III SA/Kr 297/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2012 r. wniosku Z. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności postanawia: oddalić wniosek Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że jest emerytem i prowadzi jednoosobowo gospodarstwo domowe. Określając swój majątek wskazał, że w jego skład wchodzi gospodarstwo rolne o powierzchni 3 ha 98 arów oraz 5000 zł. Nie posiada przedmiotów wartościowych. Swoje stałe miesięczne dochody skarżący określił na kwotę 1596,56 zł. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. Referendarz WSA w Krakowie oddalił wniosek skarżącego uznając go za bezzasadny. Na postanowienie to skarżący wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że posiadane oszczędności zamierza przeznaczyć na koszty leczenia związanego z podeszłym wiekiem, chorobą serca i stawów, a także na koszty związane z własnym pochówkiem. Skarżący wskazał też, że swoje miesięczne obciążenia szacuje na kwotę 1500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Od tej zasady ustawa przewiduje wyjątek w postaci możliwości przyznania stronie prawa pomocy. Art. 245 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (por. art. 245 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W rozpoznawanej sprawie wniesiono o zwolnienie od kosztów sądowych, co byłoby równoznaczne z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym. Sąd jednak rozpoznając żądanie wnioskodawcy uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, co niejednokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, że regulacja zawarta w przytoczonych wyżej przepisach, stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej zgodnie z art. 199 p.p.s.a., na mocy której strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie. Dlatego też zastosowanie tego wyjątku może mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na koszty sądowe jest rzeczywiście niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 189/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Opłaty sądowe należy zaliczyć do danin publicznych, a zatem zwolnienie z tego rodzaju opłat stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, co wynika z art. 84 Konstytucji RP (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt I FZ 6/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też zwolnienie od opłat sądowych może być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (por. M. Niezgódka – Medek (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 594). Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd kierował się przedstawionymi powyżej zasadami. Przytoczone we wniosku o zastosowanie prawa pomocy okoliczności powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanych przepisach. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, (o którym mowa powyżej), należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony, w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (zob. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 29/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto pamiętać należy, że instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich". Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na prowadzenie procesu z jakichkolwiek źródeł (zob. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt I FZ 561/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja ta ma na celu umożliwienie dochodzenia praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na tę właśnie sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt II OZ 173/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując sytuację finansową wnioskodawcy należy w pierwszej kolejności podnieść, że posiada on oszczędności w wysokości 5000 zł. To sprawia, że uiszczenie kosztów postępowania nie narazi go na poniesienie uszczerbku utrzymania koniecznego siebie oraz rodziny. Ponadto skarżący posiada stały dochód, który pozwala mu na poniesienie miesięcznych wydatków związanych z jego utrzymaniem. Tym samym w ocenie Sądu w przypadku wnioskodawcy nie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (określone w art. 246 § 1 pkt 2). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 260 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.