III SA/Kr 920/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie SO del. Janusz Bociąga WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 maja 2012r. nr [....] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata P. G. - Kancelaria Adwokacka, ul. [....] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. wyroku WSA z dnia 21 maja 2013r. Pismem z dnia 9 kwietnia 2012r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wydanie zaświadczenia o dokonaniu zarządzenie wypłaty mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w wykonaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...], za maj 2005 roku. K. J. wniósł, by w tym zaświadczeniu została uwzględniona liczba dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokość naliczonego świadczenia. Postanowieniem z dnia [...] 2012r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnoszącego. Organ I instancji wyjaśnił, iż świadczenie określone w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji od strony dokumentacyjnej sporządzane jest w formie "listy dodatkowych należności" na podstawie posiadanej dokumentacji mieszkaniowej. Następnie oryginał listy jest opracowywany księgowo i przekazywany do dalszej realizacji Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. Organ I instancji wskazał, iż kopia list, stanowiących potwierdzenie naliczenia, oznaczana jest symbolem archiwalnym 330 i podlega przechowywaniu w składnicy akt Komendy Powiatowej Policji w K. przez lat pięć. Po upływie wymaganego okresu przechowywania, na podstawie zatwierdzonego protokołu brakowania – dokumentacja jest niszczona. Organ I instancji podał, iż kopie list dodatkowych należności za rok 2005 przekazano do składnicy akt za spisem 120 z dnia 4 grudnia 2008r., poz. 133, a następnie wybrakowano w dniu 7 czerwca 2010r., protokołem nr [...]. Komendant Powiatowy Policji w K. podniósł, iż w dniu 13 stycznia 2010r. zostało zainicjowane przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z wniosku K. J., postępowanie administracyjne oznaczone sygnaturą III SAB/Kr 4/10. Organ I instancji stwierdził, iż po przeanalizowaniu akt administracyjnych zwróconych z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie odnotowano, aby takowa lista stanowiła materiał dowodowy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Organ I instancji nadmienił przy tym jednak, że kopia listy stanowi jedynie potwierdzenie naliczenia należności oraz przekazania dokumentacji do dalszej realizacji przez merytoryczny Wydział Komendy Wojewódzkiej Policji w K. Zdaniem organu, poświadczenie realizacji świadczenia może stanowić jedynie oryginał listy, na podstawie którego można ustalić, czy należność została uregulowana czy też nie. Oryginał ten – jeśli nie został zmakulowany, winien się znajdować w zasobach archiwalnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K., jako dysponenta środków budżetowych. Biorąc zatem pod uwagę, że kopia dokumentacji finansowo-księgowej Komendy Powiatowej Policji w K. została zmakulowana, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a kopia listy dodatkowych należności nie figuruje w aktach administracyjnych postępowania III SAB/Kr 4/10, organ I instancji stwierdził, że brak było wskazań do wydania K. J. zaświadczenia o naliczeniu równoważnika za brak lokalu w maju 2005 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K., K. J. podniósł, iż twierdzenie organu I instancji o przekazaniu kopii list dodatkowych należności za rok 2005 do składnicy akt i ich wybrakowanie stoi w rażącej sprzeczności z obowiązkami tego organu w zakresie dokumentacji w postępowaniu administracyjnym, gdzie lista zarządzenia wypłat jest dokumentem równorzędnym z decyzją administracyjną, gdyż stanowi orzeczenie organu zarządzenia wykonywania systematycznego decyzji Nr [....], bez konieczności wydawania comiesięcznej decyzji. Jest więc dowodem i dokumentem, który winien być załączony bądź udokumentowany przez organ w aktach administracyjnych strony dotyczących spraw lokalowych. K. J. stwierdził, iż organ I instancji pominął również fakt, że na podstawie rzeczonego dokumentu były wydawane pisma procesowe, sprzeczne ze sobą, jednakże potwierdzające, że do czynności zarządzenia wypłaty należności za miesiąc maj 2005r. doszło skutecznie i to po terminie wskazanym przez ten organ, tj. 4 grudnia 2008r., w której to dacie, jak twierdzi organ, dokumenty zostały przekazane do składnicy akt. K. J. powołał się na dowód z pisma procesowego organu skierowanego do WSA do sygnatury akt III SAB/Kr 4/10, gdzie wprost wskazano, że rzeczone świadczenie za okres 1-12 maja 2005r. zostało naliczone i wypłacone mu w roku 2005. K. J. wskazał, iż sprawa ta, na podstawie akt administracyjnych organu, w których winien się ten dokument z zarządzenia wypłaty znajdować, zapadło w dniu [...] lipca 2010r. Zdaniem K. J., powyższe wskazuje, że organ dokonał zniszczenia akt administracyjnych stanowiących materiał dowodowy, na podstawie których działał w przeszłości albo celowo i świadomie poświadczał w pismach procesowych nieprawdę, wydając pisma w oparciu o nieistniejący dowód potwierdzający wprost, że decyzja KPP w K. Nr [...] była aktem wykonalnym po dacie przejścia wnioskodawcy w stan spoczynku. K. J. uważa zatem, iż w związku ze wskazaniem akt administracyjnych, w których rzeczony dokument w oryginale, bądź kopii się znajduje, zasadnym jest uchylenie w całości postanowienia organu I instancji i wydania żądanego zaświadczenia, przy zastosowaniu równocześnie trybu odtworzenia tego dokumentu w formie prawem przewidzianej, gdyż zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wskazanego okresu zarządzenia wypłaty należności. K. J. wskazał, iż w ocenie organu wypłata miała miejsce za okres 1-12 maja, natomiast on uważa, iż zarządzenie obejmowało okres całego miesiąca maj 2005r. Za bezzasadne K. J. uznał twierdzenie organu I instancji, że kopia rzeczonego dokumentu nie znajduje się w aktach postępowania III SAB/Kr 4/10, gdyż na podstawie tego dokumentu organ ten wydał swoją odpowiedź do Sądu pismem Nr [...]. Podsumowując K. J. stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż odmowa wydania przez organ I instancji zaświadczenia pozbawiona była podstaw prawnych i faktycznych. Zdaniem K. J., organ winien był wydać zaświadczenie za okres 1-12 maja 2005r., a po odtworzeniu akt, objąć nowym dokumentem pozostały czasokres miesiąca maj 2005r. oraz wyjaśnić przyczyny niewypłacenia, pomimo takiego poświadczenia przez organ w piśmie do sygn. akt III SAB/Kr 4/10 zarządzonych do wypłaty należności oraz sposobu rozliczenia tej listy. Postanowieniem z dnia 28 maja 2012r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] 2012r. Nr [...]. Organ II instancji stwierdził, iż twierdzenie K. J. jakoby lista dodatkowych należności stanowiła dowód dołączany do akt postępowania administracyjnego w sprawie dot. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest błędne. Postępowanie takie kończy się bowiem wydaniem decyzji administracyjnej, a nie listy dodatkowych należności. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji słusznie wykazał, iż kopia listy stanowi jedynie potwierdzenie naliczenia należności oraz przekazania oryginału listy do dalszej realizacji przez KWP w K., który jest dysponentem budżetowym III stopnia. Organ II instancji wskazał, iż oryginał listy, przechowywany był w Archiwum KWP w K., a następnie został całkowicie wybrakowany protokołem brakowania akt kat. "B" Nr [...] z dnia 9 lutego 2011r. Zniszczenia tej dokumentacji dokonano w dniu 1 kwietnia 2011r. Również kopia listy, co wykazał KPP w K., została zniszczona w dniu 7 czerwca 2010r. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem organu II instancji, nie jest obecnie możliwe wydanie postanowienia o treści jakiej domaga się skarżący ani też odtworzenie tej listy. Organ II instancji dodał również, że K. J. nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...], przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, została ostatecznie i prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Po przeprowadzeniu powtórzonego postępowania administracyjnego, w dniu [...] 2009r. Komendant Powiatowy Policji w K. wydał decyzję Nr [...], którą przyznał K. J. równoważnik za brak lokalu za okres od dnia 1 do 12 maja 2005r. i wygasił z dniem [...] 2005r. decyzję Nr [...]. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009r. Nr [...] z uwagi na wydanie decyzji Nr [...] KPP w K. z rażącym naruszeniem prawa. K. J. złożył w przysługującym mu terminie skargę do WSA. Została ona jednak oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wyrok ten jest prawomocny. Organ II instancji wskazał także, iż Komendant Główny Policji nieprawomocną decyzją z dnia [...] 2012r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009r. Komendant Główny Policji podkreślił, że decyzja KWP Nr [...] została już prawomocnie osądzona w przewodzie sądowym, w którym wykazano, że nie narusza ona prawa. Komendant Główny Policji stwierdził również, że kwestię uprawnień K. J. do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego rozstrzygnięto co do istoty, a sprawa została prawomocnie zakończona. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji w K. prawidłowo zastosował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odmówił wydania K. J. zaświadczenia o żądanej treści. Z powyższym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz z poprzedzającym je postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w K. nie zgodził się K. J. i pismem z dnia 5 czerwca 2012r. wniósł na nie skargę domagając się ich uchylenia. Postanowieniom organów obu instancji K. J. zarzucił naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 28 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organów, iż podstawą odmowy wydania zaświadczenia był fakt zmakulaturowania dokumentacji finansowej Komendy Wojewódzkiej Policji i Komendy Powiatowej w K., dotyczącej wypłat należności finansowych, określonej przez organy jako wyłącznie dokumentacja finansowa, nie posiadająca wręcz żadnego znaczenia w zakresie sprawy administracyjnej. Skarżący stwierdził, iż uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostało przyznane prawomocną i ostateczną decyzją, określającą comiesięczne jej wykonywanie, bez konieczności wydawania za każdy miesiąc wypłaty należności odrębnych decyzji administracyjnych. Skarżący uważa zatem, iż co miesiąc przed organem dochodziło do czynności zarządzenia wykonania decyzji kształtującej źródło uprawnienia wykonywanego systematycznie w formie zastępczej decyzji, czy też innego orzeczenia lub czynności prawnej w tym zakresie, co winno posiadać trwałe odzwierciedlenie w aktach danej sprawy administracyjnej. Zdaniem skarżącego, powyższe daje podstawę wnioskowania, że listy wypłat stanowiły i nadal stanowią dokument z zarządzenia wykonania decyzji ostatecznej i jako taki powinny być przez organ włączane do akt administracyjnych danego podmiotu, przechowywane w archiwum organu, względnie winno dojść do innego odzwierciedlenia tej czynności administracyjnej w aktach administracyjnych. Skarżący uważa zatem, iż lista taka nie mogła zostać zniszczona i winna znajdować się w formie kopii, lub innego potwierdzenia tej czynności za dany miesiąc w aktach administracyjnych strony. Skarżący zarzucił, iż organy obu instancji pominęły dowód z postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia, jak również, że skarżący wskazał znajdujące się w siedzibie organu dokumenty procesowe, na podstawie których możliwym było wydanie zaświadczenia. Wskazane bowiem wprost zostały pisma procesowe organu, w których określono, że do zarządzenia wypłaty przez KPP doszło, a wątpliwości w tym zakresie wynikają z określeń, że wypłacono skarżącemu należność za okres 1-12 maja 2005r., czemu skarżący zaprzecza, jak również wynika to wprost z decyzji KPP Nr [...] o przyznaniu należności za ten okres. Za całkowicie bezzasadną skarżący uznał polemikę organu II instancji, że decyzja KPP w K. Nr [...] pozostaje poza obiegiem prawnym w zakresie swojego związania rozstrzygnięciem i wykonalnością, gdyż podlega ona ochronie prawomocnego i merytorycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Skarżący wskazał również, iż w sprawie uprawnienia nadal przed organami administracji toczą się postępowania w tym przedmiocie, jak zawisłe przed WSA orzeczenie II SAB/Wa 394/11, postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu i rozpatrzenia odwołania przez KGP od decyzji KWP w K. Nr [...] sygn. akt II SAB/Wa 168/12, postępowania z wniosku skarżącego o postępowanie egzekucyjne w administracji wykonania przez KPP decyzji Nr [...] i inne w zakresie zagadnienia wstępnego, oparte o jednolitą obecnie linię orzeczniczą sądów administracyjnych, iż świadczenia równoważnika za brak lokalu mieszkalnego są policjantom w stanie spoczynku przynależne. Skarżący podał także, iż w dyspozycji KPP i KWP w K., jak i KGP znajduje się szereg dowodów (m.in. z wypłat świadczeń), które przekazał organom celem dołączenia do akt administracyjnych. W związku z powyższym skarżący uważa, iż KPP w K. był zobowiązany wydać mu żądane zaświadczenie z uwzględnieniem z urzędu, że w sprawie zagadnienia wstępnego toczą się odrębne postępowania mogące mieć wpływ na treść ostateczną wydanego zaświadczenia, wobec czego zaświadczeniem winien zostać objęty okres 1-12 maja 2005r., a po zakończeniu w/w postępowań administracyjnych, gdzie złożono wnioski o przeprowadzenie dowodów i odtworzenie dokumentu mającego znaczenie administracyjne, stanowiącego czynność administracyjną organu wykonania za ten okres decyzji Nr [...], której nie dopełniono w formie wypłaty, jak i nie zakończono tej czynności w innej formie prawem przewidzianej, wydać zaświadczenie uzupełniające, bądź odmówić wydania takiego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie m.in. wtedy, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, które wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji lub rejestru, czy też innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ wskazał, iż lista należności (jak i jej kopia) zostały zgodnie z przepisami zniszczone, a zatem Komendant Powiatowy Policji w K. nie mógł wydać zaświadczenia o treści żądanej przez K. J., tj. o dokonaniu zarządzenia wypłaty równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie organu II instancji, K. J. nie wykazał również interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Organ wskazał, iż interes prawny wynika ze związku z konkretną normą prawa materialnego, a w sprawie K. J. takiego związku nie ma, ponieważ jako emeryt policyjny nie jest uprawniony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, iż przepis art. 92 ustawy o Policji odnosi się wyłącznie do funkcjonariuszy, a ich uprawnienia w tym zakresie rozstrzygane są w drodze decyzji administracyjnej (art. 97 ust. 5 ustawy). Organ II instancji podniósł, iż kwestia uprawnień skarżącego do przedmiotowego świadczenia została rozstrzygnięta ostateczną decyzją KWP z dnia [...] 2009r. Nr [...], a skarga na nią została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Zdaniem organu, nawet gdyby w liście należności przewidziano wypłatę skarżącemu świadczenia, to nie miałoby to znaczenia dla oceny samego uprawnienia, skoro organ rozstrzyga o nim w formie decyzji administracyjnej. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził również, iż aktualnie nie toczy się żadne postępowanie administracyjne, a decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. W piśmie z dnia 2 lipca 2012r. K. J. odniósł się do argumentów Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesionych w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności skarżący nie zgodził się z twierdzeniem w/w organu, że nie wykazał swojego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Skarżący wyjaśnił, iż wskazywał do czego rzeczone zaświadczenie jest mu niezbędne. Zdaniem K. J., organ II instancji posiadał z urzędu wiedzę, że skarżący domaga się wykonania za okres zaległy wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę należności finansowych z wykonania prawomocnej i niepodważalnej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...], które to roszczenia skierowane do organu wynikające z uprawnień ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji są dochodzone wyłącznie w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu o egzekucji w administracji, gdyż sąd powszechny nie jest uprawnionym do nadania klauzuli wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, a tym samym dochodzenie należności nie może się odbywać w postępowaniu komorniczym. Skarżący zarzucił również organowi II instancji naruszenie art. 281 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie w wymaganym zakresie postępowania, pomijając szereg istotnych dla sprawy dokumentów znajdujących się w jego dyspozycji, jak i okoliczności faktycznych, o których posiadał wiedzę z urzędu z uwagi na toczące się w przedmiocie wykonania decyzji Nr [...] postępowania administracyjne. W piśmie z dnia 29 listopada 2012r. K. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdyż jego zdaniem zostało ono wydane przez niewłaściwy organ administracji państwowej albowiem wydał je kierownik jednostki organizacyjnej Policji, będącej aparatem pomocniczym organu właściwego do orzekania. Skarżący wniósł również o uchylenie postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] 2012r. Nr [...] jako wydanego z naruszeniem właściwości rzeczowej, tj. art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, iż w zakresie prawa do dodatku służbowego i jego podwyższania, Komendant Powiatowy Policji w K. nie posiadał właściwości rzeczowej orzekania, gdyż właściwość taką posiadał i posiada nadal Komendant Powiatowy Policji z siedzibą w K. ul. [....]. W związku z tym skarżący uważa, iż postanowienie organu I instancji narusza zasadę określoną w art. 65 i art. 66 w związku z art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 156 § 1 pkt 1 tej ustawy. Skarżący zarzucił także, iż w toku postępowania naruszono obowiązek wyjaśnienia intencji wnoszącego i wskazań co do okoliczności faktycznych, prawnych i dowodowych, tj. art. 7, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego, zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenia posiadają również wadliwości oznaczenia organu, gdyż w I instancji nie wskazano organu, lecz jego aparat pomocniczy, a w pouczeniu nie wskazano właściwego organu odwoławczego, co skutkowało naruszeniem zasady zaufania do organu demokratycznego państwa prawnego i dwuinstancyjności właściwych organów administracji. Zdaniem skarżącego, w I i w II instancji orzekał organ niewłaściwy, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w siedzibą w K. nie ma właściwości kontrolnych Komendanta Powiatowego Policji w K., działającego i orzekającego w trybie art. 6 ustawy o Policji, a nie stosowanych w tej konkretnej sprawie przepisów prawa materialnego dotyczących prawa policjanta do dodatku służbowego i określania jego wysokości decyzją administracyjną po właściwym i pełnym postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym z zapewnieniem czynnego udziału strony i uwzględnieniem wskazanych dowodów mających istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2013r. skarżący zarzucił organom administracyjnym obu instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie faktycznych okoliczności sprawy, jak i pominięcie znanych organom dokumentów dających podstawę do wydania żądanego zaświadczenia. Zdaniem skarżącego, odmowa wydania mu zaświadczenia podyktowana była wyłącznie polityką organu, jak i wyłącznie chęcią zatajenia prawdy istniejącej w jego sprawie o równoważniku za brak lokalu mieszkalnego, w szczególności mataczenia, zmowy co do procedowania i orzekania instancyjnego, wykonywania poleceń odgórnych, jak i prób zacierania śladów i dokumentów, w tym ich niszczenia jako faktycznych środków dowodowych. W ocenie skarżącego, organ niszcząc dokumenty dowodowe, zniweczył swoje dowody uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia, gdyż w sprawie sięgnąć obecnie należy po dowody pośrednie, a w szczególności pismo urzędowe KPP w K. Nr [...]. Skarżący stwierdził, iż w jego aktach, oprócz ewidencjonowania list dodatkowych należności, winna znajdować się również karta ewidencyjna, w której organy Policji z urzędu ewidencjonowały realizacje prawa lokalowego. Skarżący uważa również, że pismem urzędowym KPP w K. Nr [...] o wypłacie należności, organ poświadczył nieprawdę, którą winien obecnie udowodnić w zakresie żądanego zaświadczenia. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie należy zważyć, czy wydając poświadczenia, a obecnie odmowę, w jednym z tych postępowań nie doszło do poświadczenia nieprawdy, gdzie w szczególności brak wypłaty wskazanych świadczeń znajduje oparcie w dowodzie z wystawionego przez płatnika KWP w K. PIT-u, gdzie rzeczona należność nie widnieje za wskazywany okres maja 2005 roku. W dniu 15 kwietnia 2013r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo K. J. z dnia 10 kwietnia 2013r. wraz z dołączoną do niego skargą na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] 2012r. Nr [...]. W swoim piśmie skarżący podniósł, iż jego zdaniem, przy rozpatrywaniu skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie o zaświadczenie, pierwotnie będą rozpatrywane postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, gdzie ich utrzymanie w mocy prawnej pozostaje bez wpływu na zbadanie postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w K. w zakresie naruszeń prawa w odrębnym postępowaniu sądowym, wobec wniesienia wniosków i ich nierozpatrzenia przez organ będący ich właściwym adresatem. Skarżący stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w K., nie będąc adresatem wniosków o zaświadczenia, wnioski te mógł wyłącznie rozpatrywać w zakresie zażalenia w trybie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego bez prawa rozpatrywania ich merytorycznie, czy też instancyjnie, gdyż przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają takich uprawnień procesowych i instancyjnych. Skarżący uważa zatem, iż uzasadnione jest również rozpatrzenie naruszenia przez skarżony organ art. 9, przepisów rozdziału 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i wadliwości postanowienia woli organu, opartego, w ocenie skarżącego, na nadużyciu dla potrzeb spraw wniesionych do KPP i w celu działania na szkodę strony, nie będącej kwalifikowanym prawnikiem, gdzie faktycznie w zawiłości prawa administracyjnego, jak i zmienności interpretacji prawa, jak to ma miejsce w sprawach zażaleniowych, gdzie uprzednio na postanowienie organu nadzoru przysługiwała skarga sądowa, a obecnie interpretacja stanowi o zaskarżeniu po wyczerpaniu zażalenia i nie podjęcia czynności przez organ nadzoru, skarga na organ pozostający w bezczynności, czyli nie zmierzający do załatwienia sprawy w sposób i trybie prawem nakazanym. Natomiast w skardze na postanowienie organu I instancji, skarżący stwierdził, iż sprawy uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi zaświadczeń, nie podlegają trybowi odwoławczemu, jak w przypadku postanowień kończących postępowanie w danej instancji, lecz należą do zakresu spraw, gdzie w przypadku niepodjęcia czynności przez organ nadzoru w sprawie niezałatwienia sprawy, po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na organ zobowiązany sprawę załatwić; a nie na organ nadzoru. Wątpliwości skarżącego dotyczą kwestii, czy organ nadzoru wydając zaskarżone orzeczenie poprawnie zastosował obowiązek ustawowy pouczenia, czy też nie nadużył art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, wniesienie przez niego zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowi wyczerpanie drogi zażaleniowej, co z kolei daje podstawę do wniesienia skargi na wydane postanowienie i niezałatwienie wniosku zaświadczeniowego przed KPP w K. zgodnie z nakazami konstytutywnymi, jak i prawdą obiektywną i wiedzą skarżonego organu ze wskazanych dokumentów dowodowych znajdujących się w oryginale, bądź dostępnych skarżonemu organowi z urzędu. Postanowieniu organu I instancji skarżący zarzucił, iż wydając to postanowienie organ ocenił je jako czynność wyczerpującą zakres spraw w podaniach do organu wniesionych w pełnym i wymaganym prawem zakresie, gdzie faktycznie skarżony organ nie zmierzał, jak również nadal nie zmierza do ich załatwienia w trybie prawem przewidzianym. Zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia zasady legalizmu, wywodzonej z art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 9 oraz przepisów rozdziału 5 tego Kodeksu, w zakresie rozpatrywania sprawy o zaświadczenie przed organem, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie wyłączenia konstytutywnego, jak i wyłączenia konstytutywnego organu nadzoru, wobec możliwości w wyniku wydania żądanych zaświadczeń potwierdzenia niezgodnego z przepisami prawa działania KPP i KWP w K., wydane w imieniu i z upoważnienia organów administracji państwa, czy też naruszeń prawa przez sam organ, względnie jego funkcjonariuszy, a tym samym naruszeń wymogów poprawnej kontroli i nadzoru wewnętrznego i instancyjnego. Skarżący uważa, że niezałatwienie sprawy o zaświadczenie, wobec istnienia i znajomości dokumentów przez skarżony organ, wobec naruszenia postępowania dowodowego, gdzie zastosowano dowolność i swobodę ich zebrania wyłącznie dla potrzeb wydania postanowienia korzystnego dla organu i jego funkcjonariuszy, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, powodując przewlekłość rażącą w terminach procesowych, jak i nastąpiło z wykorzystaniem przez organ nadzoru art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem toczącym się na podstawie art. 217 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej kpa), o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Może się ono zakończyć w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa i art. 219 kpa). Wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA z dnia 3 grudnia 2010 r., II SA/Wr 551/10, dostępny w bazie LEX nr 755651). Stosownie do art. 217§ 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 9 kwietnia 2012r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wydanie zaświadczenia o dokonaniu zarządzenia wypłaty mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w wykonaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...], za maj 2005 roku. K. J. wniósł, by w tym zaświadczeniu została uwzględniona liczba dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokość naliczonego świadczenia. Skarżący zwrócił się zatem do organu o wydanie mu zaświadczenia żądanej treści, zachodził więc przypadek przewidziany w przytoczonym powyżej art. 217§2 pkt 2 kpa. Przepis art. 218 § 1 przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego organ ustalił, że w prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrach bądź w innych danych znajdujących się w jego posiadaniu nie ma takich danych, które pozwoliłyby organowi wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z tych ewidencji czy rejestrów o treści żądanej przez skarżącego. W orzecznictwie podkreśla się, że odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce wówczas, gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1999r., III SA 955/98, LEX nr 37214). Określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu", użyte w art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco (por. wyrok z dnia 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95, OSP 1998, z. 6, poz. 106, z aprobującą glosą E. Ochendowskiego). Nietrafny jest więc zarzut skargi, że skoro organ nie zgromadził wymaganej dokumentacji, powinien teraz wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. Należy zatem uznać, że skoro w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dysponowały danymi pozwalającymi na wydanie skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści, trafnie orzeczono w niniejszej sprawie o odmowie wydania takiego zaświadczenia, prawidłowo stosując art. 219 kpa który przewiduje, że "Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wynagrodzeniu pełnomocnika wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz.1348 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.