III SA/Kr 709/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat K. T. – T. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 709/11 w sprawie ze skarg K. Z. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...], z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...], z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...], z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokat K. T. – T. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 1200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 5 października 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 709/11, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2011 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata, którego, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas K. T. – T. (k. 51). Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k. 56 i n.) oraz zapewniła skarżącemu reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2012 r. (vide: odpis protokołu rozprawy) Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w skardze kasacyjnej wniosku adwokat o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych (przy zastosowaniu §19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały przez skarżącego opłacone w całości ani w części (k. 58). Po przekazaniu akt do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło w dniu 21 grudnia 2012 r. pismo do którego adwokat P. T. będący substytutem adwokat K. T. – T. załączył bilety PKP na trasie K – W - K. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokat pośród treści skargi kasacyjnej. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje adwokatowi, który nie prowadził sprawy w I instancji opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 100% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (vide: postanowienie z dnia 5 października 2011 r. k. 18), ustaloną opłatę należało odpowiednio zwielokrotnić do kwoty 1200 zł (z wyliczenia 240x5=1200). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Równocześnie podnieść trzeba, że konieczność zapoznania się z aktami administracyjnymi spraw wykazujących znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową i przygotowanie skargi kasacyjnej co do której Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nie zasługuje na uwzględnienie nie wskazuje ani na wysoki stopień skomplikowania sprawy ani też na przyczynienie się adwokat do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia co uzasadniałoby przyznanie opłaty w wysokości 150% stawek minimalnych. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Co się natomiast tyczy zwrotu adwokat kosztów związanych z podrożą jej substytuta na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2012 r. to podnieść należy, że choć koszty te zostały udokumentowane to jednak trudno uznawać je za wydatki niezbędne. Prawodawca nie sprecyzował co prawda bliżej użytego w § 19 pkt. 2 powoływanego rozporządzenia określenia "niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata" ale w orzecznictwie wypowiedziano swego czasu pogląd zgodnie z którym nie mogą być uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki związane z przyjazdem obrońcy w sytuacji gdy obrońca nie skorzysta z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o zwolnienie go z obowiązków obrony gdy czynność ma być dokonana w miejscowości innej niż siedziba kancelarii lub miejsce zamieszkania obrońcy. Jedynie bowiem wtedy, gdyby obrońca wniosek taki złożył, zaś wniosek ten nie zostałby uwzględniony, wydatki związane z przyjazdem obrońcy do siedziby sądu byłby wydatkami niezbędnymi (wyrok SA w Katowicach z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. II AKa 365/2003 Lex Polonica 369927). Pogląd ten wypowiedziany został co prawda na gruncie procedury karnej nie można jednak tracić z pola widzenia zbieżności uregulowań zawartych w art. 84 §2 kpk i w art. 253 zd. 2 ppsa. Na uwagę zasługują ponadto postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 1197/05 a także z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II FZ 30/12. Wypływa bowiem z nich jednoznaczny wniosek, że w sytuacji gdy nie było nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony na rozprawie zwrot kosztów podroży adwokata na rozprawę trudno uznawać za wydatki niezbędne. Wreszcie nie można tracić z pola widzenia, że okoliczność ta znalazła już odzwierciedlenie przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia należnego adwokat poprzez dokonanie subsumpcji wskaźnika z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a) nie wskaźnika niższego z przepisu §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b). Także więc i z tego względu brak jest podstaw aby okoliczność tę uwzględniać jeszcze raz. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.