III SAB/Kr 39/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego przez Wójta Gminy postanawia: oddalić wniosek. Skarżąca, działając poprzez swego pełnomocnika w złożonym dnia 5 kwietnia 2013 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oświadczając że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając sytuację rodzinną skarżącej pełnomocnik podała, że skarżąca nie posiada osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając zaś majątek skarżącej uwidoczniła, że w jego skład wchodzi tylko dom drewniany do kapitalnego remontu na działce [...] w miejscowości D. Zadeklarowała u skarżącej brak zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych i dochodów. Uzasadniając starania skarżącej odniosła się do okoliczności nurtującej ją sprawy. Ponadto - zgodnie z niespójnym oświadczeniem pełnomocnik - skarżąca jest obecnie osobą niepracującą i przebywa poza miejscem zamieszkania, za granicą Polski gdzie poszukuje pracy. Podjęcie działalność gospodarczej (przez skarżącą ? – przyp. RWSA) jest nie możliwe ze względu na nieuregulowany stan prawny posiadanej nieruchomości. Z urzędu stwierdza się, że postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OZ 548/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej (k. 113-116) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 39/11 odmawiające przyznania prawa pomocy (k. 72) W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli Wojewódzki Sąd Administracyjny powziął wątpliwości co do informacji przekazywanych przez skarżącą, to miał prawo wezwać ją o złożenie dodatkowych oświadczeń (art. 255 ppsa). Skoro zaś skarżącą nie zastosowała się do tego wezwania (k. 66) udzielając bardzo wybiórczej odpowiedzi nie zawierającej informacji żądanych przez Sąd, to orzeczona odmowa przyznania prawa pomocy jest prawidłowa. Z urzędu stwierdza się również, że postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 39/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę strony, zarządzając jednocześnie zwrot skarżącej kwoty 100 zł tytułem (k. 141) uiszczonego (k. 12) wpisu (k. 7). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że wniosek o prawo pomocy złożony na urzędowym formularzu o jakim mowa w §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245) może zostać podpisany przez pełnomocnika strony (por. uchwała NSA z 20 maja 2010 r. sygn. I OPS 11/09). Następnie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jakkolwiek przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy tak przez osoby fizyczne jaki i osoby prawne, to jednak odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę (sygn. akt. I OZ 416/05). Sam wniosek powinien zaś zawierać twierdzenia, że od chwili prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy nastąpiła zmiana okoliczności (por. także uzasadnienie postan. SN z 23 lutego 1999 r. I CKN 1064/97 OSNC 1999/9/153). Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy podnieść wypada, że pełnomocnik skarżącej przeszła nad sygnalizowanymi wyżej kwestiami do porządku. W obecnym wniosku nie powołała bowiem nowych okoliczności w stosunku do tych, które ujawniła w poprzednim wniosku (vide: k. 62-63) oraz jakie zechciała była przedstawić uprzednio (vide: k. 69). Ponadto z treści złożonego wniosku w żaden sposób nie da się wyinterpretować twierdzenia aby od chwili prawomocnego oddalenia poprzedniego wniosku nastąpiła istotna zmiana okoliczności. Pełnomocnik skarżącej usiłuje co prawda ogólnikowo wywodzić, że skarżącej jako osoby niepracującej nie stać na pokrycie kosztów. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że poza takimi ogólnikowymi stwierdzeniami pełnomocnik skarżącej nie podjęła nawet próby ujawnienia informacji żądanych poprzednio przez Sąd (k. 66). Zarazem w sytuacji gdy po lekturze uzasadnień postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 39/11 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OZ 548/12 (k. 113-116) pełnomocnik skarżącej wiedziała o warunkach jakie oświadczenie strony powinno spełniać oraz niezbędnych danych, które powinno zawierać i dokumentach źródłowych jakie należy przedstawić, to nie było potrzeby wzywania strony po raz kolejny o to samo. Jedynym refleksem takiego działania byłoby bowiem przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym przypomnieć zaś trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.