III SAB/Kr 140/19

|Sygn. akt III SAB/Kr 140/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Barbara Pasternak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 26 lutego 2020 r. skargi K. J., na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, w przedmiocie wniosku z dnia 25 listopada 2012 r. o realizację prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r., , , skargę oddala, , , , Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. K. J. (skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wniosku z dnia 25 listopada 2012 r. o realizację prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od 1 maja 2005 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że równoważnik ten przysługiwał mu zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 288 z późn. zm.). Skarżący przywołał szereg orzeczeń, przy czym zaznaczył, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 stycznia 2015 r. III SA/Kr 1565/13, w sprawie powinna być stosowana jednolita wykładnia, że jako funkcjonariusz zwolniony ze służby z mocy prawa nabył prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że sprawa z wniosku z 26 listopada 2012 r. (data faktycznego wpływu wniosku z 25 listopada 2012 r.) została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 listopada 2013 r., III SA/Kr 250/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była bezzasadna, ponieważ organ rozstrzygnął wniosek z 25 listopada 2012 r. przed wniesieniem skargi tj. decyzją z 4 stycznia 2013 r. (I instancja) i decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji 8 lutego 2013 r. Na dodatek Sąd wskazuje, że decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 20 listopada 2013 r., III SA/Kr 250/13 skargę oddalił. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że wyrok ten został zaskarżony i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2015 r., skargę kasacyjną oddalił. Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wydanie decyzji jest sprawą określoną w pkt 1, a więc zasadniczo jest możliwe rozpatrywanie skargi na bezczynność w sprawie, która powinna zakończyć się decyzją (negatywną lub pozytywną dla skarżącego). Jednakże w rozpatrywanej sprawie – postępowanie administracyjne zostało zakończone odpowiednio wydaniem decyzji przez organ I instancji (4 stycznia 2013 r. Komendant Powiatowy Policji) oraz organ II instancji (8 lutego 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji). Co więcej decyzje te zostały poddane kontroli merytorycznej sądów administracyjnych obu instancji. Wyrokami (20 listopada 2013 r., III SA/Kr 250/13 oraz 10 listopada 2015 r., I OSK 568/14) sądy obu instancji odpowiednio oddaliły skargę oraz skargę kasacyjną. Jedynie na marginesie sprawy Sąd zauważa, że skarżący nie dostrzega różnicy pomiędzy prawem do lokalu mieszkalnego, a prawem do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. To ostatnie uprawnienie (bo tylko o taki równoważnik skarżący wnosił) było przedmiotem rozstrzygania zarówno przez organy policji jak i sądy obu instancji. W ww. wyroku z 10 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób wyraźny orzekł, że: "Ze względu na odmienną regulację prawną praw i obowiązków funkcjonariuszy Policji, zawartą w ustawie o Policji oraz uprawnień emerytów policyjnych, wynikających z ustawy emerytalnej brak jest podstaw do utożsamiania uprawnień wynikających z decyzji wydanej w stosunku do funkcjonariusza Policji z uprawnieniami przysługującymi takiemu funkcjonariuszowi już po przejściu na emeryturę". W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, że "uprawnienia mieszkaniowe emerytów i rencistów policyjnych reguluje ustawa emerytalna z 18 lutego 1994 r. Ustawa ta przewiduje dwa uprawnienia, pierwsze w art. 29 ust. 1 tj. prawo do lokalu mieszkalnego i drugie uprawnienie w art. 30 to pomoc w budownictwie mieszkaniowym. W jednoznacznej ocenie Trybunału ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego". Sąd doszedł więc do wniosku, że sprawa "podania, w formie oświadczenia mieszkaniowego w sprawie o realizację prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 roku, należnego funkcjonariuszowi Policji (...)" została rozpoznana decyzją wydaną przed wniesieniem skargi na bezczynność. Sąd oddalił więc skargę na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.