III SA/Kr 507/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi M. G. – Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego skargę oddala. wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 października 2015r. W dniu 5 grudnia 2005r. przedstawiciel ustawowy M. G. – Ś. złożył wniosek o wypłatę zaległego zasiłku pielęgnacyjnego za okres od sierpnia 2003r. do stycznia 2005r. Do wniosku dołączono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczające M. G. – Ś. do osób niepełnosprawnych od dnia 28 sierpnia 2003r. do 25 stycznia 2005r. W wyniku toczącego się postępowania administracyjnego, w trakcie którego kolejne decyzje Prezydenta Miasta o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił M. G. – Ś. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że w postępowaniu prowadzonym przed Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] skarżący nie wnioskował o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego, jak również w aktach archiwalnych Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dotyczących skarżącego nie ma wniosków o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego z dnia 10 września 2003r. oraz 16 listopada 2003r. Ponadto wskazano, że w dniu 12 września 2003r. i 16 listopada 2003r. skarżący złożył do Urzędu Wojewódzkiego skargi na działanie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności i w treści tych skarg występował o wyrównanie zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi skarżący został poinformowany o braku właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w kwestii ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że skarżący nie złożył w żadnej właściwej instytucji wniosku o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego. Zdaniem organu I instancji, sam fakt domagania się w pismach lub skargach kierowanych do różnych organów o wypłatę zasiłku przed wydaniem ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności nie daje podstaw do uznania, że skarżący złożył skutecznie wniosek o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w pełni podzielając zawartą w niej argumentację. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2012r., sygn. akt III SA/Kr 1122/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. G. – Ś. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. G. – Ś., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. uchylił powyższy wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 226/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. nr [...]. WSA w Krakowie nakazał, by rozpoznając ponownie sprawę organy administracyjne ustaliły, czy skarżący wystąpił o przedłużenie (kontynuację) prawa do zasiłku, czy też wystąpił z wnioskiem o przyznanie takiego zasiłku po raz pierwszy. Sąd zauważył, że prowadzące sprawę organy zwracały się co prawda z odpowiednim pytaniem do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, lecz uzyskana odpowiedź nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygniecie w tym zakresie (k. 166). Sąd wyjaśnił, że z przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.) wynika, że w stanie prawnym obowiązującym przed 1 maja 2004r. występowało wiele organów, obok ośrodków pomocy społecznej, mających uprawnienia do ustalania i wypłacania zasiłków pielęgnacyjnych. Zdaniem WSA w Krakowie, jednoznaczne ustalenia w tym zakresie są niezbędne, gdyż sam skarżący powołuje się na fakt stałego, od drugiego roku życia, pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. Sąd wskazał również, że w aktach sprawy brak wniosku z dnia 21 lutego 2002r. o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, złożonego w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu zapoznanie się z treścią tego wniosku ma istotne znaczenie dla postępowania dowodowego w sprawie. Nie można bowiem wykluczyć, iż już w tym piśmie skarżący wnioskował o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i jego wypłatę. Jednak brak dokumentu, w oparciu o który czynione są ustalenia faktyczne w sprawie, uniemożliwia kontrolę tych ustaleń i w rezultacie uzasadnia stwierdzenie, że postępowanie dowodowe zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone w sposób wadliwy. Decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania M. G. – S. zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od 1 maja 2004r. do 31 stycznia 2005r. W obszernym uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie wniosku M. G. – Ś. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, prowadzonego od 5 grudnia 2005r. Jednocześnie podkreślono, iż wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ I instancji pismem nr [...] z dnia 25 sierpnia 2014r. zwrócił się do wnioskodawcy o podanie informacji jaka instytucja wypłacała zasiłek pielęgnacyjny na rzecz M. G. w okresie od 1991r. do 28 sierpnia 2003r. Jednocześnie wystąpiono do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie kserokopii wniosku o ustalenie niepełnosprawności M. G. złożonego w dniu 21 lutego 2002r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnoprawności dnia 2 września 2014r. przesłał w/w wniosek oraz kserokopie posiadanych orzeczeń o niepełnosprawności. W ocenie organu I instancji dokumenty zebrane w uzupełnionym postępowaniu oraz pismo wnioskodawcy, w którym wskazano, iż jedynym płatnikiem zasiłku pielęgnacyjnego był Zakład Ubezpieczeń Społecznych, do którego wnioskodawca zwrócił się o jego wypłatę (wniosek złożony w dniu 20 czerwca 2005r., wycofany w dniu 27 lipca 2005r.) potwierdzają, iż złożony w roku 2005 w Urzędzie Miasta wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego nie stanowi wniosku o kontynuację wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego, lecz był pierwszym wnioskiem złożonym w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. G. – pełnomocnik M. G. –Ś., kwestionując zaskarżoną decyzję w zakresie ustaleń faktycznych oraz odmowy pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony. Odwołujący się podkreślił, iż występuje od początku o wypłatę zaległego zasiłku, a nie o ustalenie prawa do zasiłku. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy z szeregu jego pism jasno wynika, iż jedynym płatnikiem zasiłku był ZUS, do którego pełnomocnik zwrócił się o wypłatę zasiłku błędnie poinformowany przez Urząd Miasta telefonicznie po zakończeniu procesu orzekania przed Sądem o niepełnosprawności syna i w jego ocenie są na to ślady w korespondencji udostępnianej przez ZUS. Pełnomocnik odwołującego się wyraził niezadowolenie z przebiegu i czasu trwania dotychczasowego postępowania. Decyzją z dnia 12 marca 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015r. poz. 114) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014r. nr [...]. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż niepełnosprawność odwołującego się datuje się od dnia 28 sierpnia 2003r., przewidując, że niepełnosprawność będzie trwała do dnia 25 stycznia 2005r. Natomiast wniosek z dnia 5 grudnia 2005r. był wnioskiem spóźnionym i nie mógł zostać tym samym rozpatrzony pozytywnie, bowiem w dacie jego złożenia nie obowiązywało już orzeczenie o niepełnosprawności za wskazany przez wnioskodawcę okres. Kolegium wskazało, że z uzyskanych dokumentów na etapie prowadzonego wcześniej przez organ I instancji postępowania i uzupełnionych przez organ I instancji w wyniku wykonania zaleceń wskazanych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2014r. wynika jednoznacznie, iż wniosek M. G. – Ś. o zasiłek pielęgnacyjny złożony do organu I instancji w dniu 5 grudnia 2005r. jest wnioskiem złożonym po raz pierwszy. Potwierdzają to informacje zarówno z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jak i informacje uzyskane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, uzupełnione o złożony wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności, z których wynika, że ani w okresie obowiązywania orzeczenia o niepełnosprawności wnioskodawcy, ani też wcześniej wnioskodawca nie złożył wniosku o ustalenie uprawnień i wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego. Tym samym, zdaniem Kolegium, nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku strony złożonego po dacie ważności orzeczenia o niepełnosprawności. Odnosząc się zaś do złożonego odwołania Kolegium wyjaśniło, iż nie jest możliwa wypłata zaległego zasiłku, bez jego przyznania ostateczną decyzją administracyjną. Od czasu bowiem wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003r. konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Tym samym wypłata zasiłku (w tym zaległego) może być dokonana tylko w oparciu o tytuł prawny jakim jest ustalenie prawa do tego zasiłku w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem Kolegium odwołujący się błędnie interpretuje otrzymany wyrok sądu powszechnego ustalający stopień niepełnosprawności jako przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Dlatego też w trwającym postępowaniu administracyjnym, po kilkakrotnie uchylanych decyzjach i wyrokach sądów administracyjnych podejmowanych w sprawie, przedmiotem badania organów administracji przy wykonywaniu zaleceń sądowych, było ustalenie czy odwołujący się formalnie na piśmie złożył wniosek o ustalenie zasiłku pielęgnacyjnego - w tym czy wniosek ten był złożony w dniu 5 grudnia 2005r., czy też formalnie złożone były inne wnioski w innych organach przed wskazaną datą. To bowiem, zdaniem Kolegium, ma podstawowe znaczenie w przedmiotowej sprawie, dla umożliwienia rozpatrzenia wniosku złożonego w dniu 5 grudnia 2015r. Koniecznym bowiem było ustalenie czy jest to pierwszy formalny wniosek w sprawie, czy też jest to wniosek o kontynuację przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Kolegium uznało, że postępowanie wyjaśniające, w tym powoływana przez odwołującego korespondencja z ZUS wykazało, że wniosek składany do ZUS został wycofany przez odwołującego się, natomiast żadna dokumentacja nie potwierdziła składania wniosków w roku 2002 i 2003. W tym też zakresie organ I instancji zwracał się do odwołującego się z pytaniem czy posiada kopie składanych wniosków w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, bowiem ustalenia faktyczne w sprawie w żaden sposób tej okoliczności nie potwierdziły, pomimo poczynionych przez organ I instancji starań i działań w tym zakresie. Kolegium stwierdziło zatem, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku strony za okres wcześniejszy niż data złożenia wniosku w grudniu 2005r. bez posiadanego w tym okresie (w grudniu 2005r.) orzeczenia o niepełnosprawności. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się M. G. – Ś. i pismem z dnia 12 kwietnia 2015r. wniósł na nią skargę. W treści skargi skarżący opisał przebieg postępowania o uznaniu go za niepełnosprawnego. Zarzucił, że postępowanie administracyjne toczyło się w sposób przewlekły, zaś urzędnicy wykazali się nieznajomością prawa. Zdaniem skarżącego, w toku postępowania doszło do naruszenia art. 8, art. 9 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący ponownie powtórzył, iż od drugiego roku życia nieprzerwanie pobierał zasiłek, który wypłacał mu ZUS. Skarżący zaprzeczył, że wniosek o wypłatę zaległego zasiłku złożył w dniu 5 grudnia 2005r., gdyż zrobił to 3 sierpnia 2005r. Dodał, że wniosek o wypłatę zasiłku składał dwukrotnie na ręce organu, który decydował w owym czasie o istnieniu podstaw do jego wypłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podniosło, iż w przedmiotowym postępowaniu nie było władne przyjąć bez jakiegokolwiek dowodu okoliczność, że skarżący składał wnioski o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, które nie były następnie przekazane do organów kompetentnych do rozstrzygnięcia sprawy. Zarówno bowiem akta niniejszej sprawy, jak i archiwa ZUS-u, UM i dokumenty posiadane przez skarżącego nie zawierają dowodu złożenia wniosku wcześniej niż w dniu 5 grudnia 2005r. Zdaniem Kolegium za dowód nie można przyjąć telefonicznych ustaleń, jakich skarżący dokonywał z pracownikami UM. Ponadto Kolegium podkreśliło, iż organ I instancji wykonał zalecenia Naczelnego Sadu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez ustalenia będące podstawą zaskarżonej decyzji. Ustalenia te wykazały brak dokumentów potwierdzających faktyczne złożenie na piśmie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego za okresy przed 5 grudnia 2005r., natomiast dołączony przez skarżącego odcinek renty potwierdzający pobieranie w 2000r. zasiłku pielęgnacyjnego nie może, zdaniem Kolegium, stanowić potwierdzenia złożenia wniosku jako kontynuacji zasiłku pielęgnacyjnego i sanować braków składania formalnych wniosków w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę, że po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. G. – Ś., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt I OSK 3083/12 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 226/14 uchylił wcześniejsze decyzje organów w tej sprawie. W wyroku tym zawarta została ocena prawna i wskazania dla organów, w jakim zakresie powinny uzupełnić postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Rozpoznając zatem niniejszą sprawę należy wziąć pod uwagę zakres powyższego związania zarówno organów administracyjnych, jak i Sądu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2015r. były przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 nr 139 poz. 992 z późn. zm.), a w szczególności art. 16, który w ust. 1 przewiduje, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Natomiast z ust. 2 tego przepisu wynika, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat. Z kolei w ust. 3 art. 16 przewidziano, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w powyżej przytoczonym wyroku, organy administracyjne uzupełniły postępowanie wyjaśniające. Ustalono, że ze znajdującego się w sprawie orzeczenia wynika, że niepełnosprawność skarżącego datuje się od dnia 28 sierpnia 2003r., przewidując, że niepełnosprawność będzie trwała do dnia 25 stycznia 2005r. Wniosek skarżącego z dnia 5 grudnia 2005r. dotyczący zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2004r. do 31 stycznia 2005r. nie mógł zatem w świetle powyżej przytoczonej regulacji prawnej zostać rozpatrzony pozytywnie, bowiem w dacie jego złożenia nie obowiązywało już orzeczenie o niepełnosprawności za wskazany przez wnioskodawcę okres. Zgodnie z zaleceniami Sądu organy ustaliły, że wniosek M. G. – Ś. o zasiłek pielęgnacyjny złożony do organu I instancji w dniu 5 grudnia 2005r., był wnioskiem złożonym po raz pierwszy, co potwierdzono informacjami z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, oraz treścią złożonego przez stronę wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Uzupełniony materiał dowodowy wykazał, że w okresie obowiązywania orzeczenia o niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wcześniej, wnioskodawca nie złożył wniosku o ustalenie uprawnień i wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego. Zasadnie zatem orzekające w tej sprawie organy uznały, że niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku strony o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, skoro wniosek ten był złożony po okresie, w jakim w świetle orzeczenia o niepełnosprawności ta niepełnosprawność istniała. Trafnie też orzekające w sprawie organy uznały, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie jest możliwa wypłata zaległego zasiłku, bez uprzedniego jego przyznania ostateczną decyzją administracyjną. Prawidłowo zatem przedmiotem niniejszego postępowania uczyniono ustalenie prawa do tego zasiłku. Wbrew przekonaniu skarżącego wyrok sądu powszechnego ustalający stopień niepełnosprawności nie dawał podstawy do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003r. (tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 114). Nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa poprzez przyjęcie działania prawa wstecz. Skarżący nie wykazał bowiem, że wniosek o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego wniósł przed wejściem w życie tej ustawy. Skarżący powołuje się w skardze na wniosek z dnia 21 lutego 2002r., ale sam wskazuje, że był to wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności, a zatem nie o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego (s. 1 skargi). Jak wykazało postępowanie prowadzone w sprawie, wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego został złożony dopiero w dniu 5 grudnia 2005r. i to ten wniosek wszczął postępowanie w niniejszej sprawie. Po ustaleniu zaś, że był to pierwszy złożony wniosek w sprawie o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania tego zasiłku za okres wcześniejszy niż data złożenia wniosku w grudniu 2005r., bez posiadanego w tym okresie tj. w grudniu 2005r. orzeczenia o niepełnosprawności. Nie mogą także odnieść skutku zamierzonego przez skarżącego wnioski podnoszone w skardze o wskazanie organów winnych łamaniu prawa oraz podmiotów, od których skarżący może dochodzić odszkodowania, wykraczają one bowiem poza zakres tej sprawy. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej argumenty należy uznać, że przeprowadzone w tej sprawie postępowanie było prawidłowe. Organy uzupełniły postępowanie administracyjne zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2014r. oraz zastosowały przepisy prawa materialnego zgodnie z oceną prawną zawartą w tym wyroku. W zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.