III SA/Kr 383/17

|Sygn. akt III SA/Kr 383/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Ewa Michna, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r., sprawy ze skargi K. J. A w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - skargę oddala - W dniu 12 lipca 2016r. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...] (z naczepą nr rej. [...]) znajdujący się w dyspozycji prawnej K. J. prowadzącego działalność gospodarczą pn. pn. [...] K. J. z/s [...] K., K. [...], prowadzony przez kierowcę M. S. Kierowca przewoził polipropylen z P. do miejscowości S. na S. Do kontroli drogowej kierowca okazał, m.in. kartę kierowcy oraz pobrano dane z tachografu cyfrowego. Na podstawie analizy danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz tachografu zamontowanego w ww. pojeździe i wyjaśnień złożonych przez kierowcę stwierdzono, że kierowca w okresie od dnia 8 lipca 2016r. od godz. ok. 18:30 do dnia 11 lipca 2016r. do godz. ok. 7:50 prowadził pojazd bez rejestracji w tachografie, ani na karcie kierowcy aktywności "jazda", ani prędkości pojazdu, ani też przejechanej drogi. Wg złożonych wyjaśnień do protokołu przesłuchania w charakterze świadka, kierowca wyjechał po załadunku towaru z miejscowości K. na S. w dniu 8 lipca 2016r. ok. godz. 14:50 i przejechał do S., gdzie znalazł się w dniu 8 lipca 2016r. ok. godz. 17:30 Tachograf zarejestrował w tym czasie jedynie 138,2 przejechanych km. Natomiast najkrótsza odległość drogowa z K. do S. wg mapy wynosi 478 km. Takiego dystansu nie dało się przejechać zestawem ciągnika siodłowego z naczepą ciężarową w czasie ok. 2 godzin i 40 minut. Wobec stwierdzenia powyższych nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie, w wyniku którego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013r. Nr 1414 z późn. zm., dalej jako: "u.t.d.", oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] – wydał decyzję z dnia 16 września 2016r., nr [...], nakładając na K. J., prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...] K. J. – karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano na naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., zał. nr 3 lp.6.2.1, poprzez niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, wymierzając za to naruszenie karę pieniężną w kwocie [...] zł. W tym zakresie organ I instancji przytoczył treść art. 34. ust. 1, art. 32. ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (DE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) i stwierdził nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ok. 348 km w okresie od dnia 8 lipca 2016r. od ok. godz. 18.30 do dnia 11 lipca 2016r. do godz. ok. 7.50. Organ I instancji stwierdził ponadto naruszenie art. 92a ust. 1 ,6, 7, u.t.d., zał. nr 3 lp. 6.1.4., poprzez wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, wymierzając za to naruszenie karę pieniężną w kwocie [...] zł. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf Continental Automotive GmbH z dwoma niezależnymi sygnałami prędkości (tj. wymagający impulsatora Kitas 2+), którego pierwsza aktywacja miała miejsce w dniu 21 września 2012r. Natomiast impulsator (czujnik prędkości) zamontowany w tym pojeździe o numerze fabrycznym [...] był ustawiany po raz pierwszy w dniu 27 września 2007r. Oznaczało to, że był to impulsator Kitas 2. Ponadto oględziny przeprowadzone w trakcie kontroli potwierdziły, że na impulsatorze widniał symbol V 1.10, co bezpośrednio potwierdzało, że było to oznakowanie impulsatora Kitas 2, tj. starego typu niespełniającego wymagań określonych w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, stosowanych w transporcie drogowym. W związku z powyższym stwierdzono, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wykonania sprawdzenia tachografu po wymianie impulsatora na niespełniający wymagań. W tym zakresie organ I instancji powołał się na treść załącznika 1B, Rozdział VI pkt 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 P.0008-0021 ze zm.). Podano, że w przypadku Polski, obowiązuje rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym: tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295). Zacytowano § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia i stwierdzono, że tachograf nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, ponieważ nie został poddany sprawdzeniu. Nie sprawdzono bowiem stanu technicznego i poprawności jego działania, wyznaczenia błędów wskazań i rejestracji tachografu w użytkowaniu, rejestracji okresów czasu oraz wymaganej rejestracji zdarzeń, prawidłowości zainstalowania tachografu w pojeździe, wyznaczenia obwodu tocznego kół pojazdu oraz współczynnika charakterystycznego pojazdu. Organ wskazał nadto, że mimo przedłużenia na wniosek kontrolowanego podmiotu, terminu przewidzianego do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji administracyjnej, podmiot ten nie złożył żadnych wyjaśnień, ani dowodów, wskazujących na zastosowanie art. 92c u.t.d. W odwołaniu od ww. decyzji, przedsiębiorca wskazał na konieczność zmodyfikowania stanu faktycznego sprawy i podał, że w dniu 8 lipca 2016r. kierowca zgłosił awarię samochodu, przewożąc ładunek z K. do S. Z uwagi na fakt, że ładunek musiał być dostarczony w terminie, to naczepę wraz z ładunkiem przepięto do innego samochodu, a pojazd o numerach [...] wjechał na naczepę niskopodłogową, ok. godz. 18:30 pojazd został niezwłocznie przetransportowany do miejscowości S. przez transport własny, a następnie została usuwana awaria. W związku z powyższą sytuacją nie można było mówić o braku jakichkolwiek kilometrów z trasy. Przedmiotowy pojazd w tym czasie poruszał się na naczepie niskopodłogowej. Zdaniem odwołującego, organ uchybił podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego, zawartej w art. 6 i 7 k.p.a. (zasada praworządności i prawdy obiektywnej), nie wykazał się żadną starannością, ani dbałością o dobro strony kontrolowanej. Naruszono również art. 77 §1 i art. 10 §1 k.p.a. Uznano, że organ powinien dokonać ustaleń stanu faktycznego, opierając się nie tylko na zgromadzonym materiale dowodowym, ale także na podstawie domniemań. Powinien także zastosować swoje prawo wynikające z art. 9 k.p.a., a nie od razu karać. Wskazano na ogólne zasady, wynikające z k.p.a. i stwierdzono, że wszczęcie postępowania przeciwko przedsiębiorcy na podstawie nieprawidłowo sporządzonego protokołu i nieustalonych podczas kontroli drogowej wszystkich okoliczności, nie znajdowało uzasadnienia faktycznego i prawnego. Do odwołania załączono dokumentację fotograficzną w postaci wydruku jednej strony. Zważywszy na powyższe wniesiono o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania. Decyzją z dnia 31 stycznia 2017r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu za prawidłowe uznano działanie organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł i 1.000 zł za stwierdzone naruszenia. Natomiast w odniesieniu do zarzutów odwołującego wskazano, że zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. był bezzasadny, ponieważ postępowanie w wyniku, którego wydano zaskarżoną decyzję było prowadzone na podstawie i w granicach prawa, zgodnie z art. 7 Konstytucji RP. Podano też, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił, jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Przytoczono treść orzeczenia NSA z dnia 4 lipca 2001r. sygn. akt I SA 301/00 i wywiedziono, że zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażona w art. 7 k.p.a., nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy te wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W odniesieniu do naruszenia art. 77 i art. 78 §1 k.p.a. wskazano, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego, stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Zauważono, że do odwołania załączono dokumentację fotograficzną, jednak nie widniała na niej żadna informacja, która potwierdzałaby, że kontrolowany pojazd przebył drogę ze S. do S. na naczepie niskopodłogowej. Odwołujący nie przedstawił również żadnego dowodu, potwierdzającego fakt dokonania naprawy usterki. Co więcej, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. Uznano, że organ przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c u.t.d., jednak w sprawie art. 92b ustawy nie znalazł zastosowania, bowiem ustawodawca dał możliwość zastosowania tego zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a w niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Brak było również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Uznano, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powielił zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu akcentując, że wydana decyzja była niesłuszna i krzywdząca. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że kierowca, składając zeznania w charakterze świadka w ogóle nie wspomniał, iż pojazd został sprowadzony do Polski lawetą, bowiem zdaniem skarżącego, osoba, która przesłuchiwała kierowcę nie zadała takiego pytania, więc skąd miał on wiedzieć, że ma wspomnieć o tej kwestii. Podważono prawidłowość sporządzenia protokołu i zarzucono błąd w ustaleniach okoliczności faktycznych. Wskazano ponadto na uchybienie zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej. Dodano także, że przedsiębiorstwo dochowało wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując dodatkowo na art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz (WE0 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i wywodząc, iż obowiązkiem przedsiębiorcy, jako profesjonalisty było prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. W odpowiedzi na zarzuty skarżącego wskazano, że strona w składanych wyjaśnieniach, ograniczyła się do podnoszenia tez kwestionujących własną odpowiedzialność bez przytaczania równolegle dowodów na ich poparcie. Organ nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń. W konsekwencji w ocenie organu, brak było podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o zarzut naruszenia prawa, wskazywany przez skarżącego. Wskazano na moc dowodową protokołu kontroli, będącego w rozumieniu art. 76 §1 k.p.a., dokumentem urzędowym. Dodano, że skarżący został poinformowany o wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, mających znaczenie dla prawnej odpowiedzialności wnioskodawcy. W kwestii zarzutów skarżącego, że organ nie odniósł się do złożonych przez niego wniosków i twierdzeń, organ II instancji wskazał, że organy odniosły się wyczerpująco do argumentów skarżącego, podnoszonych podczas całego postępowania, a załączona przez niego fotografia nie stanowiła dowodu, potwierdzającego jego argumentację. Co więcej skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, potwierdzającego fakt dokonania naprawy usterki pojazdu. W pozostałym zakresie organ II instancji odesłał do treści zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 stycznia 2017r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2016r., nr [...], którą nałożono na K. J., prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...] K. J. – karę pieniężną w wysokości [...] zł. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd podziela argumentację przedstawioną przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę prawną kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy zawierają unormowania ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm., dalej jako: "u.t.d."). Z art. 92a ust. 1 tej ustawy wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych. Stosownie zaś do art. 92a ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Natomiast z treści art. 4 pkt 22 lit. h ustawy wynika, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE.L.2006.102.1). Regulacje powyższe, jak i treść art. 93 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym: "karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6", prowadzą do wniosku, że w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego albo dopuszczenie do powstania takich naruszeń organ nie działa w ramach uznania administracyjnego, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej. W odniesieniu do naruszenia, polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – zdaniem tut. Sądu wskazać dodatkowo należy na treść art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (DE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), dalej jako: "rozporządzenie nr 165/2014" – zgodnie z którym zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Natomiast z dyspozycji art. 34 ww. rozporządzenia nr 165/2014 wynika, że: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów pod symbolami określonymi w (i), (ii), (iii), (iv). (...) 7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem, że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998r. 8. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. W ocenie Sądu, słusznie wskazały organy, rozpoznające przedmiotową sprawę, że konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości [...] złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Z akt sprawy (w tym m.in. z danych cyfrowych oraz protokołu przesłuchania świadka) wynika, że kierowca M. S. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi oraz swojej aktywności w okresie od godz. 18:30 dnia 8 lipca 2016r. do godz. 7:50 dnia 11 lipca 2016r. Kierowca wyjechał po załadunku towaru z miejscowości K. na S. w dniu 8 lipca 2016r. ok. godz. 14:50 i przejechał do S., gdzie znalazł się w dniu 8 lipca 2016r. ok. godz. 17:30. Tachograf zarejestrował w tym czasie jedynie 138,2 przejechanych kilometrów. Natomiast słusznie zauważyły organy, że najkrótsza odległość drogowa z K. do S., według mapy wynosi 478 km. Zasadnie także uznały organy, że kierowca, składając zeznania w charakterze świadka w ogóle nie wspomniał, że pojazd został sprowadzony do Polski lawetą. Słuszna jest ocena organów, że takie zdarzenie z dużą dozą prawdopodobieństwa nie mogło zostać przez niego zapomniane. Ponadto, nie jest w żaden sposób możliwe, aby ciągnik z lawetą, na której znajduje się inny ciągnik, przebył drogę z K. na S. do S. w Polsce, nie jest to również możliwe koleją. Nie może również zyskać aprobaty tut. Sądu dokumentacja fotograficzna, którą dołączono do akt sprawy, bowiem nie widniała na niej żadna konkretna informacja, która potwierdzałaby, że kontrolowany pojazdy przebył drogę ze S. do S. na naczepie niskopodłogowej. Zatem skarżący w gruncie rzeczy nie przedstawił żadnego dowodu, potwierdzającego jego argumentację w tym zakresie. Co więcej, skarżący nie przedłożył też żadnego dowodu, który potwierdzałby fakt dokonania naprawy usterki, na którą się powoływał. Niezasadny jest także argument skarżącego, jakoby osoba dokonująca przesłuchania kierowcy, miała zadawać mu pytania na okoliczność sprowadzenia pojazdu na lawecie do Polski. W kontekście powyższego warto wskazać, że organy nie mają obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń. Natomiast w orzecznictwie racjonalnie i słusznie przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, iż za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności, spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08, Lex Omega nr 563516, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2013r., III SA/Kr 1550/11, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010r., II GSK 976/09, LEX nr 746376). Wobec przytoczonych wyżej regulacji prawnych w omawianym zakresie oraz na podstawie akt sprawy, w ocenie tut. Sądu, organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i zasadnie nałożyły karę pieniężną w wysokości [...] zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przechodząc natomiast do drugiego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji – zasadnym jest odniesienie się do art. 23 rozporządzenia 165/2014, który stanowi, że: 1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. 2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: - czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, - czy tachograf działa prawidłowo, - czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, - czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, - czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, - czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, - rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. 3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach, gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu. 4. Protokoły przeglądu są przechowywane, co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie. Słusznie zakwalifikowały organy, że powyższe naruszenie określa Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenia rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 złotych. W realiach przedmiotowej sprawy z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych, pobranych w trakcie kontroli wynika, że kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] (data pierwszej rejestracji: 19 listopada 2012r.) wyposażony jest w tachograf Continental Automotive GmbH z dwoma niezależnymi sygnałami prędkości (tj. wymagający impulsatora Kitas 2+), którego pierwsza aktywacja miała miejsce w dniu 21 września 2012r. Natomiast impulsator (czujnik prędkości) zamontowany w tym pojeździe o nr fabrycznym [...] był ustawiany po raz pierwszy w dniu 27 września 2007r. Oznaczało to, że jest to impulsator Kitas 2. Organy słusznie zwróciły uwagę na fakt, że oględziny przeprowadzone w trakcie kontroli potwierdziły, iż na impulsatorze widnieje sygnał V 1.10, co bezpośrednio potwierdza, że jest to oznakowanie impulsatora Kitas 2, tj. starego typu, niespełniającego wymagań określonych w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr [...] z dnia 16 grudnia 2009r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W związku z powyższym prawidłowo uznały organy rozpoznające przedmiotową sprawę, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wykonania sprawdzenia tachografu po wymianie impulsatora na niespełniający wymagań. Wobec powyższego zasadne było nałożenie na skarżącego za to naruszenie, kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Dodatkowo organ I instancji zasadnie zauważył – powołując się na załącznik 1B, Rozdział VI pkt 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 P.0008-0021 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym: tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295) – że przedmiotowy tachograf nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, ponieważ nie został poddany sprawdzeniu, którego celem było sprawdzenie stanu technicznego i poprawności jego działania, wyznaczenie błędów wskazań i rejestracji tachografu w użytkowaniu, sprawdzenie rejestracji okresów czasu oraz wymaganej rejestracji zdarzeń, sprawdzenie prawidłowości zainstalowania tachografu w pojeździe, wyznaczenie obwodu tocznego kół pojazdu oraz wyznaczenie współczynnika charakterystycznego pojazdu. Nie należy tracić z pola widzenia, że organy przeprowadziły także analizę w kontekście art. 92 b u.t.d. prawidłowo uznając, że w sprawie przepis ten nie znalazł zastosowania, bowiem ustawodawca daje możliwość jego zastosowania w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Ponadto brak było podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. z uwagi na to, że do odnotowanych w sprawie naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W kontekście powyższego należy przyjąć za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2014r., sygn. akt II GSK 1027/13, że: "w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Przedsiębiorca w takich przypadkach mógłby się zwolnić od odpowiedzialności, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których pomiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Przepis ten reguluje bowiem tego rodzaju sytuację, w której doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć, ani nie miał na nie wpływu. W tym miejscu należy przypomnieć, że do dnia 1 stycznia 2012r., przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy przez osoby wykonujące transport na rzecz i w imieniu tego przedsiębiorcy były uregulowane w art. 92a ust. 4 i 5 oraz w art. 93 ust. 7 u.t.d. Zgodnie z treścią art. 92a ust.4 przedsiębiorca nie odpowiadał za stwierdzone w trakcie kontroli drogowej naruszenia określone w art. 92 a ust. 1 (dotyczące posiadania wymaganych dokumentów, czasu pracy kierowców używania urządzeń rejestrujących), jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazywały, że podmiot wykonujący przewóz, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Natomiast przepis art. 93 ust. 7 określał ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w razie spełnienia przesłanki braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisu. Artykuł 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w mającym zastosowanie w sprawie brzmieniu stanowi pochodną tych dwóch regulacji. W dotychczasowym orzecznictwie, na gruncie art. 93 ust. 7 u.t.d. w brzmieniu przed 1 stycznia 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. wyrok NSA z 17 listopada 2010r. sygn. akt II GSK 967/09 opubl. LEX 746376 oraz powołany tam wyrok TK z 31 marca 2008r. w sprawie SK 75/06 opubl. OTK-A 2008/2/30). Regulacja art. 92 c ust. 1 pkt 1 w rozpatrywanym brzmieniu prowadzi do wniosku, że przedstawiona wyżej argumentacja jest w dalszym ciągu aktualna. Odnosząc się z kolei do zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy w pierwszej kolejności na materiał dowodowy, który zgromadziły organy, rozpoznające przedmiotową sprawę, tj. m.in.: protokół kontroli drogowej z dnia 12 lipca 2016r. nr [...] wraz z obszernymi załącznikami, protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z dnia 12 lipca 2016r., protokół przesłuchania świadka z dnia 12 lipca 2016r., podpisany przez kontrolowanego kierowcę M. S., złożony pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy. Powyższy materiał dowodowy, świadczy niewątpliwie o wnikliwości działania organów. Na krytykę tut. Sądu zasługuje argumentacja skarżącego, jakoby organy powinny opierać swoje ustalenia nie tylko na podstawie materiału dowodowego, ale i na podstawie domniemań. W tym miejscu Sąd wskazuje na protokół kontroli, jako podstawowy dowód w sprawie, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 50/08). Zestawienie argumentacji skarżącego z twierdzeniami organów – nie pozwala w ocenie Sądu, postawić organowi, zarzutu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób nieprawidłowy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone kompleksowo, nadto dokonano szczegółowej jego oceny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Nadto dodać należy, że skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu administracyjnym. Wszystko to pozbawia podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego w tym zakresie. Tut. Sąd zauważa jednocześnie, że nie można zarzucać organom administracji, naruszenia prawa, poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności w sytuacji, gdy w sprawie takiej jak przedmiotowa, obowiązek wykazania w toku postępowania administracyjnego istotnych okoliczności spoczywa na stronie, a strona tego obowiązku nie realizuje. Zgodnie z poglądami orzecznictwa: "strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów" (wyrok NSA z dnia z dnia 7 lutego 2008 r., II OSK 2020/06). Zatem w świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budził wątpliwości, ocena organów obu instancji, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej na skarżącego przedsiębiorcę nie była dowolna. Przytoczone przez organy, rozpoznające przedmiotową sprawę, przepisy prawa dawały podstawę do wymierzenia stronie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia lp. 6.2.1 oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Należy przy tym stwierdzić, że z akt administracyjnych wynika, iż wysokość kar za poszczególne naruszenia oraz suma tych kar zostały prawidłowo obliczone przez organy. Wyliczenia te nie były też kwestionowane przez skarżącego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, (zarówno I, jak i II instancji) została wydana zgodnie z prawem. Decyzje te sporządzone są w formie czytelnej i zawierają precyzyjne opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające skarżącemu odniesienie się do każdego ustalonego naruszenia. Skoro zatem zarzuty skargi nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, a Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.