III SAB/Kr 28/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Moszczenica na bezczynność Burmistrza Biecza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 stycznia 2025 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści odrzucić skargę Gmina Moszczenica (dalej: strona skarżąca), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Biecza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 stycznia 2025 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2025 r., wezwano stronę skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza Biecza w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 stycznia 2025 r. o wydanie zaświadczenia, wyczerpała tryb z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i w tym celu nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Opisane powyżej zarządzenie, strona skarżąca odebrała w dniu w 18 kwietnia 2025 r. Mimo skutecznie doręczonego wezwania, strona skarżąca nie wykazała, że skarga na bezczynność Burmistrza Biecza została poprzedzona ponagleniem. Pismem z dnia 24 kwietnia 2025 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności, tj. bada, z urzędu swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, bada także czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga spełnia określone warunki formalne. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie, albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. II OSK 973/19, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. I OSK 125/15, CBOSA). Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia, gdyż nie wniosła do organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Dodatkowo strona skarżąca wezwana do wykazania, że skarga na bezczynność Burmistrza Biecza była poprzedzona wymaganym ponagleniem, nie wykazała, że takie ponaglenie złożyła. Końcowo odnosząc się do wniosku strony skarżącej o cofnięcie skargi wskazać należy, że brak było podstaw do jego uwzględnienia i umorzenia postępowania. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Oznacza to, że tylko w sytuacji dopuszczalności skargi i gdy nie jest ona dotknięta brakami, postępowanie sądowoadministracyjne jest skutecznie wszczęte i strona może skutecznie cofnąć skargę. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (por. postanowienia NSA z dnia: 16 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1829/07, CBOSA). W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.., orzekł jak w sentencji postanowienia.