III SA/Kr 446/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lutego 2015r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala Decyzją z dnia 6 lutego 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 4, art. 8 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013, poz.182 ze zm.), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. 2012 poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r, nr [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na dofinansowanie pobytu w sanatorium oraz kosztów przejazdu, utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym: Decyzją z dnia [...] 2014 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego na dofinansowanie pobytu w sanatorium oraz kosztów przejazdu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyrokiem z 28 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 111/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak [...] odmawiającej przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do pobytu w sanatorium oraz kosztów przejazdu. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji rozpatrując wniosek skarżącego wziął pod uwagę nie tylko okres, kiedy skarżący składał wniosek, ale także okoliczności istniejące w chwili wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. W szczególności organ ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka sam, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na czas określony do 31.10.2016 r., i pozostaje w leczeniu z powodu przewlekłych schorzeń, a jego dochód nie przekroczył kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania świadczeń z pomocy społecznej, które dla osoby samotnie gospodarującej kryterium dochodowe wynosi 542 zł. Ponadto ustalono, że skarżący ma dwoje dorosłych dzieci, jest żonaty, jednak od 2009 r. trwa sprawa rozwodowa. Czynsz za lokal, w którym zamieszkuje skarżący reguluje jego żona. Skarżący nie otrzymuje pomocy od rodziny, co potwierdziły dzieci skarżącego P. S. i M. C. oraz jego żona G. S. Dochód skarżącego w miesiącu październiku 2014 r. wynosił 400,90 zł (tj. 254,36zł kwota czynszu opłacanego przez żonę oraz zasiłek okresowy w kwocie 146,54zł przyznany od 01.10.2014 r. do 30.11.2014 r.) Ustalono także, że w maju 2013 r. skarżący nie posiadał żadnych środków finansowych, a w kwietniu 2013 r otrzymał pożyczkę od brata. Ponadto skarżący posiadał zapas żywności pozyskanej z Banku Żywności oraz pomoc w formie warzyw i owoców od znajomych kupców z K i pomocy kolegi w formie zakupu pieczywa. Skarżący zeznał również, że między styczniem a listopadem 2013 r. uzyskał dochód ze sprzedaży książek i za pieniądze uzyskane z ich sprzedaży uregulował zaległe opłaty za media i telefon. Jednak jak ustalono w maju zapłacony został tylko abonament na telefon. Dochód skarżącego w maju 2013 r. stanowił więc: dodatek mieszkaniowy w kwocie 157,82 zł (który przyznany został od maja do października 2013 r.), kwota czynszu opłacanego przez jego żonę w wysokości 238,88 zł oraz kwota abonamentu za telefon w wysokości 9 zł. Łączny dochód w miesiącu maju 2013 r. wyniósł 405,70zł. W trakcie prowadzonego postępowania MOPS ustalił, iż środki na cel pobytu w sanatorium oraz przejazdu na leczenie w wysokości 400 zł skarżący otrzymał od brata w kwietniu 2013 r., zatem organ uznał, że potrzeby w tym zakresie zostały zaspokojone i nie ma podstaw do przyznania pomocy na ten cel zasiłku celowego. W odwołaniu M. S. wyraził swoje niezadowolenia z zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa oraz przekroczenie uznania administracyjnego. W szczególności skarżący zarzucił organowi pominięcie wytycznych wskazanych w wyrokach WSA w Krakowie, naruszenie przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego nic nie usprawiedliwia braku pomocy na dofinansowanie do niezbędnej rehabilitacji i leczenia sanatoryjnego. Koszty związane z pobytem w sanatorium i biletami musiał zwrócić sam, z "uciułanych groszy z późniejszych okrojonych zasiłków stałych" co odbiło się niekorzystnie na jego zdrowiu. Decyzją z dnia 6 lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postepowania oraz powołał art. 3, art. 8 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy pod kątem wystąpienia zgłoszonej we wniosku o udzielenie pomocy potrzeby, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż pomocy społecznej nie można traktować jako źródła dochodu, czy też formy utrzymania. Organ odwoławczy wskazał również, że dochód skarżącego w maju 2013 r., czyli w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, wynosił 405,70 zł. W przedmiocie czynszu Kolegium przyjęło, że organ I instancji błędnie zaliczył jako dochód skarżącego całą kwotę czynszu, jaką uregulowała w maju 2013 r. G. S., gdyż mieszkanie przy ul. W znajduje się we współwłasności małżeńskiej G. S. i M. S. i dlatego jedynie połowę czynszu uiszczanego przez G. S. należy traktować jako darowizną na rzecz skarżącego i powinna mu być zaliczona do dochodu. Druga połowa czynszu, powinna być uznana za wkład, jaki G. S. ponosi w celu ochrony posiadanego przez siebie prawa (prawa współwłasności, by przedmiot współwłasności nie był zadłużany, co mogłoby doprowadzić do jego utraty). Kolegium podkreśliło, że zdaje sobie sprawę, że przy współwłasności małżeńskiej, brak jest określonych udziałów we współwłasności, jednakże z uwagi na stan faktyczny sprawy (brak wspólnego zamieszkiwania G. S. ze skarżącym, a zatem faktyczną separację), Kolegium uznało, że zasadnym jest uznanie, że współwłasność jest w dwóch równych częściach. W konsekwencji dochód skarżącego w miesiącu maju 2013 r. wynosił 207,35 zł (połowa sumy czynszu i dodatku mieszkaniowego plus abonament za telefon). Jednak zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia z uwagi na fakt, że w kwietniu 2013 r. skarżący uzyskał pożyczkę od brata na pobyt i dojazd do sanatorium i tą pożyczkę obecnie już zwrócił. Zatem brak jest przesłanki konieczności zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, gdyż jego potrzeba życiowa związana z pobytem i dojazdem do sanatorium została zaspokojona z pożyczki pochodzącej od jego brata. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie M. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie zasad postepowania administracyjnego, w tym: art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów ustawy o pomocy społecznej, a także przekroczenie norm uznania administracyjnego. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja dotyczyła wniosku z początku 2013 r. Zarzucił także, że organy obydwu instancji nie w pełni zrealizowały zalecenia WSA w Krakowie. Skarżący nie zgodził się z organami, że skoro spłacił pożyczkę, to jego potrzeby zostały zaspokojone. Wskazał, że czerwcu 2013 r. przedłożył pokwitowanie za pobyt w sanatorium, z którego wynikało, że koszt za pobyt w sanatorium wyniósł 523,70 zł i dodał, że nie jest prawdą, że jak jest ubezpieczony, to ma zapewniony bezpłatny pobyt w sanatorium. Nadto skarżący podkreślił swoją trudna sytuacje materialną i zdrowotną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.s.). Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z nim, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy. Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie omawianej ustawy – bez względu na jej rodzaj – ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest odmowa na dofinansowania skarżącemu pobytu w sanatorium oraz kosztów przejazdu. Podkreślić należy, że jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego jest spełnienie kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 u.p.s. Zgodnie z powołanym przepisem pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: 1) ubóstwa; 2) sieroctwa; 3) bezdomności; 4) bezrobocia; 5) niepełnosprawności; 6) długotrwałej lub ciężkiej choroby; 7) przemocy w rodzinie; 7a) potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; 8) potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; 9) bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; 11) trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 12) trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; 13) alkoholizmu lub narkomanii; 14) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; 15) klęski żywiołowej lub ekologicznej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, co nie oznacza jednak, że organ ma automatycznie przyznać mu wnioskowaną pomoc. Sam fakt spełnia przez osobę ubiegającą się o świadczenie kryteriów z art. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej, nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia, gdyż decyduje o tym całokształt okoliczności sprawy, w tym również rozmiar środków finansowych, jakimi na ten cel dysponuje organ czy ilość osób potrzebujących jak również sama postawa skarżącego w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej oraz cel na który skarżący wystąpił o przyznanie mu zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z powyższego przepisu wynika, że możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia i jego wysokość zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Oznacza to, że organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając konkretną sytuację. Podkreślić jednak należy, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę" (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2006r. sygn. akt V SA/Wa 1758/08, publ.//httporzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji. Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia - zasady ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06 (publikowanym: http//orzeczenia.nsa.gov.pl) z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Z całą pewnością bowiem organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega także wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Dodatkowo jeszcze należy wskazać na bardzo trafną uwagę Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podkreślił, że ponieważ ani przepisy art. 39 o pomocy społecznej, określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., I OSK 407/12, LEX nr 1264795). Pomoc państwa ma charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego beneficjenta, jednakże określone potrzeby osób i rodzin mogą być jednak zrealizowane tylko wówczas, gdy odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11, LEX nr 1145079). W przedmiotowej sprawie organ pomocy społecznej, rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 4 czerwca 2013 r. o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na dofinansowanie pobytu w sanatorium oraz kosztów przejazdu odmówiły mu przyznania tego zasiłku celowego. Uzasadniając odmowę przyznania zasiłku organy słusznie wskazały, że co prawda skarżący spełnia kryterium dochodowe, gdyż jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie przekraczał 542 zł, jednak zadaniem MOPS jest zapewnienie osobom korzystającym ze świadczeń z pomocy społecznej pewnego określonego minimum egzystencji, zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s., a nie wszystkich oczekiwań zgłaszanych pracownikom socjalnym. Pokreślić należy, że w swoim wniosku skarżący nie wskazał na jaki konkretny cel ma zostać przyznany zasiłek celowy. Dopiero w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] wskazał, że pożyczkę na wyjazd sanatoryjny uzyskał w kwietniu 2013 r. Zatem z wyjaśnień skarżącego należy wnosić, że wniosek o przyznanie zasiłku celowego w tej sprawie jest ponownym wnioskiem skarżącego, który w dniu 17 kwietnia 2013 r. złożył już wniosek o przyznanie mu zasiłku celowego na dofinansowanie do leczenia i rehabilitacji, dofinansowania do skierowania do sanatorium oraz kosztów przejazdu w sprawie która jest obecnie przedmiotem rozpoznania przed Sądem pod sygn. akt III SA/Kr 445/15. Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. skarżący wyjaśnił, że we wniosku z dnia 17 kwietnia 2013 r. zwrócił się o przyznanie pomocy na przejazd i pobyt w sanatorium, który miał miejsce w dniach od 10 do 31 maja 2013 r., a w tej sprawie zwrócił się o dofinansowanie zwrotu tych kosztów. Aktualna więc pozostaje argumentacja również w tej sprawie, że skarżący jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, w ramach tego ubezpieczenia może korzystać bezpłatnie z opieki zdrowotnej oferowanej przez NFZ. Nadto organy słusznie wskazały, że na bieżąco zaspakajają podstawowe potrzeby skarżącego, w szczególności decyzjami z dnia [...] 2014 r. skarżącemu zostały przyznane: zasiłek okresowy i zasiłek stały oraz zasiłki celowe na zakup środków czystości i higieny oraz odzieży i obuwia. W szczególności decyzjami z dni [...] 2014 r., skarżącemu przyznano: - zasiłek stały w wysokości od 134,90 zł do 306,61 zł za okresy od 1 grudnia 2012 do 30 listopada 2013 r., - zasiłek okresowy w kwocie 151,81 zł w okresie od 1-31 grudnia 2012 r. -zasiłek celowy na dofinasowanie na zakup odzieży w kwocie 150 zł, -zasiłek celowy na zakup środków czystości w kwocie 30 zł, natomiast decyzjami z dnia 19 września2014 r., skarżącemu przyznano: -zasiłek celowy na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie po 120 zł za miesiące od października 2014 r. do lutego 2015 r., - zasiłek okresowy w kwocie 146,54 zł w okresie od 1 października do 31 listopada 2014 r., -zasiłek celowy specjalny na uregulowanie zaległości opłat za gaz w kwocie 60,24 zł, -zasiłek celowy specjalny na dofinansowanie opłat za energię za okres od października do grudnia 2014 r., w łącznej kwocie 120 zł, -zasiłek celowy specjalny na uregulowanie zaległości opłat za energię w kwocie 64,03 zł, -zasiłek celowy specjalny na leki w kwocie 64,30 zł. Zatem Sąd podziela pogląd organów, że z uwagi na wielość spraw skarżącego toczących się przed organami pomocowymi oraz z uwagi na fakt, że skarżący co miesiąc składa liczne wnioski o przyznanie pomocy na cele wyczerpujące niemal wszystkie potrzeby życiowe, rozpoznając wnioski skarżącego organ w miarę swoich możliwości oraz po dokonaniu gradacji potrzeb skarżącego decyduje o tym które świadczenia należy mu przyznać. Dodatkowo podkreślić należy, że z akt sprawy sygn. akt III SA/Kr 445/15. jednoznacznie wynika, że skarżący samodzielnie poradził sobie z pokryciem kosztów wyjazdu do sanatorium, gdyż w odwołaniu w powołanej powyżej sprawie wskazał, że pieniądze pożyczone na wyjazd do sanatorium zwrócił sam, z "uciułanych groszy z późniejszych okrojonych zasiłków stałych". Zatem potrzeby skarżącego w tym zakresie zostały zaspokojone. W konsekwencji należy wskazać, że organy w przedmiotowej sprawie wydając decyzję odmowną nie przekroczyły granic swobodnego uznania. W ocenie Sądu organ zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo ustalił stan faktyczny, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a. Organ w uzasadnieniu w sposób przekonywujący opisał postawę skarżącego, którą uznać należy za postawę roszczeniową. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami oddalił skargę jako niezasadną.