III SA/Kr 364/25

Sygnatura akt III SA/Kr 364/25 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. J. na uchwałę nr XI.92.25 Rady Miasta Limanowa z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta Limanowa postanawia: odrzucić skargę. III SA/Kr 364/25 Uzasadnienie Pismem z 12 lutego 2025 r. M. J. złożył skargę na uchwałę nr XI.92.25 Rady Miasta Limanowa z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Miasta Limanowa. Zasadniczo skarga dotyczyła postępowania reklamacyjnego związanego z wysłanym upomnieniem za niezapłacenie opłaty dodatkowej w związku z parkowaniem w strefie płatnego parkowania w Limanowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej w sprawach dotyczących skarg i wniosków rozpatrywanych w trypie Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga została odrzucona ponieważ wojewódzki sąd administracyjny nie był właściwy do rozpatrywania skarg złożonych w trybie art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 572) dalej: "k.p.a." (postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd odrzucający dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku wniesienia skargi w trybie art. 229 k.p.a. (a w takim trybie była procedowana skarga). Zgodnie z aktami sprawy w sprawie skarżącego została podjęta przez Radę Miasta Limanowa co zgodnie z przepisami stanowiło "załatwienie skargi". Wprawdzie uchwały organów przedstawicielskich samorządu terytorialnego mogą być zasadniczo zaskarżane do sądu administracyjnego, jednakże sądy administracyjne przyjmują, że uznanie w takiej sytuacji skargi do sądu administracyjnego za dopuszczalną powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona III SA/Kr 364/25 w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie przysługiwałaby (postanowienia: NSA z 12 kwietnia 2001 r., l SA 2668/00; WSA w Gorzowie Wlk. z 26 stycznia 2011 r., II SA/Go 13/11 - wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W nowszym orzecznictwie sądów administracyjnych niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach uzasadnia się tym, że uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego w sprawach skarg z Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie są sprawami z zakresu administracji publicznej (postanowienia: WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 lutego 2010 r., II SA/Go 37/10; WSA w Gliwicach z 18 kwietnia 2018 r., IV SA/GI 1206/17; WSA w Warszawie z 11 czerwca 2018 r., IV SAB/Wa 136/18; WSA w Rzeszowie z 31 stycznia 2019 r., II SA/Rz 80/19, postanowienie WSA w Krakowie z 22 lutego 2019 r., III SA/Kr 67/19 i powołane tam orzecznictwo). W sprawach tego rodzaju jest natomiast dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez wojewodę jako organ nadzoru nad samorządem terytorialnym. Sprawy sposobu załatwiania skarg przez jednostki samorządu terytorialnego nie są wyłączone spod nadzoru wojewody, zatem może on zaskarżyć do sądu każdą uchwałę i zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego, jeśli są one niezgodne z prawem (wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., l OSK 209/10; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 grudnia 2010 r., II SA/Go 824/10). Niezależnie od powyższych uwag orzekający Sąd wskazuje, że wykazywanie, że dowód opłaty za parkowanie został jednak umieszczony w samochodzie skarżącego, może nastąpić dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do poglądów sądów administracyjnych powołujących się na uchwałę Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r., III CZP 88/10, skoro obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa to przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu co do osoby zobowiązanego zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. póz. 479 z późn. zm.). III SA/Kr 364/25 Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Sąd orzekał jednoosobowo na posiedzeniu niejawnym zgodnie z ww. art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.