III SA/Kr 990/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za czynności kontrolne postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego D. S. opłaty w kwocie [...] zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, polegające na przeprowadzeniu kontroli w punkcie sprzedaży "[...]" w K. przy ul. [...]. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do tut. Sądu, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swój wniosek uzasadnił zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej w przypadku wykonania obowiązku orzeczonego zaskarżoną decyzją. Wnioskodawca stwierdził, że jego bardzo trudna sytuacja majątkowa nie pozwala mu na uiszczenie ww. opłaty, co w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i narazi go na jeszcze większe koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 cyt. ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 cyt. ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009r., l FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., l OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., l OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014r., l OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanego wniosku Sąd stwierdza, że skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sama konieczność uiszczenia lub wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Sąd miał na uwadze, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, wyrazem czego jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych. Nie mniej jednak inne są przesłanki udzielenia prawa pomocy, a inne wstrzymania wykonania aktu. Ponadto zauważyć należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący podejmuje działalność zarobkową, tj. prowadzi sprzedaż w dwóch punktach handlowych – "[...]" w K. oraz "[...]" w Z. Ma zatem możliwość zdobycia środków na pokrycie nałożonej opłaty. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji – opiewającej na kwotę [...] zł - może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.