III SA/Kr 607/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz.1263 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. nr 105, poz. 869 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r. Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R. M. choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego – wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego została wydana w następującym stanie faktycznym. R. M. był zatrudniony w okresie: 1. od 19.09.1979 r. do 6.02.1981 r. w I S.A., K ul. B na stanowisku kierowca; 2. od 1.06.1983 r. do 9.06.1984 r. w Związkowej Spółdzielni [...], K ul. K na stanowisku kierowca; 3. od 2.07.1984 r. do 28.02.1989 r. w Miejskim Przedsiębiorstwie [...], K ul. W - Zakład Taksówek, K, os. Z na stanowisku kierowca taksówki; 4. od 2.11.1994 r. do 30.06.1995 r. w M Transport Międzynarodowy, K, ul. W na stanowisku kierowca w transporcie międzynarodowym – zakład zlikwidowany; 5. od 1.07.1995 r. do 4.10.1999 r. w K Sp. z o.o., K ul. K na stanowisku kierowca – zakład zlikwidowany; 6. od 4.10.1999 r. do 11.12.2001 r. w A Export-Import W. B., K. ul. B na stanowisku kierowca w transporcie międzynarodowym – zakład zlikwidowany; 7. od 12.11.2002 r. do 20.09.2003 r. w "T" Sp. z o.o. Sp. K., K, ul. W na stanowisku kierowca; 8. od 8.09.2003 r. do 7.01.2004 r. w FHU "T" J., J., D. O., O, S na stanowisku kierowca; 9. od 5.07.2005 r. do 24.07.2006 r. w P S.A., B, ul. M na stanowisku kierowca samochodowy; 10. od 1.08.2007 r. do 30.04.2011 r. w Przedsiębiorstwie Usługowo-Handlowym "W" Przewozy Krajowe i Zagraniczne B. W. – K., K, ul. R na stanowisku kierowca. R. M. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy. Ośrodek ten w dniu [...] 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego – wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że istotą zespołu wibracyjnego są zmiany dotyczące układu nerwowo-naczyniowo-kostnego kończyn górnych, jako efektów działania mikrourazów wynikających z narażenia zawodowego na wibrację. OMP wyjaśnił, że w celu zdiagnozowania tych zmian wykonuje się zestaw badań pozwalających w sposób jednoznaczny wykluczyć bądź potwierdzić istnienie choroby. Należą do nich radiologiczna ocena kości kończyn górnych, plestezjometria oraz próba oziębieniowa połączona z termometrią skórną. Zdaniem OMP, wyniki wykonanego zestawu badań nie dają postaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. Obraz radiologiczny układu kostno-stawowego nie wykazuje bowiem zmian odpowiadającym następstwom oddziaływania drgań mechanicznych, stwierdzono prawidłowy próg czucia wibracji oraz ujemny wynik próby oziębieniowej. Ponadto OMP stwierdził, że analiza narażenia zawodowego nie dostarczyła dowodów, aby badany w czasie pracy zawodowej pracował w narażeniu na drgania mechaniczne o charakterze miejscowym. R. M. odwołał się od powyższego orzeczenia Ośrodka Medycyny Pracy i został skierowany na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W dniu [...] 2012 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Instytut podniósł, że w trakcie obserwacji klinicznej przeprowadzono u pacjenta diagnostykę ukierunkowaną na wykrycie ewentualnych następstw zdrowotnych jego narażenia zawodowego na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym. Wykonano próby oziębieniowe w temperaturze +10°C i +14°C, które wypadły ujemnie – obserwowano jedynie marmurkowe zabarwienie skóry rąk i palców. Ujemna była również próba uciskowa Levis-Prusika oraz objaw białej plamy. Pomiary w trakcie termometrii skóry wykazały prawidłowy okres odnowy termicznej w temperaturze +10°C oraz zaburzenia odnowy termicznej przy temperaturze +14°C, natomiast w badaniu palestezjometrycznym nie stwierdzono zaburzeń czucia wibracji. Na podstawie danych z wywiadu, oceny narażenia zawodowego na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym, wykonywanych aktualnie badań – zwłaszcza ujemnych wyników prób oziębieniowych oraz konsultacji neurologicznej – Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie znalazł podstaw do rozpoznania u R. M. zespołu wibracyjnego postaci naczyniowo-nerwowej. Ponadto Instytut stwierdził, że badanie ortopedyczne poparte oceną radiogramów układu kostno-stawowego kończyn górnych nie wykazało zmian, które uzasadniałyby rozpoznania choroby wibracyjnej. Zdaniem Instytutu, dolegliwości R. M. ze strony kończyn górnych mogą mieć związek ze zmianami zwyrodnieniowo-dyskopatycznymi odcinka szyjnego kręgosłupa, które mają charakter samoistny i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u R. M. choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego – wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. nr 105, poz. 869 z późn. zm.). Organ I instancji wyjaśnił, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, jej schorzenie powinno być zawarte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Ponadto osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, powinna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do stosownej jednostki orzeczniczej. Następstwem przedmiotowego badania jest wydanie przez lekarza zatrudnionego w tej jednostce orzeczniczej orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organ I instancji stwierdził, że bez wskazanych wyżej opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Organ I instancji wskazał, że w niniejszym przypadku zebrany materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie Nr [...] i Nr [...] wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie dały podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u R. M. choroby zawodowej. We wspomnianych orzeczeniach lekarskich nie stwierdzono bowiem zmian upoważniających do rozpoznania zespołu wibracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego R. M. podniósł, że jego wieloletnia praca w narażeniu na wibracje zarówno ogólną, jak i miejscową została udokumentowana. Brak jest natomiast wyników pomiarów natężenia wibracji przeprowadzanych przez kolejne zakłady pracy. Odwołujący się zarzucił również, że jednostki orzecznicze zupełnie pominęły fakt niezaprzeczalnie trwałego uszczerbku na jego zdrowiu, który spowodował konieczność przeprowadzenia operacji kręgosłupa szyjnego z zastosowaniem implantów. Decyzją z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r. Nr [...], znak: [...]. Organ II instancji podał, że rozstrzygając o braku podstaw do stwierdzenia u R. M. choroby zawodowej wziął pod uwagę uzasadnienie orzeczeń lekarskich jednostek właściwych w tych sprawach, które w sposób szczegółowy i jednoznaczny wyjaśniły treść dokonanego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że obie jednostki orzecznicze orzekające w tej sprawie wskazały na pozazawodową etiologię rozpoznanego schorzenia, jako skutek istniejących zmian zwyrodnieniowo - dyskopatycznych odcinka szyjnego kręgosłupa, które mają charakter samoistny i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Organ II instancji stwierdził również, że odwołanie R. M. nie wniosło do postępowania żadnych nowych informacji, które mogłyby wpłynąć na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się ogólnie do zarzutów w nim podnoszonych organ wskazał, że sam fakt pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przy braku rozpoznania istnienia skutków szkodliwego działania tego czynnika na organizm człowieka. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a orzeczenia lekarskie i opinie uzupełniające w sposób jasny, jednoznaczny i spójny uzasadniają treść dokonanego rozstrzygnięcia. Organ II instancji dodał, że w gestii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest tylko ocena orzeczeń lekarskich jako materiału dowodowego w sprawie, natomiast brak jest uprawnień do podważania ustalonych przez lekarzy rozpoznań klinicznych. Z powyższą decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie zgodził się R. M. i pismem z dnia 24 lutego 2014 r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i podniósł, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa, krzywdząca i niezgodna z faktycznym stanem jego zdrowia oraz przyczynami tego stanu. Skarżący wskazał, że z powodu złego stanu zdrowia przeszedł operację kręgosłupa szyjnego polegającą na wstawieniu tytanowych implantów. Obecnie skarżący może w miarę normalnie funkcjonować, jednak nie wolno mu dźwigać ciężarów ani w inny sposób narażać układu kostnego. Skarżący oświadczył, że nie zgadza się z wydanymi w jego sprawie orzeczeniami lekarskimi, gdyż w sposób lekceważący potraktowano w nich jego dolegliwości. Skarżący uważa, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia istnienia choroby wibracyjnej badania winny być wykonane w sposób bardziej dokładny i na odpowiednim sprzęcie – tak aby wyeliminować możliwość krzywdzącej dla chorego diagnozy. Skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że zmiany w jego kręgosłupie mają charakter samoistny, gdyż z wykształcenia i z zawodu jest kierowcą i od wielu lat pracuje jako kierowca samochodów ciężarowych w transporcie międzynarodowym. Skarżący wyjaśnił, że jest to ciężka praca wymagająca wielogodzinnego kierowania pojazdami w narażeniu na drgania zarówno miejscowe, generowane przez drążek zmiany biegów i kierownicę, jak i ogólne, którym poddany jest cały organizm kierowcy. Skarżący dodał, że w kartach narażenia zawodowego wypełnianych przez jego kolejnych pracodawców wibracja i drgania mechaniczne podawane są jako występujący czynnik szkodliwy ze stwierdzeniem, że warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej. Skarżący uważa ponadto, że na powstanie wibracji wpływa także zły stan polskich dróg. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem, że choć pracował w narażeniu na czynniki szkodliwe (wibracje), to nie miało to wpływu na jego stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2014 r. uczestnik postępowania – Związkowa Spółdzielnia [...] w K wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, w całości popierając stanowisko skarżącego. Zdaniem Spółdzielni, organ nie wyjaśnił w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, skarga R. M. jest całkowicie nieuzasadniona. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.) Kodeks pracy (K.p.) oraz wydane na podstawie art. 237 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) wraz z załącznikiem do tego rozporządzenia stanowiącym wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W szczególności art. 235¹ K.p. stanowi: "Art. 2351. Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Sąd zwraca uwagę na to, że wymienione wyżej przepisy Kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów są aktami prawnymi bezwzględnie obowiązującymi i brak jest podstaw prawnych do stosowania jakichkolwiek odstępstw od wyrażanych w nich zasad. Także orzecznictwo sądownictwa administracyjnego jest w tym względzie ustalone. W szczególności Sąd orzekający podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1339/06 (opubl. LEX nr 306501): "Definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (...)". Z powyższego wynika, co należy podkreślić, że pojęcie choroby zawodowej – pomimo rozpoznawania jej w sensie medycznym przez uprawnionych lekarzy orzeczników – jest pojęciem prawnym i w związku z tym stwierdzenie konkretnej choroby zawodowej u konkretnego pracownika leży w gestii organów administracyjnych – państwowych powiatowych i wojewódzkich inspektorów sanitarnych. Świadczy o tym wprost treść § 8 ust. 1 omawianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, który stanowi: "§ 8. 1. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika." O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje wykazanie, że rozpoznane schorzenie zamieszczone jest w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do wymienionego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, a także wykazanie, że schorzenie owo zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zadaniem organu administracji sanitarnej prowadzącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest zatem ustalenie, czy u danej osoby występuje schorzenie zamieszczone w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie istnienia bądź nie istnienia związku przyczynowego tego schorzenia z warunkami wykonywania pracy. W myśl bowiem § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia: "§ 4. 1. Właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia." Skarżący był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego – wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. W wyniku wniesionego odwołania skarżący został skierowany na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który w dniu [...] 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. Należy podkreślić, że każde orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe argumenty na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skoro organy administracji związane były ustaleniami dokonanymi w opisanych wyżej orzeczeniach lekarskich, gdy zaś opinie te odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), jako, że wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i są rzeczowo i przekonywująco uzasadnione, to w konsekwencji tegoż Sąd orzekający w niniejszej sprawie – nie będąc uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia (por. np wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), uznał, że organy opierając się na stanowiskach uprawnionych placówek medycznych, rozstrzygnęły sprawę zgodnie z prawem. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nawet jeżeli praca była wykonywana w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe, to nie jest to wystarczającą podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej. Niezbędne jest bowiem kliniczne rozpoznanie choroby zawodowej, a takie rozpoznanie choroby nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący pracował jako kierowca pojazdów o dużej ładowności. Kierowcy samochodów ciężarowych narażeni są na drgania o działaniu ogólnym na organizm człowieka, przenoszone przez siedzisko. Drgania o działaniu ogólnym nie powodują dolegliwości jakie zgłasza skarżący i nie powodują zmian chorobowych jakie u niego rozpoznano. W przypadku skarżącego obydwie placówki służby zdrowia uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych wykluczyły możliwość rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego przede wszystkim ze względu na brak charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego objawów chorobowych. Obie opinie lekarskie są przy tym przekonujące, dokładnie z punktu widzenia lekarskiego uzasadnione i spójne. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że organy zasadnie przyjęły brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego przedmiotowej choroby zawodowej, co przekłada się na stwierdzenie, że organy w niniejszym postępowaniu – wbrew zarzutom skarżącego i uczestnika postępowania – Związkowej Spółdzielni [...] w K – nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawidłowo ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a wyprowadzone z nich wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza zatem, że organy administracyjne obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił orzekając - jak w sentencji wyroku.