III SA/Kr 930/13

Kraków, dnia 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i G. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2012r., sygn. akt III SA/Kr300/12 w sprawie ze skargi M. W. i G. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie realizacji wyroków eksmisyjnych z lokali będących w innym zasobie mieszkaniowym niż Gminy z pominięciem kolejności złożenia wyroku postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. M. W. oraz G. W. wniosły skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2012r., sygn. akt III SA/Kr 300/12. Powołanym orzeczeniem Sąd odrzucił skargę M. W. i G. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie realizacji wyroków eksmisyjnych z lokali będących w innym zasobie mieszkaniowym niż Gminy z pominięciem kolejności złożenia wyroku. W uzasadnieniu powyższego Sąd wskazał, że wniesienie skargi na zaskarżone w sprawie zarządzenie winno być, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 41, poz. 1591 ze zm., obecnie t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594), poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, który to wymóg nie został spełniony. Ponadto, zaskarżone zarządzenie nie naruszyło wskazywanego przez skarżące interesu prawnego lub uprawnienia. Zdaniem skarżących, naruszenie ich interesu prawnego polegało na pozbawieniu ich dotychczasowego domu. Sąd zauważył jednak, że skarżące zostały eksmitowane z lokalu przy ul. O w K w wyniku wyroku Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 16 lutego 2006r., sygn. akt [...], a nie na podstawie zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta. Natomiast zaskarżonym zarządzeniem Prezydent Miasta wyraził zgodę na dostarczenie skarżącym lokalu socjalnego z pominięciem kolejności złożenia wyroku. W konsekwencji Sąd przyjął, że złożona skarga pochodziła od osób niemających legitymacji skargowej, zatem wobec brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 41, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 50 § 2 i art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) uznał, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wnosząc skargę o wznowienie postępowania, skarżące wskazały na nowe okoliczności, które uzasadniają wznowienie. Do skargi dołączono dokumenty, z których, w ocenie skarżących, wynika, że nie pozostawały one w bezczynności. Powołując się na okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 października 1984 r. znak [...] wydanej przez Naczelnika Urzędu Dzielnicowego orzekającej o zmianie konfiguracji, powierzchni i oznaczenia działki nr [...] obręb [...] N, skarżące podniosły, że nadużyciem na ich szkodę jest "przesiedlenie do socjalu z pozbawieniem praw słusznie nabytych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W świetle art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 P.p.s.a. zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 P.p.s.a.). Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 – 273 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Z kolei przepis art. 272 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Natomiast w myśl art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Oznacza to, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w powołanym przepisie, mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010r., sygn. akt II FSK 2135/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2011r., sygn. akt VII SA/Wa 937/11). Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy, stwierdzić należało, że wniesiona przez M. W. i G. W. skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warunkiem rozpatrywania skargi o wznowienie, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 P.p.s.a., jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe, co skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. To wstępne badanie skargi o wznowienie co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, we wniosku z dnia 16 sierpnia 2013 r., skarżące nie podały żadnej ustawowej przesłanki wznowienia określonej w art. 271-273 P.p.s.a. Podstaw wznowienia trudno też się doszukać w samej treści skargi, jak i w dołączonych do niej dokumentach. W szczególności, z faktu stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego z dnia 8 października 1984 r. znak [...], dokonanego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 26 września 2012 r. znak [...], nie wynikają, jak zdają się sugerować skarżące we wniosku o wznowienie postępowania, żadne okoliczności, które można by zakwalifikować jako ustawową przesłankę wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 300/12. Ponadto, nie stanowią, w ocenie Sądu, okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, pisma kierowane do skarżącej przez Urząd Miasta Wydział Geodezji, udzielające jej informacji co do zmian w operacie ewidencyjnym działki nr [...] obręb [...] - N. Brak ustawowej podstawy wznowienia zwalnia Sąd od oceny zachowania terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004r., sygn. akt OW 87/04). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.