III SA/Kr 480/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia 3 marca 2015r. nr [ ] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji niepublicznej placówki skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 września 2015r. Decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wpisania do ewidencji niepublicznej placówki pod nazwą A z siedzibą w K, ul. B, którą zamierzał prowadzić K. N. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w złożonym przez K. N. wniosku o wpis do ewidencji stwierdzono braki formalne w postaci braku opinii właściwego Komendanta Straży Pożarnej i Państwowego Inspektora Sanitarnego o warunkach bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym mieścić się będzie placówka. Organ I instancji wskazał, że w dniu 22 września i 12 listopada 2014r. przesłano stronie wezwania do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych, jednak nie zostały one uzupełnione w wyznaczonym terminie. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. N. wniósł o jej uchylenie i uwzględnienie jego wniosku o wpis do ewidencji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572), poprzez uznanie, iż podmiot domagający się wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych obowiązany jest załączyć do wniosku opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, podczas gdy przepis ten wymogu takiego nie zawiera. Zdaniem odwołującego się, doszło również do naruszenia art. 82 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, poprzez wydanie decyzji odmawiającej wpisu pomimo przedłożenia przez podmiot domagający się wpisu całej wymaganej dokumentacji. W uzasadnieniu odwołania K. N. stwierdził, że decyzja organu I instancji jest nietrafna i sprzeczna z prawem, gdyż podmiot domagający się wpisu nie ma obowiązku załączenia do wniosku o wpis dokumentów w postaci opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem odwołującego się, to stanowisko wynika jednoznacznie z prawa i poglądów doktryny. Na poparcie swojego stanowiska K. N. przytoczył m.in. tezę wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 września 2013r., sygn. akt III SA/Gd 451/13. Odwołujący się wyjaśnił, że we wniosku opisał warunki lokalowe lokalu, w którym zamierza prowadzić niepubliczne przedszkole, co jest wystarczające dla uzyskania wpisu do ewidencji. W art. 82 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie oświaty w sposób enumeratywny określono przesłanki odmowy przez organ ewidencyjny wpisu, do których należą niekompletność wniosku pod względem formalnym albo sprzeczność statutu z prawem. Organ ewidencyjny powołał się na pierwszą przesłankę, twierdząc, że podmiot domagający się wpisu nie załączył wymaganych prawem dokumentów, jednak pogląd ten jest chybiony, a zatem w/w przepis zastosowano w sposób wadliwy. Organ ewidencyjny kontroluje wniosek o wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych pod względem formalnym, a jedynie statut jest oceniany z punktu widzenia zgodności z prawem. W tych okolicznościach odwołujący się uważa, że brak było podstaw do odmowy dokonania wpisu placówki do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta. Decyzją z dnia 3 marca 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014r. nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że elementy zgłoszenia do ewidencji zostały enumeratywnie wskazane w postanowieniach art. 82 ust. 2 pkt 1-6. Zgodnie z ustępem 2 pkt 3 lit. d tego unormowania zgłoszenie do ewidencji powinno zawierać m.in. wskazanie miejsca prowadzenia szkoły lub placówki oraz informację o warunkach lokalowych zapewniających: bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, że zgłoszenie do ewidencji szkół niepublicznych winno zawierać opis warunków lokalowych prowadzenia działalności, które będą odpowiadały standardowi ustalonemu w tym przepisie, a więc zapewniających możliwość prowadzenia przez daną szkolę zajęć dydaktyczno-wychowawczych (lit. a), realizacje innych zadań statutowych (lit. b) i bezpieczne higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ II instancji stwierdził, że w piśmiennictwie podkreśla się, że potwierdzeniem bezpiecznych i higienicznych warunków pracy i nauki mogą być m.in. opinia właściwego inspektora sanitarnego oraz Państwowej Straży Pożarnej. Za bezsporne organ odwoławczy uznał, że w wyznaczonym przez organ I instancji terminie odwołujący się nie przedłożył żądanych opinii: Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Państwowej Straży Pożarnej poświadczających, że warunki lokalowe w miejscu prowadzenia A zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy dla nowotworzonej placówki, zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ II instancji wskazał, że art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d stanowi, że zgłoszenie do ewidencji powinno zawierać "informację o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy". W ocenie organu odwoławczego informacji, o której mowa w tym przepisie nie można utożsamiać jedynie z oświadczeniem prowadzącego szkołę, w zakresie bezpieczeństwa i higieny mogą wypowiadać się bowiem organy specjalizujące się w tych dziedzinach. Zapewnienia wnioskodawcy nie można uznać za wystarczające i wiarygodne. Poza tym ewidencja szkół i placówek niepublicznych ma na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa obrotu prawnego, poprzez dostarczenie wszystkim zainteresowanym danych o podmiocie będącym organem prowadzącym, a także o samej szkole. Wpis do tej ewidencji ma charakter konstytutywny, potwierdzający spełnienie przez nowotworzoną placówkę ustalonych prawem standardów, w tym w zakresie bezpieczeństwa i higieny. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że dokumentacja tej konkretnej placówki winna obejmować wszystkie wymagane dane, które wymienione zostały w art. 82 ust. 2 pkt 1-6. Organ odwoławczy uznał, iż wobec braku danych o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy oraz odmowy uzupełnienia ich przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie, uzasadniona była odmowa wpisu placówki o nazwie "A" do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, na podstawie art. 82 ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Z powyższą decyzją Kuratora Oświaty nie zgodził się K. N. i pismem z dnia 7 kwietnia 2015r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d ustawy o systemie oświaty, poprzez uznanie, iż podmiot domagający się wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych obowiązany jest załączyć do wniosku opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, podczas gdy przepis takiego wymogu nie zawiera. Zdaniem skarżącego, organ II instancji, naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu l instancji, podczas gdy organ powinien uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego, brak było podstaw do żądania przez organ na etapie rejestracji placówki przedstawienia opinii właściwego Komendanta Straży Pożarnej i Państwowego Inspektora Sanitarnego poświadczających, że warunki lokalowe w miejscu prowadzenia A zapewnią bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy dla nowotworzonej placówki. Wymaganie dostarczenia takich dokumentów stanowi przekroczenie upoważnienia zawartego w art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d, ponieważ wskazany przepis takiego wymogu nie zawiera. Żądanie przedmiotowych opinii jest więc nieuprawnione, gdyż wymóg ten nie jest przewidziany żadnym przepisem prawnym. W opinii skarżącego, gdyby ustawodawca zamierzał nałożyć taki obowiązek, to w sposób wyraźny zapisałby to wprost w treści tego przepisu jak np. uczynił to w § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania lub w § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną. Skarżący stwierdził zatem, że skoro w art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d ustawy o systemie oświaty takiego wymogu nie przyjęto, to żądanie organu jest niezgodne z prawem. Skarżący dodał, że dokonywał czynności wpisania A na gruncie doświadczeń i wiedzy zdobytej przy tworzeniu B z siedzibą w T, dokonując jej wpisania do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Gminę Miasta. Skarżący wyjaśnił, że wpis B we wrześniu 2012r. do ewidencji szkół i placówek niepublicznych odbył się bez opinii Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w T o warunkach bezpieczeństwa w budynku Bursy, gdyż w odpowiedzi na wniosek skarżącego o wydanie takiej opinii, Komendant stwierdził, że brak było podstawy prawnej do jej wydania. Ugruntowało to przekonanie skarżącego o braku konieczności załączania do wniosku o wpis opinii straży i sanepidu. Ponadto zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie istotne są też argumenty ekonomiczne, które przyświecały ustawodawcy. Jeśliby bowiem przyjąć za słuszną interpretację dokonujących wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, iż na dzień wpisu skarżący musi mieć stosowne opinie sanepidu, to wymagałoby to poniesienia ogromnych nakładów finansowych (np. wyposażenie kuchni, układ ciągów komunikacyjnych) już na rok przed planowaną datą rozpoczęcia działalności, aby móc uzyskać decyzję sanepidu zezwalającą na zbiorowe żywienie w Bursie. Skarżący podkreślił, że sam wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych nie oznacza rozpoczęcia de facto działalności oświatowej. Zdaniem skarżącego, termin rozpoczęcia działalności ma charakter instrukcyjny, gdyż data rozpoczęcia działalności uzależniona jest od powodzenia w rekrutacji do placówki lub szkoły czy też uzyskania stosownych zezwoleń i odbiorów np. sanepidu w zakresie zbiorowego żywienia w Bursie, a ich niespełnienie uniemożliwia rozpoczęcia działalności w terminie wskazanym we wniosku o wpis. A tym samym organ wpisujący do ewidencji szkół i placówek publicznych po myśli art. 83 ustawy o systemie oświaty może zawsze skorzystać ze swych uprawnień w zakresie wykreślenia takiej placówki z ewidencji. W związku z powyższym skarżący uważa, że naruszenie przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie jest oczywiste, a zatem błędem było utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji Prezydenta Miasta, co z kolei zasadnym czyni zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że w wyznaczonym przez organ I instancji terminie skarżący nie przedłożył żądanych opinii: Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Państwowej Straży Pożarnej poświadczających, że warunki lokalowe w miejscu prowadzenia A zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy dla nowotworzonej placówki, zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ II instancji stwierdził, że w załączonej do wniosku dokumentacji nie ma opisu warunków lokalowych placówki opiekuńczo-wychowawczej. Dołączony zaś do wniosku przez K. N. dokument o nazwie "Informacja o warunkach lokalowych" z dnia 20 sierpnia 2014r. dla niepublicznej placówki o nazwie A, w opinii Kuratora Oświaty nie zawiera danych o warunkach lokalowych placówki, przekonujących o spełnieniu wszystkich wymogów art. 8 ust. 2 pkt 3 lit. d ustawy o systemie oświaty. Dokument ten jest bowiem jedynie oświadczeniem prowadzącego szkołę, że zapewni "bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy i wymagania sanitarne oraz bezpieczeństwo w zakresie przeciwpożarowym". Zdaniem organu, biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej działalności, w której dzieci i młodzież będą również nocować, niezwykle istotne jest nie deklaratywne lecz faktyczne zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki i pracy, co potwierdzają też poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kurator Oświaty stwierdził zatem, że skoro wnioskodawca nie zamieścił danych o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy oraz odmówił uzupełnienia ich w zakreślonym terminie, to uzasadniona była odmowa wpisu placówki o nazwie "A" do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, na podstawie art. 82 ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, nie stwierdził naruszeń prawa w stopniu wskazanym powyżej, dających podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 256 poz. 2572 ze zm.) o systemie oświaty. Zgodnie z art. 82 ust. 1 tej ustawy, osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Z przepisu tego wynika, że warunkiem założenia szkoły niepublicznej jest wcześniejsze uzyskanie wpisu do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Art. 82 ust. 2 pkt 1-6 wskazuje w sposób enumeratywny elementy, jakie powinno zawierać zgłoszenie do ewidencji. Zgodnie z ustępem 2 pkt 3 zgłoszenie do ewidencji powinno zawierać m. in. wskazanie miejsca prowadzenia szkoły lub placówki oraz informację o warunkach lokalowych zapewniających: a) możliwość prowadzenia zajęć dydaktyczno - wychowawczych, b) realizację innych zadań statutowych, d) bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. W art. 82 ust. 3 tej ustawy przewidziano, że organ, o którym mowa w ust. 1 dokonuje wpisu do ewidencji w ciągu 30 dni od daty zgłoszenia oraz z urzędu doręcza zgłaszającemu zaświadczenie o wpisie do ewidencji, a kopię zaświadczenia przekazuje właściwemu kuratorowi oświaty oraz organowi podatkowemu (art. omawianej ustawy). Z kolei z art. 82 ust. 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że organ, o którym mowa w ust. 1 i 1a, wydaje decyzję o odmowie wpisu do ewidencji, jeżeli zgłoszenie nie zawiera danych wymienionych w ust. 2 i mimo wezwania nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie. Z przytoczonej powyżej regulacji prawnej wynika zatem, że ustawodawca sprecyzował dokładnie jakie dane powinno obejmować zgłoszenie do ewidencji, nakładając na podmiot ubiegający się o wpis do ewidencji szkół obowiązek załączenia wszelkich niezbędnych dokumentów stanowiących podstawę wpisu do ewidencji. Zgłoszenie powinno być kompletne w momencie wystąpienia z wnioskiem, w razie zaś jego niekompletności ustawodawca dopuścił możliwość uzupełnienia zgłoszenia na wezwanie organu. Przed wydaniem decyzji odmownej właściwy organ powinien zatem wezwać wnioskodawcę na piśmie do uzupełnienia wniosku, wyznaczając odpowiedni termin i pouczając o skutkach jego niedochowania. Termin do uzupełnienia wniosku ustala organ, mając na uwadze, że ewentualne dokonanie wpisu powinno nastąpić w ciągu 30 dni od daty zgłoszenia. W literaturze wskazuje się, iż jest to zwykle termin 14 dni (por. M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, ABC, 2008, wyd. II), przy czym przyjąć należy, że ten termin nie ma charakteru zawitego, a tym samym możliwe byłoby jego przedłużenie uzasadnione zaistniałymi w danym przypadku okolicznościami. Bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu do uzupełnienia zgłoszenia skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wpisu do ewidencji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższy tryb uzupełniania wniosku o wpis do ewidencji ma zastosowanie zarówno w przypadku, gdy istnieje potrzeba uzupełnienia zgłoszenia o dane wymienione w art. 82 ust. 2 ustawy o systemie oświaty gdyż wnioskodawca w ogóle nie zamieścił tych danych we wniosku, jak również w przypadku, gdy pomimo przedłożenia przez wnioskodawcę informacji, brak jest podstaw do przyjęcia, że lokalizacja szkoły spełnia warunki określone w pkt 3 ust. 2 art. 82. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że organ I instancji w dniach 22 września i 12 listopada 2014r. przesłał wnioskodawcy wezwania do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych wyznaczając termin do uzupełnienia wniosku, jednak nie został on uzupełniony w wyznaczonym terminie. Sporne natomiast w sprawie jest to, czy dokumenty, których domagał się organ, tj. opinie właściwego Komendanta Straży Pożarnej i Państwowego Inspektora Sanitarnego o warunkach bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym mieścić się miała planowana placówka, stanowiły brak formalny wniosku, który mógł być podstawą odmowy wpisu placówki do ewidencji. Skarżący wywodzi, że złożona przez niego w dniu 20 sierpnia 2014r. "Informacja o warunkach lokalowych", w której złożył on oświadczenie, że dysponuje lokalem, w którym "zapewni bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy i wymagania sanitarne oraz bezpieczeństwo w zakresie przepisów przeciwpożarowych" (k. 15 akt adm.) spełnia ustawowy wymóg z art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d ustawy o systemie oświaty wskazania miejsca prowadzenia szkoły lub placówki oraz informacji o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę takie stanowisko skarżącego nie jest zasadne. Należy podzielić pogląd przyjmowany w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że informacji o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, o której mowa w art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d, nie można utożsamiać jedynie z oświadczeniem prowadzącego szkołę (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 września 2014r., II SA/Ol 730/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2014r., II SA/Po 1113/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2011r., II SA/Wa 15/11). W Rozpoznawanej sprawie wnioskodawca złożył jedynie oświadczenia, że w lokalu, którym dysponuje, zapewni bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy. Zapewnienie wnioskodawcy mogłoby zostać uznane za wystarczające, gdyby wnioskodawca przedłożył organowi szczegółowe informacje dotyczące stanu lokalu w którym zamierza prowadzić działalność oświatową z punktu widzenia zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków nauki i pracy, pozwalające organowi na dokonanie oceny tych warunków. W rozpoznanej sprawie, wobec braku pochodzących od wnioskodawcy informacji umożliwiających dokonanie przez organ takiej oceny, istniała podstawa do żądania przez organ uzupełnienia wniosku poprzez zobowiązanie wnioskodawcy do przedłożenia zaświadczeń pochodzących od organów kompetentnych w zakresie oceny stanu bezpieczeństwa i higieny. Art. 82 ust. 2 pkt 3 lit d ustawy o systemie oświaty, stanowiący podstawę prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, przewidując wymóg zawarcia we wniosku o wpis szkoły do ewidencji informacji o warunkach lokalowych zapewniających "bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami", odsyła wyraźnie do odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 2012, poz. 1263), do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych oraz uczestniczenie w dopuszczeniu do użytkowania obiektów budowlanych (art. 3 pkt 3 tej ustawy). Poza tym Państwowy Inspektor Sanitarny ma prawo przeprowadzenia kontroli i wstępu do obiektów użyteczności publicznej, zakładów pracy, czy żądania informacji (art. 25 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1340 ze zm.) do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń oraz nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych. Stosownie do art. 23 ust. 1 tej ustawy w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze. W myśl art. 23 ust. 3 tej ustawy czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane w zakresie: 1) kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych; 2) oceny zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym; 3) oceny zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym; 4) ustalania spełnienia wymogów bezpieczeństwa w zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 5) rozpoznawania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej; 6) rozpoznawania innych miejscowych zagrożeń. Czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane na podstawie m.in. zgłoszenia obiektu, dla którego przepisy prawa wymagają wydania przez organy Państwowej Straży Pożarnej opinii lub zajęcia przez nie stanowiska w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art. 23 ust. 2 pkt 5) lub wystąpienia istotnych nowych okoliczności w zakresie stanu bezpieczeństwa na terenie działania komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (art. 23 ust. 2 pkt 7). Należy zatem uznać, że interpretując sporny wymóg zawarcia we wniosku o wpis szkoły do ewidencji informacji o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy "zgodnie z odrębnymi przepisami", istniała podstawa do uwzględnienia przytoczonych powyżej przepisów odrębnych. Celem ewidencjonowania szkół i placówek niepublicznych jest zagwarantowanie bezpieczeństwa obrotu prawnego, poprzez dostarczenie wszystkim zainteresowanym danych o podmiocie będącym organem prowadzącym, a także o samej placówce. Należy przy tym podkreślić, że wpis do tej ewidencji ma charakter konstytutywny, potwierdzający spełnienie przez nowotworzoną placówkę ustalonych prawem standardów, w tym w zakresie bezpieczeństwa i higieny. Z tego powodu przedkładana wraz z wnioskiem o wpis dokumentacja powinna zawierać dane przekonujące o spełnieniu wszystkich wymogów. Jedną z podstaw organizacyjnych systemu oświaty jest zapewnienie utrzymania bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach i placówkach. Zostało to wyraźnie wyartykułowane w art. 1 pkt 10 ustawy o systemie oświaty oraz w art. 5 ust. 7 pkt 1 tej ustawy, który przewiduje, że do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. W tym zakresie niezbędna jest współpraca organów Państwowej Straży Pożarnej oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z powyższych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie, wobec braku we wniosku szczegółowych informacji dotyczących zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków nauki i pracy, skarżący prawidłowo został wezwany do przedłożenia stanowiska wskazanych organów odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa i higieny. Skarżący niezasadnie zatem kwestionuje nałożony na niego obowiązek. W świetle przytoczonych przepisów Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Państwowa Straż Pożarna posiadają odpowiednie kwalifikacje i są właściwe do weryfikowania informacji o zapewnieniu prawidłowych warunków lokalowych w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny nowotworzonej szkoły lub placówki. Organ ewidencyjny miał zatem podstawy domagania się wykazania przez skarżącego spełnienia tych warunków, wzywając go do uzupełnienia wniosku, czego skarżący w wyznaczonym terminie nie uczynił. Niezasadne są zatem zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 82 ust. 2 pkt 3 lit d ustawy o systemie oświaty, a także w konsekwencji – art. 138 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 82 ust. 2 pkt 3 lit d ustawy o systemie oświaty stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i prawidłowo ten przepis zastosował w sprawie. Wbrew zatem zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia prawa procesowego tj. art. 138 §1 pkt 1, albowiem organ II instancji utrzymał w mocy zgodną z prawem decyzję organu pierwszej instancji. Z tego powodu Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.