III SA/Kr 900/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...] nałożył na A spółka jawna z siedzibą w K karę pieniężną w łącznej wysokości 3.200,00 zł za wykonanie w dniu 25 marca 2011 r. przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (w wysokości 3.000,00 zł) oraz za wykonanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia (w wysokości 200,00 zł). Pismem z dnia 23 września 2013 r. A Spółka jawna z siedzibą w K złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z dnia [...] 2011 r. zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które mało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i dokonanie błędnej oceny okoliczności faktycznych, a także rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 i 6a w związku z art. 93 ust. 1 ustawy transporcie drogowym i art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Rażące naruszenie prawa polegało w ocenie wnioskodawcy na niezakwalifikowaniu pojazdu marki DAF – pompa do betonu, typ AD 85 WC o nr rej. [...] jako pojazdu specjalnego, a zatem wykonywanie działalności gospodarczej przy pomocy tego pojazdu nie stanowiło przewozu drogowego w rozumieniu art. 42 ust. 1 o transporcie drogowym, co wykluczało dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej za działalność wykonywaną tym pojazdem. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez skarżącego odwołaniem z dnia 18 lutego 2014 r., w którym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., znak sprawy: [...], a także o przyznanie wnioskodawcy kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w postaci wydania ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nieważność decyzji w przypadku nieprawidłowej oceny materiału dowodowego może nastąpić, jeżeli ta ocena dokonana została z rażącym naruszeniem prawa, na przykład, jeśli z zebranych dowodów wyprowadzono wnioski oczywiście niezgodne z ich treścią i zasadami logiki (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r., II OSK 1418/07)." Odwołujący się wskazał, między innymi, na treść zapisów odpisu z KRS Spółki, z których wynika, że "w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej wnioskodawca wykonuje również usługi robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz robót związanych z fundamentowaniem, w ramach których dnia 25 marca 2011 r. wnioskodawca świadczył na terenie inwestycji realizowanej w P przez C 1 Sp. z o. o. S.K.A. "usługę pompą do betonu", na którą wystawiona została faktura VAT nr [...] z dnia 31 marca 2011 r. Wykonywana przez wnioskodawcę przy pomocy pojazdu specjalnego marki DAF, typ AD 85WC, nr rej. [...], działalność gospodarcza nie realizuje więc przesłanki przewozu drogowego"; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. administracyjnego poprzez przyjęcie, że w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej organ podejmował wszelkie kroki celem prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym braku współdziałania ze strony wnioskodawcy, zobowiązanego do przedstawienia organowi dowodów na powoływane przez siebie okoliczności. Pełnomocnik strony zwrócił uwagę, że wbrew stanowisku organu celnego, dowody przedstawiane przez stronę były spójne z wyjaśnieniami odwołującego się i wskazywały na brak podstaw do wymierzenia kar za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 i 6a w związku z art. 42 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię, w konsekwencji zaś zastosowanie przepisów powołanej ustawy do działalności gospodarczej wykonywanej przez wnioskodawcę za pomocą pojazdu specjalnego, podczas gdy działalność ta nic mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o transporcie drogowym, gdyż towarowy transport drogowy pojazdami specjalnymi nie stanowi przewozu drogowego w rozumieniu art. 42 ust. 1 powołanej ustawy transporcie drogowym. Wobec powyższego stwierdzenia brak jest, zdaniem pełnomocnika strony, podstawy prawnej do nałożenia na stronę kar pieniężnych wskazanych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A spółka jawna z siedzibą w K, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2014 r., nr: [...]. Organ podał, że jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 marca 2011 r. podczas kontroli drogowej, przeprowadzonej na drodze krajowej [...] w miejscowości W, funkcjonariusze celni Izby Celnej zatrzymali samochód ciężarowy - pompę do betonu z betoniarką marki DAF, typ AD 85 WC, o numerze rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej 34000 kg. Przedmiotowym pojazdem, stanowiącym własność Z. S., kierował w dniu kontroli M. L. W wyniku przeprowadzonej kontroli funkcjonariusze celni stwierdzili, że kierujący pojazdem wykonuje transport drogowy bez karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Na powyższą okoliczność funkcjonariusze celni sporządzili protokół kontroli nr [...], w którym stwierdzili, że przedsiębiorca: Z. S. Usługi Transportowe z siedzibą w N, ul. W, w dniu 25 marca 2011 r., ww. pojazdem wykonywał krajowy transport drogowy oraz że kierujący pojazdem nie posiadał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie w trakcie kontroli okazało się, że kierowca posiadał w pojeździe i okazał kontrolującym wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydanego przez Prezydenta Miasta w dniu [...] 2008 r. dla podmiotu: A spółka jawna z siedzibą w K, ul. D. W trakcie kontroli okazano kontrolującym także dowód rejestracyjny pojazdu (nr rejestracyjny: [...]), w którym wpisano w rubryce: "rodzaj pojazdu" - samochód specjalny; w rubryce: "przeznaczenie" - pompa do betonu; oraz w rubryce: "adnotacje urzędowe" - pierwsza rejestracja w kraju 2009-07-27, przeznaczenie: pompa do betonu z betoniarką. Postanowieniem z dnia [...] 2011r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu, na podstawie dokumentów i wyników kontroli, postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązku wynikającego z ustawy o transporcie drogowym. Postanowienie to zostało skierowane do Z. S. - Usługi Transportowe, ul. W, N. W trakcie przeprowadzonego postępowania sporządzona została w dniu 28 kwietnia 2011 r. notatka służbowa przez funkcjonariusza celnego biorącego udział w kontroli pojazdu w dniu 25 marca 2011 r., z której wynika, że "Pan M. L. oświadczył, że jest zatrudniony w firmie A i ta firma wykonuje nieodpłatny przewóz drogowy na potrzeby własne, natomiast właścicielem zatrzymanego samochodu jest właściciel firmy pan Z. S. Omyłkowo w protokole kontroli wpisano w polu "Firma przedsiębiorcy" Usługi Transportowe Z. S. powinno być A Spółka Jawna natomiast w polu "Siedziba/adres/przedsiębiorcy" wpisano N ul. W, powinno być K ul. D. W polu "rodzaj przewozu na potrzeby własne" winno być wpisane niezarobkowy przewóz rzeczy, natomiast pole "rodzaj transportu "winno być puste". Pismem z dnia 18 maja 2011 r., nr [...] organ celny pierwszej instancji zwrócił się do Z. S. - Usługi Transportowe z siedzibą w N o wyjaśnienie, czy w dniu 25 marca 2011 r. o godzinie 11.15 w miejscowości W Z. S. wykonywał krajowy transport drogowy pojazdem - pompą do betonu z betoniarką, stanowiącym jego własność; czy też nieodpłatny przewóz drogowy na potrzeby własne wykonywał podmiot: A Sp. j. Wskazanym pismem wezwano także o dostarczenie następujących dokumentów: wypisu z ewidencji działalności gospodarczej, odpisu z KRS, wypisu licencji na wykonywanie transportu drogowego - w przypadku gdy taki transport był wykonywany, oraz dokumentu wskazującego, że M. L., kierujący pojazdem w chwili kontroli, jest zatrudniony w podmiocie: Usługi Transportowe Z. S. lub w Spółce jawnej A. W odpowiedzi pismem z dnia 26 maja 2011 r. Z. S. - Usługi Transportowe z siedzibą w N, poinformował, że "w dniu kontroli pojazd nie wykonywał krajowego transportu drogowego", "nie był [też] wykonywany nieodpłatny przewóz drogowy na potrzeby własne". Wraz z pismem Z. S. nadesłał następujące dokumenty (kserokopie): umowę o pracę z dnia 31 lipca 2007 r. zawartą między A Sp. j. a M. L.; umowę nieodpłatnego użyczenia z dnia 15 sierpnia 2009 r. zawartą między Z. S. a A Sp. j., której przedmiotem jest pojazd marki DAF AD85WC o numerze rejestracyjnym [...] (użyczenie obejmuje okres od dnia 15.08.2009 r. do dnia 31.12.2019 r. Zatem w dniu kontroli osobą legitymującą się tytułem prawnym do dysponowania ww. pojazdem był podmiot: A Sp.j.); zaświadczenie z dnia 8 sierpnia 2001 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej podmiotu: Usługi Transportowe Z. S., w którym jako przedmiot działalności gospodarczej wpisano: "60.24.B Towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi"; świadectwo z dnia 16 lipca 2009 r. wystawione dla M. L. potwierdzające posiadanie uprawnień operatora pompy do mieszanki betonowej wszystkich typów klasa III; oraz książkę operatora nr [...]. Wyjaśnienia Z. S. w zestawieniu z dotychczas zgromadzonym materiałem sprawy skłoniły Naczelnika Urzędu Celnego do skierowania dodatkowych pytań do strony postępowania. W piśmie z dnia 31 maja 2011 r. organ celny zwrócił się więc do Z. S. o wskazanie, z jakiego powodu i w jakim celu pojazd - pompa do betonu - poruszał się w dniu 25 marca 2011 r. o godzinie 11.15 po drodze krajowej nr [...], skoro, jak stwierdził Z. S., ani on nie wykonywał krajowego transportu drogowego ww. pojazdem, ani A sp. j. nie wykonywała w tym czasie nieodpłatnego przewozu drogowego na potrzeby własne. Organ prowadzący postępowanie zmierzał także do ustalenia, z jakiego powodu kierowca posiadał w pojeździe i okazał kontrolującym wypis zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego dla A sp. j. W swoim piśmie z dnia 7 czerwca 2011 r. Z. S. wyjaśnił, że "pompa do betonu w dniu 15.04.2011 wracała z budowy basenu w P, gdzie uczestniczyła w przepompowywaniu betonu na terenie wymienionej powyżej inwestycji. Kierowca posiadał przy sobie wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne ponieważ jest zatrudniony w firmie A sp. j., gdzie w zależności od potrzeb wykonuje przewozy betonu betonomieszarką". W trakcie postępowania Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Urzędu Miasta - Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców, który poinformował w piśmie z dnia 13 czerwca 2011r., nr [...], że "przedsiębiorca A Spółka Jawna z siedzibą w K przy ul. D posiada zaświadczenie Nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydane przez Prezydenta Miasta w dniu 27.02.2008r. - ważne do 26.02.2013r. Pojazd specjalny - pompa do betonu marki DAF, typ AD 85WC o nr. rej. [...] nie jest zgłoszony do ww. zaświadczenia". Następnie organ celny pierwszej instancji, kierując się zasadą zupełności postępowania dowodowego wyrażoną art. 77 k.p.a., pismem z dnia 16 czerwca 2011 r., wezwał do przedłożenia dowodów na okoliczność przepompowania betonu w P w dniu 25 marca 2011 r. W odpowiedzi na powyższe w dniu 27 czerwca 2011 r. Z. S. przedłożył kopię zamówienia nr [...] z dnia 12 stycznia 2011 r., na dostawę betonu przez A Sp. J. dla firmy C 1 Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. Beton ten przeznaczony był do realizacji budowy krytej pływalni w P. Uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy, organ celny pierwszej instancji uznał, że Z. S. - Usługi Transportowe z siedzibą w N, nie jest stroną postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...] 2011 r. i decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] umorzył wobec tego podmiotu postępowanie. Zawiadomieniem z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego poinformował A Sp. j. "o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, w związku z wykonywaniem w dniu 25.03.2011 r. samochodem (pompa do betonu z betoniarką), m-ki DAF, typ AD 85WC, nr rej. [...] przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym". Pismem z dnia 11 lipca 2011 r. Z. S. Usługi Transportowe wyjaśnił, że "w dniu kontroli, tj. 25.03.2011 pojazd m-ki DAF /pompa do betonu/ nr rej. [...] wracał z budowy basenu w P, gdzie uczestniczył w przepompowywaniu betonu na terenie wymienionej inwestycji, realizowanej przez Firmę C, której [sprzedawany był] beton. [...] beton był przewożony na teren budowy betonomieszarkami." W dniu 25 lipca 2011 r. organ celny pierwszej instancji wystosował do A sp. j. wezwanie do dostarczenia wypisu z KRS, wskazania NIP, REGON oraz przedłożenia faktury za usługę przepompowywania betonu na terenie budowy krytej pływalni w P w dniu 25 marca 2011 r. Spółka, przy piśmie z dnia 4 sierpnia 2011 r., dostarczyła wymienione dokumenty, w tym także fakturę VAT z dnia 31 marca 2011 r., nr [...], w której w rubryce: "Nazwa towaru lub usługi" wpisano: w pozycji 1 - "Beton C-25/30 loco budowa", w pozycji 2 - "Pompa do betonu". Z faktury tej wynika także, że sprzedający (A sp. J.) obciążył nabywcę (C 1 Sp. z o. o. S.K.A.) kwotą 6.359,10 zł z tytułu zakupu betonu C-25 w ilości 23.500 m3 oraz usługi pompą do betonu (prawdopodobnie przepompowywania) tej samej ilości betonu. W zapisach zawartych w odpisie z KRS w dziale 3 "przedmiot działalności przedsiębiorcy" w pozycji 1, 2, 3 wskazano produkcję wyrobów betonowych budowlanych (...), produkcję masy betonowej, produkcję zaprawy murarskiej, a w pozycjach 10, 11 – towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...] nałożył na A Spółka jawna z siedzibą w K karę pieniężną w łącznej wysokości 3.200,00 zł za wykonanie w dniu 25 marca 2011 r. przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (w wysokości 3.000,00 zł) oraz za wykonanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia (w wysokości 200,00 zł). Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby stwierdził, że stosownie do przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie każda zatem wada decyzji administracyjnej prowadzi do wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie przepisu art. 156 k.p.a., a tylko wada kwalifikowana. Wady rozstrzygnięć nie noszące wskazanej cechy (a więc inne niż rażące) mogą być podstawą wzruszenia takich decyzji, ale w innym trybie - zwykle w trybie odwoławczym, z którego w niniejszej sprawie strona jednak nie skorzystała. Wskazano, że treść odwołania wskazuje, że istotą sporu jest ocena materiału dowodowego i wnioski sformułowane w oparciu o taka ocenę, nie zaś sama wartość i jakość materiału dowodowego. Organ podał, że z treści decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. wynika, między innymi, że oparł on swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten zawiera definicję niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia stosownej opłaty drogowej oraz posiadanie na tę okoliczność karty takiej opłaty (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), oraz obowiązek posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 87 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 1 i ust. 10 ustawy o transporcie drogowym). Zdaniem organu w pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo przyjął, że Spółka wykonywała w ramach krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym) przewóz drogowy, w szczególności zaś niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Wskazano, że krajowy transport drogowy oznacza - w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne oznacza natomiast każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: - pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników; - przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi; - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin; - nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Samo pojęcie przewozu drogowego (art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym) oznacza natomiast, między innymi, niezarobkowy przewóz drogowy, w rozumieniu przepisów rozporządzenia unijnego nr 561/2006. Przewozem drogowym w rozumieniu przepisu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 jest każda podróż odbywana w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Fakty potwierdzone dowodami zgromadzonymi w trakcie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego, dostarczonymi przede wszystkim przez stronę tego postępowania, pozwoliły na uznanie, że: - pojazdem marki DAF, typ AD 85WC, nr rejestracyjny: [...] wykonywano przejazd po drodze publicznej; wynika to wprost z treści protokołu kontroli z dnia 25 marca 2011 r. (miejsce kontroli a tym samym zatrzymania pojazdu przez upoważnionych funkcjonariuszy celnych do kontroli: W, kategoria drogi: droga krajowa nr [...]); okoliczność ta jest niesporna zarówno po stronie organu celnego jak i odwołującej się Spółki; - ani w chwili kontroli ani w toku postępowania nie stwierdzono, czy pojazd poruszał się po drodze publicznej z ładunkiem czy bez takiego ładunku, w świetle jednak powołanej wyżej definicji legalnej niezarobkowego przewozu drogowego nie jest to istotne; przepis dopuszcza bowiem zaistnienie obu możliwości w sposób alternatywny; podobnie jak poprzednia przesłanka, również i ta pozostaje niesporna w sprawie; - pojazd marki DAF, typ AD 85WC, nr rejestracyjny: [...] jest przeznaczony do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy - stosownie do wpisów znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego w sprawie pojazdu wynika, między innymi, że jest to pojazd specjalny; jako przeznaczenie wpisano pompę do betonu; w rubryce na adnotacje urzędowe dodatkowo podano jako przeznaczenie pojazdu: pompa do betonu z betoniarką; z akt sprawy zgromadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego wynika także, że pojazd określany jako pompa do betonu marki DAF, typ AD 85 WC wyposażony jest w gruszkę, która może przewozić beton; potoczna nazwa takiego pojazdu to pompogruszka. Różnica między pompogruszką a typową betoniarką (pojazdem wyposażonym jedynie w gruszkę) dotyczy pojemności gruszki, która w pierwszym przypadku (betoniarki z pompą) jest zwykle znacznie mniejsza, oraz funkcji jaką pojazdy te spełniają - tradycyjna betoniarka (pojazd z gruszką) służy wyłącznie do przewożenia i mieszania betonu, w przypadku pompogruszki - oprócz możliwości przewożenia i mieszania betonu, istnieje możliwość przepompowywania betonu. Wprawdzie z pisma Strony z dnia 11 lipca 2011 r. wynika, że beton na budowę basenu w P został przywieziony betonomieszarkami, a nie spornym w sprawie pojazdem. Jednakże w żadnej ze swoich wypowiedzi Spółka nie zaprzeczyła, że pompa z betoniarką marki DAF skontrolowana w dniu 25 marca 2011r. nie jest przystosowana do przewozu betonu; - w chwili kontroli przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej; stosownie do zapisów zawartych w odpisie z KRS z dnia 22 lutego 2011 r. przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest, między innymi, produkcja masy betonowej, roboty związane z fundamentowaniem jak również towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi; z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia 19 stycznia 2010 r. wynika, że przeważająca działalność prowadzona przez przedsiębiorcę, wg Polskiej Klasyfikacji Działalności, polega na produkcji masy betonowej prefabrykowanej; zamówienie dokonane przez Spółkę C 1 Sp. z o. o. S.K.A. oraz faktura VAT z dnia 31 marca 2011 r. potwierdzają, że strona dokonała sprzedaży betonu oraz świadczyła usługę przepompowania pompą do betonu; zgodnie zaś z wyjaśnieniami strony z dnia 11 lipca 2011 r. w dniu kontroli, tj. w dniu 25 marca 2011 r., pojazd wracał z budowy basenu w P, gdzie miało miejsce przepompowanie betonu sprzedanego przez Spółkę A; dowody te jednoznacznie wskazują, że przejazd przedmiotowym w sprawie pojazdem miał charakter pomocniczy (dojazd pompy na miejsce przepompowywania betonu) w stosunku do głównej działalności gospodarczej przedsiębiorcy (produkcji i sprzedaży betonu oraz - o czym pisze odwołująca się - robót związanych z fundamentowaniem); - pojazd marki DAF, typ AD 85WC, nr rejestracyjny: [...] był prowadzony w dniu 25 marca 2011 r. przez M. L., kierowcę zatrudnionego przez Spółkę A na podstawie dostarczonej przez Stronę umowy o pracę z dnia 31 lipca 2007r.; zarówno protokół kontroli jak i protokół przesłuchania M. L. potwierdzają fakt, iż w dniu kontroli pojazdu był on prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy; faktowi temu nie przeczyła strona postępowania; - w aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy użyczenia z dnia 15 sierpnia 2009r., której przedmiotem jest sporny w sprawie pojazd; podmiotem, który korzysta z pojazdu na podstawie tej umowy jest strona niniejszego postępowania, tj. A sp. j. z siedzibą w K; kwestia tytułu prawnego do pompy do betonu z betoniarką nie była kwestionowana ani przez stronę ani przez organ celny; - przesłanka odnosząca się do przejazdu pojazdu załadowanego ma charakter alternatywny, co wynika z tego, że ustawodawca nie wymaga, aby w każdym przypadku ładunek faktycznie był przewożony w pojeździe; koniecznym jest, aby pojazd umożliwiał przewóz osób lub rzeczy; w niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby w chwili kontroli pojazd przewoził masę betonową lub inny towar; - oczywistym jest także, że realizowany w niniejszej sprawie przewóz drogowy nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Powyższe wskazuje, zdaniem organu, że w sprawie miał miejsce niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany w ramach krajowego transportu drogowego. Ustalenia Naczelnika Urzędu Celnego są więc w tym zakresie prawidłowe. Organ wskazał, że w odwołaniu zwrócono uwagę także na naruszenie przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zawiera on, między innymi, wyliczenie podmiotów, które pomimo wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej przewozu drogowego, zwolnione są z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Do grupy tych podmiotów należą: przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką, pojazdy transportu kombinowanego, pojazdy realizujące komunikację miejską, zakłady pracy chronionej i zakłady aktywności zawodowej w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne, pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. Strona niniejszego postępowania nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów wyłączonych z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podobne wyłączenia - jednak z zakresu regulacji całej ustawy - zawiera przepis art. 3 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, o którym to przepisie wspomniano w odwołaniu. Wyłączenie to odnosi się do konkretnych pojazdów (np. zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego itp.), które nie odnoszą się w żaden sposób do pojazdu poddanego w rozpatrywanej sprawie kontroli w dniu 25 marca 2011 r. Stąd wniosek, że przewóz realizowany w niniejszym przypadku mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o transporcie drogowym, a przedsiębiorca go wykonujący podlega obowiązkom wynikającym z ustawy i ponosi konsekwencje naruszeń obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Odwołująca się Spółka argumentowała dodatkowo, że organ celny pominął fakt, że pompa do betonu (z betoniarką) jest pojazdem specjalnym, co wynika z zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a tym samym nie podlega regulacjom ustawy o transporcie drogowym. Powołano się przy tym na pismo Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury (brak numeru i daty tego pisma; Strona nie przedstawiła tego pisma organom celnym), z którego wynika, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie znajdują zastosowania do pojazdów specjalnych w sensie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zarzut ten w ocenie organu trudno uznać za uzasadniony, a to z tego względu, że organ celny nie dysponuje wspomnianym pismem Ministerstwa Infrastruktury; nie ma możliwości pozyskania tego dokumentu, gdyż nie zna jakichkolwiek danych identyfikujących pismo. Na marginesie jedynie należy wyjaśnić, że, co do zasady, tego rodzaju dokumenty nie są wiążące dla organów administracji publicznej, które nie znajdują się w strukturze organizacyjnej danego ministerstwa (tutaj Ministerstwa Infrastruktury) samo zaś pismo tego rodzaju nie stanowi źródła prawa, które mogłoby stać się podstawą wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Poza tym, z analizy treści zarówno decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. jak i z decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2014 r. nie wynika, jakoby organy te kiedykolwiek zakwestionowały bądź pominęły fakt, że pompa do betonu (z betoniarką) jest pojazdem specjalnym. Wprost przeciwnie, organ celny pierwszej instancji powołał w uzasadnieniu swojej decyzji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2007r., I OSK 969/06, w którym wyraźnie wskazano, że już sama możliwość wykonywania pojazdem specjalnym przewozu osób lub rzeczy związanych z wykonywaniem specjalnej funkcji przez pojazd, oznacza konieczność poddania takich pojazdów reżimowi ustawy o transporcie drogowym. Możliwość taka jest natomiast bezsporna mając na uwadze okoliczność, iż pojazd marki DAF skontrolowany w dniu 25 marca 2011 r. jest pompogruszką a więc pompą do betonu wyposażoną w betoniarkę, w której możliwe jest przewożenie masy betonowej. Powołany wyżej przepis art. 42 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym nie łączy faktycznego przewozu drogowego z koniecznością transportowania w danym momencie rzeczy bądź towarów. Każdy przewóz drogowy w rozumieniu powołanych regulacji prawnych podlega ustawie o transporcie drogowym i to niezależnie od tego, czy odbywa się on pojazdem z ładunkiem czy bez ładunku, jak i niezależnie od tego, czy w przypadku pojazdu specjalnego, w danym dniu (np. w dniu kontroli) korzystano z jego funkcji specjalnej czy też nie. Czynności wyjaśniające prowadzone w kierunku ustalenia, czy dany pojazd specjalny realizował przypisane mu zadania w konkretnej dacie, ma na celu odtworzenie okoliczności faktycznych zdarzenia oraz sprawdzenie, czy przejazd takim pojazdem mieści się w granicach definicji przewozu drogowego w sensie ustawy o transporcie drogowym. Faktura VAT z dnia 31 marca 2011 r., nr [...], kopia zamówienia z dnia 12 stycznia 2011 r., nr [...] oraz wyjaśnienia strony dotyczące celu przejazdu pompą do betonu w dniu kontroli potwierdziły zasadność zastosowania w analizowanym przypadku ustawy o transporcie drogowym. W treści odwołania Strona powołała, między innymi wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 748/05, który jakoby potwierdza stanowisko dotyczące wyłączenia spod regulacji ustawy pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zmianami). Podkreślono, że w wyroku tym sąd oparł się, między innymi, na założeniu, iż brak w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej transportu drogowego wyklucza stosowanie ustawy o transporcie drogowym do przewozu drogowego pojazdem specjalnym. Jest to więc sytuacja inna niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Z odpisu z KRS znajdującego się w aktach sprawy wynika bowiem, że przedmiotem działalności Spółki jest nie tylko produkcja wyrobów betonowych i masy betonowej, lecz także towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi oraz towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi. Jak wynika z powyższej analizy, ustalenie spełnienia przesłanek istnienia niezarobkowego przewozu drogowego, a tym samym poddania zdarzenia związanego z kontrolą pojazdu w dniu 25 marca 2011 r. reżimowi ustawy o transporcie drogowym, w niniejszej sprawie opiera się przede wszystkim na wskazaniu obiektywnych faktów wynikających z konkretnych dokumentów stanowiących akta postępowania. Dowodzenie nie wymagało w tym przypadku skomplikowanych zabiegów logicznych, które mogłyby wiązać się z ryzykiem "wyprowadzenia wniosków oczywiście niezgodnych z treścią [dowodów] i zasadami logiki". Większość dowodów dostarczyła strona postępowania na wezwanie organu celnego a to z uwagi na charakter tych dowodów oraz fakt posiadania ich przez stronę (umowa o pracę, umowa użyczenia, wyjaśnienia składane na piśmie w toku postępowania dotyczące okoliczności, o których wiedzę posiadał wyłącznie Pan S.). Organ celny pierwszej instancji nie przerzucił ciężaru dowodzenia na stronę postępowania, jak podniesiono w odwołaniu. Strona dostarczała te dowody, które była w stanie dostarczyć. Aktywność strony była w każdym przypadku odpowiedzią na zapytanie organu, co zgodne jest z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Organ celny nakładający kary pieniężne wziął pod uwagę cały materiał dowodowy sprawy oceniając go tak, jak nakazują obowiązujące przepisy prawa. Tym samym zarzuty naruszenia przepisów procesowych a w konsekwencji merytorycznych są nieuzasadnione. W ocenie Dyrektora Izby Celnej naruszenia takie nie miały miejsca a skoro tak, to nie można mówić o ich rażącym charakterze. Słusznie zatem w decyzji z dnia [...] 2014 r. odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. Nie było bowiem podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja o nałożeniu kar pieniężnych w oparciu o ustawę o transporcie drogowym obarczona jest wadą kwalifikowaną z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. powodującą wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2014 r. złożyła w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, A spółka jawna z siedzibą w K wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie: - art. 156 § 1 kt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w konsekwencji zaś przyjęcie, że ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. nie została dotknięta wadą kwalifikowaną, podczas gdy stan faktyczny ustalony w postępowaniu zwykłym na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego jest wystarczający do stwierdzenia, że powołana decyzja wydana została z oczywistym naruszeniem prawa, które jest nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. Ustalenia faktyczne będące podstawą decyzji z dnia [...] 2011 r. poczynione zostały w sposób dowolny, z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego w zakresie oceny dowodów, a ponadto do działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego pojazdem specjalnym marki DAF nr rej. [...] nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, wskazane przez organ jako podstawa nałożenia na skarżącego kary pieniężnej; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w toku postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonał zgodnego z zasadami logiki ustalenia okoliczności faktycznych, podczas gdy przyjęcie na podstawie adnotacji urzędowej w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu i niesprecyzowanych przez organ dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przez Naczelnika Urzędu Celnego, że kontrolowany pojazd stanowiący pompę do betonu z betoniarką jest przeznaczony do nieodpłatnego przewozu drogowego rzeczy oraz przyjęcie przez organ na podstawie treści wpisu w KRS skarżącego, że skarżący wykonuje tym pojazdem przewóz drogowy rzeczy pojazdami specjalizowanymi ma charakter dowolnej oceny dowodów; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie: - art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 6a w związku z art. 42 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1) w związku z art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędna wykładnię, w konsekwencji przyjęcie, że działalność gospodarcza wykonywana przez skarżącego w dniu 25 marca 2011 r. pojazdem specjalnym marki DAF nr rej. [...] - pompa do betonu, stanowi niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, podlegający przepisom ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy: - skontrolowany pojazd specjalny nie jest pojazdem przeznaczonym do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy. Wykładnia celowościowa przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że definiując pojazd specjalny ustawodawca położył nacisk na jego "specjalną funkcję", w tym przypadku funkcję przepompowywania betonu. Fakt wyposażenia pojazdu w pompogruszkę i potencjalna możliwość wykonywania nim przewozu betonu nie jest jednak wystarczający dla przyjęcia, iż pojazd jest przeznaczony do przewozu drogowego rzeczy; - obowiązek uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych obciąża przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy osób lub rzeczy. Działalność taka nie jest wykonywana przez skarżącego kontrolowanym pojazdem specjalnym. Z treści wpisu zamieszczonego w Dziale 3 KRS skarżącego, na który powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 kwietnia 2014 r. wynika, że skarżący świadczy usługę towarowego transportu drogowego towarów pojazdami specjalizowanymi. Charakterystyka podklasy PKD przy której zamieszczono powołany opis działalności gospodarczej skarżącego - PKD 49.41.Z oraz PKD 49.42.Z odnosi się jednakże do transportu drogowego towarów oraz działalności usługowej związanej z przeprowadzkami, wykonywanych przez skarżącego innymi należącymi do niego pojazdami samochodowymi. Kontrolowany pojazd specjalny nie jest przeznaczony do przewozu rzeczy, a działalność transportowa nie jest przez skarżącego wykonywana tym pojazdem. Przejazdy kontrolowanego pojazdu po drodze krajowej nie stanowią więc przewozu drogowego podlegającego opłacie. W uzasadnieniu skargi spółka uargumentowała przedstawione powyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, zgodnie z która sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., znak: [...]. Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., znak: [...] wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu w drodze stwierdzenia nieważności przedstawiając szczegółowo motywy swojego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w całości podziela stanowisko organu odwoławczego i uznaje je za własne i z tego względu stanowisko to zostało szczegółowo przedstawione w części historycznej uzasadnienia wyroku. W tym stanie rzeczy konieczne stało się odniesienie do zarzutów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności strona skarżąca zarzuciła błędną wykładnię przesłanki "rażącego naruszenia prawa", o jakiej mowa w art. 156 § 1 kt 2 k.p.a. Ta błędna wykładnia ma polegać na tym, że "ustalenia faktyczne będące podstawą decyzji z dnia 12 października 2011 r. poczynione zostały w sposób dowolny, z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego w zakresie oceny dowodów, a ponadto do działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego pojazdem specjalnym marki DAF nr rej. [...] nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, wskazane przez organ jako podstawa nałożenia na skarżącego kary pieniężnej". W uzasadnieniu skargi nie rozwinięto powyższego stanowiska, a zwłaszcza nie wskazano jak prawidłowo – w ocenie strony skarżącej – powinna być wykładana przesłanka "rażącego naruszenia prawa", o jakiej mowa w art. 156 § 1 kt 2 k.p.a. W kontekście zarzutów skargi należy zatem rozważyć, czy zarzucana wadliwość ustaleń faktycznych i dowolność oceny dowodów a także zarzucany błąd subsumcji polegający na odniesieniu do stanu faktycznego sprawy przepisów ustawy transporcie drogowym mogłyby wypełniać przesłankę "rażącego naruszenia prawa". W ocenie Sądu możliwości takiej z góry wykluczyć nie można przy przyjęciu, że treść decyzji administracyjnej może być w sposób bezpośredni zdeterminowana wadliwymi działaniami organu poprzedzającymi jej wydanie. Konieczne jest jednak stwierdzenie takiego bezpośredniego i oczywistego związku tych działań z treścią decyzji, a związku takiego trafnie Dyrektor Izby Celnej nie stwierdził. W szczególności należy podkreślić, że w postępowaniu nadzorczym nieważnościowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 968/10, LEX nr 1083720). Dlatego zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej powyższych przepisów nie jest zasadny. Argumentacja tego zarzutu wskazuje jednak, że fachowy pełnomocnik konstruując taki zarzut w istocie zmierzał do wykazania, że naruszenie art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez Naczelnika Urzędu Celnego w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] 2011 r. miało charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie tych przepisów miało w ocenie strony skarżącej polegać na przyjęciu "na podstawie adnotacji urzędowej w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu i niesprecyzowanych przez organ dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przez Naczelnika Urzędu Celnego, że kontrolowany pojazd stanowiący pompę do betonu z betoniarką jest przeznaczony do nieodpłatnego przewozu drogowego rzeczy oraz przyjęcie przez organ na podstawie treści wpisu w KRS skarżącego, że skarżący wykonuje tym pojazdem przewóz drogowy rzeczy pojazdami specjalizowanymi ma charakter dowolnej oceny dowodów". Ustaleń o tym, że pojazd marki DAF, typ AD 85WC, nr rejestracyjny: [...] jest przeznaczony do przewozu drogowego rzeczy organ dokonał w oparciu o analizę wpisów znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu, z których wynika, że jest to samochód specjalny o przeznaczeniu: pompa do betonu. Przeznaczenie takie zostało wpisane zarówno w rubryce: "przeznaczenie" jak i rubryce: "adnotacje urzędowe", gdzie widnieje wpis" "pompa do betonu z betoniarką". Przyjąć należy, że dowód rejestracyjny pojazdu, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W dowodzie rejestracyjnym określone są rodzaj i przeznaczenie pojazdu (jeżeli jest to wymagane klasyfikacją), a zatem do czasu podważenia wiarygodności takiego dokumentu organ nie ma podstaw do kwestionowania zapisów zawartych w takim dokumencie. W uchwale z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, publ.: ONSA z 2002 r., nr 1, poz. 7, NSA stwierdził, że rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze do niej uzależniają dokonanie rejestracji. Postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Nawet zatem jeżeli sam dowód rejestracyjny nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., to jest dokumentem urzędowym odzwierciedlającym treść decyzji o rejestracji pojazdu. Jest to dokument nie tylko potwierdzający wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, lecz również stwierdzający dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Jako dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy administracji publicznej, w ich zakresie działania, dowód rejestracyjny stanowi potwierdzenie wcześniejszego uzyskania pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu. Należy też wskazać, że wbrew twierdzeniom skargi, organ nie wyprowadzał wniosku o tym, że skarżący wykonuje przedmiotowym pojazdem przewóz drogowy rzeczy z treści wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Na podstawie tego wypisu dokonano ustaleń o tym, że przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W konsekwencji należy przyjąć, że oparcie ustaleń w zakresie przeznaczenia pojazdu na treści dowodu rejestracyjnego tego pojazdu nie może być traktowane jako ocena dowolna w sytuacji, gdy w toku postępowania strona skarżąca nie podejmowała żadnych działań, aby zakwestionować treść tego dokumentu. Warto wskazać, że również w Karcie przedmiotowego pojazdu w rubryce: rodzaj i przeznaczenie pojazdu wskazano: "samochód specjalny pompa do betonu". W tym stanie rzeczy posiłkowe powołanie się przez organ na "akta sprawy" w ustaleniu, że przedmiotowy pojazd jest wyposażony w gruszkę, która może przewozić beton, nie jest uchybieniem dyskwalifikującym trafność przyjętej kwalifikacji, a na pewno nie może być ujmowany w realiach tej sprawy jako przejaw rażącego naruszenia prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2007 r., I OSK 969/06 odwołując się do definicji pojazdu specjalnego zamieszczonej w art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) "pojazd specjalny może służyć także do przewozu, i właśnie dlatego podlega regulacjom dotyczącym przewozu, w tym ustawie o transporcie drogowym, chyba że mieści się w wyłączeniach objętych art. 3 ust. 1 tej ustawy". Przepis art. 2 pkt 36 cyt. ustawy stanowi bowiem, że "pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji". W skardze zarzucono również naruszenie wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego poprzez ich zastosowanie do sytuacji faktycznej, do której nie miały one zastosowania, tj. przyjęcie, że wykonywana przez skarżącego w dniu 25 marca 2011 r. działalność gospodarczą pojazdem specjalnym marki DAF nr rej. [...] - pompa do betonu, stanowi niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, podlegający przepisom ustawy o transporcie drogowym i w konsekwencji uzasadnia – w związku z treścią art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 6a w związku z art. 42 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1) w związku z art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym – nałożenie na skarżącego kary pieniężnej. Skoro organ prawidłowo – jak wyżej wskazano – ustalił na podstawie dokumentu urzędowego, że przedmiotowy pojazd jest samochodem specjalnym o przeznaczeniu: pompa do betonu z betoniarką, to logiczną konsekwencją tego ustalenia jest wniosek, że istnieje możliwość przewożenia tym pojazdem betonu czyli rzeczy. Skoro przepisy o transporcie drogowym dopuszczają sytuację, w której przejazd pojazdu realizującego przewóz rzeczy stanowi czynność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności danego podmiotu (art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym), to możliwość przewozu rzeczy przez przedmiotowy pojazd jest jedną z jego funkcji obok przepompowywania i mieszania betonu. Niewątpliwie konstrukcja przedmiotowego pojazdu umożliwia transport betonu po drogach krajowych, a zatem możliwy przewóz betony po drogach krajowych takim pojazdem mieści się w definicji przewozu drogowego, a w konsekwencji ocena prawidłowości takiego przewozu podlega ocenie w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. W tym kontekście fakt wyposażenia pojazdu w pompogruszkę i potencjalna możliwość wykonywania nim przewozu betonu daje podstawy do przyjęcie, że może być to pojazd przeznaczony do przewozu drogowego rzeczy. Skoro podstawy takie istnieją, to nie sposób zarzucić decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., znak: [...] jej podjęcia z rażącym naruszeniem prawa. Zasadnie również organ nadzoru podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego oparte o wypis z Krajowego Rejestr Sądowego, że w zakresie działalności strony skarżącej jest prowadzenie przewozu drogowego rzeczy i brak podstaw do tego, aby przyjmować, że zakres ten nie obejmuje przewozu drogowego rzeczy kontrolowanym pojazdem. Z treści wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego zamieszczonego w Dziale 3 wynika, że przedmiot działalności skarżącego obejmuje m.in. towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi (PKD 49.41.Z i PKD 49.42.Z). Zgodnie z unormowaniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 z późn. zm.) opis odnoszący się do PKD 49.42.Z obejmuje "transport drogowy związany z przeprowadzkami świadczony na rzecz przedsiębiorstw i gospodarstw domowych" i jako taki nie ma związku z przedmiotową sprawą. Jednakże opis odnoszący się do PKD 49.41.Z obejmuje "transport drogowy towarów", w tym przewozy towarów realizowane środkami transportu drogowego przystosowanymi do przewozu m.in. towarów masowych, za wyjątkiem "transportu drewna na terenie lasu związanego z jego pozyskiwaniem, sklasyfikowanego w 02.40.Z; dystrybucji wody za pośrednictwem cystern, sklasyfikowanej w 36.00.Z; transportu odpadów, będącego integralną częścią ich zbierania, sklasyfikowanego w 38.11.Z, 38.12.Z; działalności terminali w zakresie obsługi towarów, sklasyfikowanej w 52.21.Z; pakowania towarów przeznaczonych do transportu, sklasyfikowanego w odpowiednich podklasach klasy 52.29; działalności pocztowej i kurierskiej, sklasyfikowanej w 53.10.Z, 53.20.Z). Wyłączenia powyższe nie dotyczą transportów, które wiązałyby się z okolicznościami niniejszej sprawy. Właściwe było zatem przyjęcie przez organ, że w zakresie działalności skarżącego pozostaje transport drogowy rzeczy takich, jak beton. Strona skarżąca koncentruje się na opisie działalności odnoszącym się do PKD 49.42.Z pomijając okoliczność, że do zakresu działalności skarżącego odnosi się również opis działalności zawarty w opisie odnoszącym się do PKD 49.41.Z. Skoro kontrolowanym pojazdem specjalnym możliwy jest przewóz rzeczy jako jego funkcja pomocnicza, a w konsekwencji jest to dopuszczalne jego przeznaczenie, to w sprawie miały zastosowanie przepisu ustawy o transporcie drogowym. Z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1203 z późn. zm.) wynika domniemanie, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Nie ma jakichkolwiek podstaw do tego, aby na powyższe domniemanie nie mogły powoływać się organy administracji publicznej, w tym organy celne. Jak stanowi art. 17 ust. 2 cyt. ustawy "Jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu". Do organu administracji publicznej realizującego swoje kompetencje nie można odnosić przesłanki działania lub niedziałania w dobrej lub złej wierze. W relacjach pomiędzy organem administracji a adresatem jego działań, które mają charakter jednostronny rozumiany jako jednostronność w kształtowaniu treści aktu administracyjnego przez organ, ocenie podlega sposób korzystania przez organ z jego władczych kompetencji, w tym prawidłowość ustalania stanu faktycznego. Okoliczność działania lub niedziałania w dobrej wierze osoby trzeciej podlega ocenie w relacjach o charakterze cywilnoprawnym. Organowi nie można skutecznie zarzucać prawidłowości ustaleń dokonywanych na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, jeżeli okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują na możliwość istnienia niezgodności treści KRS z rzeczywistym stanem rzeczy. Również strona skarżąca nie wskazuje na taką niezgodność. Dodatkowo należy podzielić stanowisko organu, że opis działalności strony skarżącej wskazany w KRS koresponduje z faktyczną działalnością przez nią wykonywaną. Z oświadczenia Z. S. w piśmie z dnia 7 czerwca 2011 r. wynika m.in., że kierowca zatrudniony w A sp.j. "w zależności od potrzeb wykonuje przewozy betonomieszarką" i dlatego w czasie kontroli posiadał przy sobie wypis z zaświadczenia nr [...] na potrzeby drogowe na potrzeby własne. Również kopia przedłożonego przez stronę skarżącą zamówienia z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] złożonego przez C Sp. z o.o. S.K.A. w K wskazuje, że strona skarżąca dostarczała beton na budowę Krytej Pływalni w P, skoro zamówienie to obejmowało "dostawę betonu". W piśmie z dnia 11 lipca 2011 r. Z. S. oświadczył, że jego przedsiębiorstwo dostarczało beton Spółce C. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia, że ustalenia w zakresie stwierdzenia, że skarżący w dniu 25 marca 2011 r. na drodze krajowej [...] w miejscowości W, wykonywał samochodem ciężarowym - pompą do betonu z betoniarką marki DAF, typ AD 85 WC, o numerze rejestracyjnym [...] przewozu drogowego bez karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia, miały charakter ustaleń dowolnych, a tym samym decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r., znak: [...] wydana w wyniku tych ustaleń była decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca nie korzystając z możliwości złożenia odwołania od tej decyzji w administracyjnym toku instancji – do czego miała prawo – doprowadziła do uzyskania przez tę decyzję waloru ostateczności, a w konsekwencji do niemożliwości jej wyeliminowania z obrotu prawnego ze względu na ewentualne uchybienia nie mieszczące się w katalogu przesłanek wskazanych m.in. w art. 156 § 1 k.p.a. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.