III SA/Kr 908/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 18, art. 33 pkt 1, art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) - uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z [...] 2009 r. nr [...] w całości i w tym zakresie orzekło o uznaniu zarzutów P. C., w stosunku do tytułów wykonawczych, nr: [...], [...], [...], [...] i [...], za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (dalej ZIKiT) przesłał P. C. upomnienia z dnia [...] 2009 r. nr [...] do nr [...] wzywając go do wykonania obowiązku - uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu w strefie płatnego parkowania - z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Powyższe upomnienia zostały doręczone P. C. z dniem 12 marca 2009 r. Prezydent Miasta [...] 2009 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] do nr [...] dotyczące nieziszczonych przez P. C. opłat dodatkowych za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania i podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Pismami z dnia 12 i 13 listopada 2009 r. P. C. wniósł do Prezydenta Miasta zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie tytułów wykonawczych, oznaczając je symbolami od [...] do [...], w związku z nieistnieniem w jego ocenie obowiązku zapłaty określonych w tytułach należności. Wyjaśnił, że w okresie, którego dotyczą upomnienia do uiszczenia opłaty dodatkowej strefą płatnego parkowania zarządzał partner prywatny w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity, Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) Zakłady Usługowe [...] Sp. z o.o. Obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych na rzecz ZIKiT nie istnieje, gdyż opłaty te stanowią przychody partnera prywatnego. Dodał, że zawiadomienia o konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej nie są mandatami karnymi za wykroczenia, ale podwyższoną opłatą za postój w strefie płatnego parkowania. Z tego względu postój w tej strefie jest usługą, która świadczona jest parkującemu przez zarządzającego strefą a zasady jej świadczenia to forma umowy cywilno - prawnej. W okresie, którego dotyczą upomnienia od października 2004 r. do marca 2009 r. zarządzający strefą dopuścił się szeregu nieprawidłowości mających wpływ na ocenę zasadności żądania opłaty za parkowanie. Generalnie, o warunkach świadczenia usługi usługodawca zobowiązany jest poinformować usługobiorcę przed jej zawarciem, wraz z określeniem wysokości opłaty za świadczoną usługę, tak by usługobiorca miał świadomość warunków usługi. Tymczasem w strefie płatnego parkowania oraz na znakach D-44 nie znalazła się żadna informacja o wysokości opłat podstawowych i wysokości opłaty dodatkowej. Skarżący podniósł również w zarzutach, że organ naruszył przepisy dotyczące terminowości załatwiania spraw administracyjnych, co w jego ocenie ma wpływ na ważność podejmowanych w sprawie przez organ działań. Dodał też, że organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny gdyż jednorazowe nałożenie obciążenia o wysokości 1819,80 zł oraz zablokowanie rachunku bankowego będącego wspólnym kontem małżonków przez zastrzeżenie kart płatniczych spowodowało zachwianie równowagi finansowej jego rodziny. Prezydent Miasta, działając jako organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, uznał zarzuty zgłoszone przez P. C. za nieuzasadnione. W jego uzasadnieniu, odnosząc się do kwestii zasadności wystawionych upomnień oraz tytułów wykonawczych, Prezydent Miasta stwierdził, że ZIKiT w dniu [...] 2009 r. wystawił upomnienia [...] (odebrane w dniu 12 marca 2009 r.) za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania na właściciela pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] P. C. W ocenie Prezydenta zarzut zobowiązanego jest w sposób oczywisty bezzasadny, bowiem obowiązek opłaty dodatkowej wynika wprost z prawa miejscowego, tj. uchwały Nr [...] z dnia [...] 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K, w strefie płatnego parkowania. Ponadto zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia wniesionych zarzutów ma stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa - bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego, np. decyzji. W ocenie Prezydenta, nie ma podstaw do kwestionowania poglądu, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, nie jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Okoliczność, że przepis wprowadzający tą opłatę jest usytuowany dopiero w art. 13 f ustawy o drogach publicznych, nie zmienia faktu, iż odnosi się do opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. W zażaleniu od tego postanowienia P. C. podniósł argumenty treści odpowiadającej zarzutom wobec postępowania egzekucyjnego, dodając, że ustawa o drogach publicznych nie obliguje, ale umożliwia powołanie strefy płatnego parkowania. Ponadto wskazał, że ZIKiT nie może występować jako strona postępowania w dochodzeniu ewentualnych opłat dodatkowych powstałych przed 1 września 2007 r., gdyż nie został do tego prawnie umocowany. W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] 2010 r. postanowienie, nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z [...] 2009 r., nr [...] o uznaniu zarzutów P. C. za nieuzasadnione. W wyniku skargi złożonej na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 746/10 - uchylił postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z [...] 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd wskazał w szczególności, że nieprawidłowość rozstrzygnięcia Kolegium polega na tym, iż nie zostało w sprawie wymienione precyzyjnie w stosunku do których tytułów wykonawczych zarzuty P. C. uznaje się za nieuzasadnione. Ponadto Kolegium nie uwzględniło umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie trzech z tych tytułów wykonawczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając zażalenie P. C. od postanowienia Prezydenta Miasta z [...] 2009 r. nr [...], w związku z powyższym wyrokiem, wydało w dniu 16 maja 2011 r. na wstępie opisane postanowienie. W jego uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie ośmiu tytułów wykonawczych wystawionych dnia [...] 2009 r. o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wskazane tytuły wykonawcze zostały wystawione w związku z niewykonaniem przez P. C. obowiązków wynikających z przepisów prawa miejscowego polegających na zapłacie opłaty dodatkowej za parkowanie w płatnej strefie obszaru Miasta. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez P. C. Kolegium wskazało, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa (z ustawy o drogach publicznych). Ustawa o drogach publicznych nie przewiduje postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, i w tym wypadku konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne. Podkreślić należy, iż obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2003 r. określono zasady ustalania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. Zgodnie z § 1 tej uchwały ustala się strefę płatnego parkowania na obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych. Bezspornie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nałożony został przepisami prawa i po spełnieniu wszystkich przesłanek (korzystanie z drogi publicznej, parkowanie w strefie płatnego parkowania, brak opłaty z tego tytułu) rodzi automatycznie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Jest to obowiązek powstający z mocy prawa, za które traktować należy przepisy prawa powszechnie obowiązujące. Zatem, zarzuty P. C. o braku obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie, są nieuzasadnione, ponieważ taki obowiązek powstał. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Kolegium zwróciło uwagę, że Prezydent Miasta mocą postanowienia z dnia [...] 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego, tj. P. C., na podstawie następujących tytułów wykonawczych: [...], [...], [...]. Uwzględniając umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec trzech wskazanych tytułów wykonawczych, zasadne pozostaje uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta z [...] 2009 r. nr [...] o uznaniu zarzutów P. C. za nieuzasadnione i orzeczenie o bezzasadności zarzutów wobec pięciu pozostałych tytułów wykonawczych, tj. nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 maja 2011 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. C. W jej treści podniósł, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie wniosku ZIKiT, lecz dotyczą okresów sprzed jego powołania, tj. 1 października 2008 r. ZIKiT nie nabył kompetencji do wykonywania funkcji zarządcy dróg publicznych za okres sprzed 1 października 2008 r., ponieważ został powołany w wyniku reorganizacji Zarządu Komunalnego, który nigdy nie pełnił funkcji zarządu dróg publicznych. Z powyższego wynika, że brak jest podstaw prawnych do dochodzenia przez ZIKiT jakichkolwiek należności z tytułu wykonywania zarządu dróg publicznych za okresy sprzed 1 października 2008 r. Oznacza to, że ZIKiT bezpodstawnie dochodzi należności za zaległe opłaty z tytułu parkowania, które w tej sytuacji powinny być umorzone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kwestionowane przez P. C. postanowienie, wydane w sprawie zgłoszonych przez niego zarzutów wobec postępowania egzekucyjnego, jest zgodne z prawem. Stosownie do treści art. 33 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności, wymienione we wskazanym przepisie, tj.: "1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27." W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta, był równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności. Wobec tego nie powstała konieczność, przewidziana w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwracania się do wierzyciela o zajęcie przez niego stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (tak uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, publik. w ONSA i WSA 2007/5/112, wyrok NSA z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08; LEX nr 549015). Zasadnie więc organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bez uzyskania stanowiska wierzyciela. Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nietrafne są argumenty skarżącego o nieistnieniu obowiązku zapłaty przez niego należności w postaci opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Podkreślić należy, że obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity, Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, zwanej dalej ustawą o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, tzn. w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej." Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek w/w. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 b ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy o drogach publicznych). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 ustawy o drogach publicznych), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych) - jak ma to miejsce w przypadku miasta K. Wykładnia przytoczonych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych, nie pozostawia zdaniem Sądu wątpliwości, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. W niniejszym przypadku była to uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K, w strefie płatnego parkowania, która w 2009 r. została zmieniona uchwałą Rady Miasta nr [...] z [...] 2009 r. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Trafnie wskazuje Kolegium, że dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, że opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego stanowiska. Prawidłowe jest więc w związku z powyższym stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zarzut skarżącego o nieistnieniu obowiązku jest bezzasadny. Istotną (relewantną) przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest bowiem fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie, określonej w art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Analiza akt administracyjnych wskazuje bezspornie, że skarżącemu zostały doręczone upomnienia. Argumenty zatem podniesione przez skarżącego w skardze, w szczególności dotyczące kwestii, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu nie miał podstaw do dochodzenia jakichkolwiek należności z tytułu wykonywania zarządu dróg publicznych za okresy sprzed 1 października 2008 r., nie są trafne. Na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta z [...] 2007 r. w sprawie zmiany statutu jednostki budżetowej Zarząd Komunalny oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Komunalnego do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Województwa z 2007 r., nr 559, poz. 3713 ze zm.) został przyjęty statut Zarządu Komunalnego, stanowiący załącznik do wskazanej uchwały. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 i 15 statutu Zarząd Komunalny pełnił wynikającą z ustawy o drogach publicznych funkcję zarządu dróg publicznych, jak i zarządzającego ruchem na drogach publicznych w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także w świetle pkt 16 ust. 1 § 3 statutu zarządzał on parkingami na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy oraz strefą płatnego parkowania według ustawy o drogach publicznych i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Uchwałą z dnia [...] 2008 r. nr [...] Rady Miasta w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Komunalny, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Województwa z 2008 r. nr 511, poz. 3306), Zarząd Komunalny został z dniem 1 października 2008 r. zreorganizowany i otrzymał nazwę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Jako samodzielna jednostka organizacyjna Gminy, działająca jako wyodrębniona jednostka budżetowa Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu pełnił funkcję zarówno zarządu dróg publicznych jak i funkcję zarządzającego ruchem na drogach publicznych w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym (§ 3 ust. 2 pkt 1 i 3 statutu stanowiącego załącznik do tej uchwały) oraz, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 statutu zarządzał parkingami na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu gminy oraz strefa płatnego parkowania zgodnie z ustawą o drogach publicznych i ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Sądu z powyższego w sposób dostateczny wynika, że obie jednostki organizacyjne: Zarząd Komunalny, jak i Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu pełniły funkcję zarządu dróg publicznych. Zarządca drogi publicznej z mocy ustawy o drogach publicznych ma obowiązek wykonywania wszystkich czynności związanych tak z utrzymaniem, jak i eksploatacją oraz kontrolowaniem prawidłowości korzystania z pasa drogowego (art. 20 ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy specjalnie w tym celu wyodrębnionej i utworzonej administracji noszącej nazwę zarządu właściwej kategorii dróg. W myśl art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych organ pełniący funkcję zarządcy drogi może upoważnić pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi do wykonywania w imieniu zarządcy określonych czynności, tym samym dopuszczalna jest sytuacja, w której pewne czynności w postępowaniu egzekucyjnym wykonuje w imieniu prezydenta miasta zarząd drogi(wyodrębniona jednostka organizacyjna), a pewne czynności sam prezydent miasta. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu mógł zatem przesyłać skarżącemu upomnienia zawierające wezwania do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, związanego z uiszczeniem opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania także sprzed 1 października 2008 r. skoro jako jednostka powstał w wyniku reorganizacji uprzednio funkcjonującej jednostki organizacyjnej Gminy - Zarządu Komunalnego. Grunty, położone w pasie drogowym, nad którymi trwały i nieodpłatny zarząd sprawuje zarząd drogi, mogą być też oddawane w najem, dzierżawę na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a także na cele związane z potrzebami obsługi użytkowników ruchu. Zarząd drogi może pobierać z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w wysokości ustalonej w umowie (art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Ponadto w analizowanym przypadku tytuły wykonawcze zostały wystawione w 2009 r. przez właściwy organ egzekucyjny – Prezydenta Miasta - który obowiązany jest badać z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, zgodnie z treścią art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obejmującą m. in. ustalenie, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Jeśli Prezydent Miasta wystawił tytuły wykonawcze, kierując je do egzekucji, to nie może wchodzić w grę przypadek, o którym mowa w art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie zaistniała również przesłanka przedawnienia, o której mowa w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat określonych m. in w art. 13f ust. 1 ustawy, a więc opłat dodatkowych, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty te powinny zostać uiszczone. Podzielić należy w tym względzie pogląd, że pięcioletni okres przedawnienia należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, tj. od dnia 4 października 2005 r. Przyjęcie, że termin ten należy liczyć od dnia wymagalności zobowiązania prowadziłoby do naruszenia zasady nie działania prawa wstecz. Z dniem bowiem 4 października 2005 r. wszedł w życie przepis art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych ustanawiający pięcioletni okres przedawnienia, a ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych, pozwalających na rozstrzygnięcie problemu intertemporalnego. W sytuacji, gdy ustawodawca nie rozstrzygnął tych kwestii, przyjmuje się, ze zdecydował o bezpośrednim działaniu nowego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 884/09; LEX nr 786685, podkreślił, że jeśli ustawodawca nie wypowiedział się w kwestii przepisów przejściowych, to nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, jednak trwają dalej po jej wejściu (por. uchwała NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06). Skoro żadna z przesłanek, mimo twierdzeń skarżącego, określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zaistniała, to zasadnym było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia uznającego zarzuty skarżącego w stosunku do tytułów wykonawczych, nr: [...], [...], [...], [...] i [...], za nieuzasadnione wobec nie budzącego żadnych wątpliwości ustalenia, że mocą postanowienia z [...] 2010 r. nr [...] postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...] zostało umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mogło wobec tego skorzystać z przysługujących mu, jako organowi odwoławczemu, kompetencji przyznanych art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stosując się tym samym do wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 746/10. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw, by uznać zarzuty skargi za zasadne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.