiącego główny dowód w postępowaniu, doprowadziła do stwierdzenia, iż zawierało ono elementy merytoryczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z orzeczenia wynikało też, że przy uwzględnieniu charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić można z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznana choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A sp z o.o. Systemy [...] z siedzibą w S, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i jego wszechstronnego rozpatrzenia; 2) art. 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez nieoparcie decyzji na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8 grudnia 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania dokonano oceny narażenia zawodowego i stwierdzono, iż J. W. – B. w okresie swojej pracy zawodowej pracowała w narażeniu na czynności wymagające długotrwałej powtarzalności, przeciążenia kończyn górnych oraz monotypii ruchów. WIS podkreślił, że rozstrzygając o stwierdzeniu u J. W. – B. choroby zawodowej organ I instancji wziął pod uwagę uzasadnienie orzeczenia lekarskiego, które w sposób szczegółowy i jednoznaczny wyjaśniło treść dokonanego rozpoznania. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie wniosło do postępowania żadnych nowych informacji, które mogłyby wpłynąć na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a J. W. – B. w okresie swojej pracy, jak wykazała ocena narażenia zawodowego, była narażona na czynności wymagające długotrwałej powtarzalności, przeciążenia kończyn górnych oraz monotypii ruchów. WIS stwierdził, że orzeczenie lekarskie w sposób jasny, jednoznaczny i spójny uzasadniało treść dokonanego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję WIS wniosła A sp z o.o. Systemy [...] z siedzibą w S, zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 2 kpa w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji, pomimo że organ ten nie wykonał w całości dyrektyw Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wyrażonych w decyzji z dnia [...] 2015 r. oraz na skutek nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej organ l instancji nie miał możliwości rzetelnego zbadania sprawy stanu i wydał decyzję bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało tym, że orzekł, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności, które należało wziąć pod uwagę, tj. nie miał możliwości rzetelnego zbadania całokształtu okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 138 § 2 kpa w związku z art. 8 kpa, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji w sytuacji, gdy organ ten nie wskazał w uzasadnieniu pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3) art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy zmierzającego do całościowego rozpoznania analizowanej sprawy; 4) art. 2351 Kodeksu pracy poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba J. W. – B. wymieniona w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę WIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.), dalej Kp, za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 Kp, Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. 2013. 1367), dalej rozporządzenie. Stosownie do treści tego rozporządzenia, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Zgodnie § 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Jak już wskazano, podstawą decyzji w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest jedynie orzeczenie wydane w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie i w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie choroby zawodowej ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, czyli stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 kpa. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie powyższe wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej medycznej jednostki orzeczniczej stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń ośrodków diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organy nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów, ponieważ nie dysponują wiedzą medyczną (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987). Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może dotyczyć treści orzeczenia lekarskiego, które, jak już wcześniej podkreślono, ma charakter opinii biegłego. Podobnie organy administracji nie dysponując wiedzą medyczną nie mogą podważać opinii specjalistów. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej, pod postacią wymienioną w pozycji: 19/5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wyniki przeprowadzonych u J. W. – B. badań wykonywanych przez Ośrodek Medycyny Pracy, zawartych w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] 2015 r., i wnioski zawarte w tym orzeczeniu wskazują na istnienie podstaw do stwierdzenia u uczestniczki postępowania choroby zawodowej. Sporządzone na potrzeby postępowania administracyjnego orzeczenie lekarskie nie budzi zastrzeżeń i jednoznacznie oraz przekonywująco wskazuje na istnienie związku przyczynowo - skutkowego, pomiędzy chorobą a wykonywaną przez J. W. – B. pracą zawodową. W orzeczeniu wskazano wyrażnie na związek między rodzajem pracy wykonywanej przez uczestniczkę w latach 2003-2014 i istniejącą chorobą narządu ruchu. Orzeczenie to powołuje się na przeprowadzone aktualnie badania i analizę dokumentacji lekarskiej, a także na przebytą w 2010 r. przez uczestniczkę operację prawego nadłykcia. Argumentację zawartą w orzeczeniu cechuje zwięzłość, która jednak nie może świadczyć o jakiejkolwiek jego wadliwości, ponieważ wnioski w nim przedstawione są stanowcze i jednoznaczne. W przedmiotowej sprawie orzeczenie lekarskie było podstawowym, ale nie jedynym dowodem do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Organy brały bowiem również pod uwagę ocenę narażenia zawodowego pracownika, opis stanowiska pracy i charakter wykonywanych obowiązków. Organy (jak i jednostka orzecznicza) wskazały, że uczestniczka w okresie swojej pracy zawodowej pracowała w narażeniu na czynności wymagające długotrwałej powtarzalności, przeciążenia kończyn górnych oraz monotypii ruchów. O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów : zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jeśli można stwierdzić, że konkretny czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to narażenie na jego działanie, na stanowisku pracy daje podstawę, by domniemywać, że doprowadził on do powstania tego schorzenia (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. II OSK 1740/10, LEX nr 644355, ). Skarga zawiera zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Celem wszystkich tych zarzutów jest wykazanie, że uchybienia procesowe, których zdaniem skarżącej dopuściły się organy, polegające w szczególności na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie wnioskowanym przez skarżącą doprowadziły do błędnego ustalenia istnienia u uczestniczki choroby zawodowej wymienionej w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych, czyli niewłaściwego zastosowania art. 235 1 kp. Skarżąca Spółka twierdzi, że dopiero przeprowadzenie dowodów przez nią wnioskowanych pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei musiałoby doprowadzić do odmowy stwierdzenia istnienia u uczestniczki choroby zawodowej. Zdaniem skarżącej sprawa nie została należycie wyjaśniona. Za najistotniejszy należy uznać zatem zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się przez organ odwoławczy do żądania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą w odwołaniu. Dowody te miały wykazać, że skarżąca zorganizowała stanowiska pracy uczestniczki w sposób zgodny z zasadami BHP i wymogami bezpieczeństwa, że dokonała prawidłowego doboru niezbędnych środków profilaktycznych zmniejszających ryzyko zawodowe na stanowiskach, na których była zatrudniona uczestniczka, oraz że zastosowała środki zapobiegające chorobom zawodowym. Biegły miał dokonać oceny, czy powyższe środki zastosowane przez skarżącą były w świetle aktualnego stanu techniki i wiedzy prawidłowe, oraz czy uczestniczka została prawidłowo poinformowana w zakresie ryzyk i narażeń zawodowych, oraz znajomości przepisów BHP, świadkowie mieli potwierdzić okoliczności dotyczące przeszkolenia uczestniczki w zakresie zasad BHP, ergonomii stanowisk pracy, oraz ryzyk i narażeń zawodowych. Raz jeszcze więc wskazać należy, że podstawowym - choć nie jedynym - warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. a organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Przepisy Kp i rozporządzenia wykonawczego w sprawie chorób zawodowych stanowią lex specialis wobec przepisów kpa. Oznacza to, że zasady - normy procedury administracyjnej, zwłaszcza te dotyczące postępowania dowodowego, pełnią rolę służebną w procesie stwierdzenia choroby zawodowej, gwarantując obiektywne i praworządne prowadzenie postępowania. W razie ustalenia przez właściwego lekarza, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie, a pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, tak lekarz, jak i organy inspekcji sanitarnej obowiązane są uznać takie schorzenie za chorobę zawodową. Domniemanie to upada, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala, bezspornie, albo z wysokim prawdopodobieństwem wykluczyć taki związek przyczynowo-skutkowy, to znaczy wskazać inną, niż zawodowa etiologię choroby. ). Domniemanie powstania choroby zawodowej w związku z pracą, może oczywiście zostać obalone przez pracodawcę, ale tylko wówczas, jeśli udowodni, że zachorowanie jest skutkiem innej przyczyny, niż warunki pracy. Biorąc pod uwagę regulację przepisów Kp i rozporządzenia, oraz wynikające z niej zasady orzekania w przedmiocie chorób zawodowych, Sąd stwierdza, że wnioskowane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego dowody nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zatem ich nieprzeprowadzenie nie stanowiło uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na jej wynik. Miały one na celu wykazanie, że udowodnienie stosowanie przez skarżącą działań profilaktycznych mogło wkluczyć, lub wręcz wykluczało możliwość rozpoznania i stwierdzeniach choroby zawodowej u uczestniczki. Stanowisko takie uznać należy za błędne i sprzeczne z istotą choroby zawodowej. Przestrzeganie przez pracodawcę przepisów dotyczących profilaktyki zdrowotnej pracowników rzutuje tylko na ustalenie winy bądź braku winy pracodawcy w powstaniu choroby zawodowej, nie ma natomiast znaczenia dla ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy. Zatem fakt stosowania, bądź nie stosowania przez skarżącą działań profilaktycznych, szkoleń z zakresu BHP i informowania o zagrożeniach występujących w środowisku pracy uczestniczki nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia dla ustalenia związku przyczynowo-skutkowego miedzy warunkami i sposobem wykonywania pracy przez uczestniczkę a stwierdzeniem choroby zawodowej. Do organów inspekcji sanitarnej i do sądów administracyjnych nie należy rozstrzyganie, kto ponosi odpowiedzialność za powstanie choroby zawodowej, bowiem te kwestie rozstrzygają sądy powszechne (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., II OSK 2492/12, dostępny w bazie orzeczeń cbois) Zatem zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Całkowicie bez znaczenia pozostaje także argument skargi, iż uczestniczka jest pierwszym i jak dotąd jedynym pracownikiem skarżącej, u którego wystąpiły objawy choroby zawodowej. Za uchybienie polegające na naruszeniu przepisu art. 107 § 3 kpa należało uznać brak odniesienia się przez organ odwoławczy do treści wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, oraz argumentacji skarżącej w zakresie dotyczącym tych wniosków. Wobec jednak niezasadności prowadzenia wskazanych przez skarżącą dowodów i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uchybienie to należało uznać za naruszenie przepisów postępowania nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.