I SA/Łd 1025/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G. K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., 2009 r., 2011 r., za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2009 r. oddala skargę. Sygnatura akt I SA/Łd 1025/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G. K. W., członka zarządu Spółki A za zaległości podatkowe wymienionej spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008 r., styczeń 2009 r., marzec, czerwiec, wrzesień i grudzień 2011 r. w łącznej kwocie 10.949,63 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 5.475 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 996,47 zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za okres od miesiąca marca 2009 r. do grudnia 2009 r. oraz od miesiąca stycznia 2010 r. do miesiąca października 2010 r. w łącznej kwocie 5.301 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.019 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 569,18 zł. Organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zaległości podatkowe ww. spółki wynikają ze złożonych w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. korekt deklaracji VAT-7 za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. oraz styczeń 2009 r., w których spółka wykazała nadwyżkę podatku należnego nad podatkiem naliczonym podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego. W uzasadnieniu złożenia korekt wskazano na konieczność korekty podatku naliczonego z uwagi na niezapłacenie należności B Sp. z o.o. i skorzystanie przez wierzyciela z procedury "ulgi za złe długi". Ponadto Spółka z o.o. A złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec, czerwiec, wrzesień i grudzień 2011 r., w których wykazała zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego. Zaległości spółki wynikały też z deklaracji rocznych na podatek dochodowy PIT-4R, w której spółka wykazała kwotę pobranego podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. Z uwagi na treść art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p."), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Spółki z o.o. A jako płatnika i określił wysokość należności z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych dwoma decyzjami z dnia [...] r. za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2010 r. Na ww. zaległości podatkowe wynikające z deklaracji VAT-7 za wymienione okresy, oraz deklaracji PIT-4R wystawione zostały tytuły wykonawcze, a organ egzekucyjny przystąpił do ich realizacji. Pomimo dokonania szeregu czynności egzekucyjnych nie udało się wyegzekwować z majątku Spółki z o.o. A wskazanych powyżej zaległości. Egzekucja okazała się bezskuteczna, wobec powyższego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Organy nadto ustaliły, iż powyższe zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, kiedy G. K. W. pełnił obowiązki członka zarządu Sp. z o.o. A. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza sytuacji finansowej spółki wykazała z kolei, że wniosek o ogłoszenie upadłości jednostki winien być złożony w czasie, kiedy G. K. W. był członkiem zarządu niniejszej spółki. W ocenie organów strona zdawała sobie sprawę z problemów finansowych spółki, dlatego winna podjąć działania zmierzające do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Odnośnie majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych, G. K. W. wskazał, iż na przestrzeni lat 2008 - 2011, a więc w okresie w którym wystąpiły zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od wynagrodzeń PIT-4, spółka posiadała i nadal posiada aktywa majątkowe z których egzekucja w pełni umożliwiała i umożliwia zaspokojenie zaległości podatkowych. Ustalenia poczynione w tym temacie przez organ I instancji wykazały jednak, że produkty, w tym wyroby gotowe i półprodukty, nie przedstawiają wartości egzekucyjnej i nie umożliwią zaspokojenia zaległości podatkowych. Organ I instancji podniósł, iż na podstawie art. 116 o.p. jedynie majątek przedstawiający realną wartość rynkową, nie zaś wirtualny majątek bilansowy, może uwolnić członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. strona, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym zarzuciła rażące naruszenie art. 116 § 1 i 2 o.p. poprzez błędną interpretację stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenie art. 189 cytowanej ustawy. Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Strona w dalszym ciągu niezgadzając się ze stanowiskiem organu złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie niniejszej decyzji w całości zarzuciła jej rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 i 2 o.p. poprzez błędną wykładnię przesłanek stanowiących podstawę orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu sp. z o.o., a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż organ błędnie ustalił w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku spółki, że jest on niewystarczający na pokrycie zaległości, które to stwierdzenie skutkowało umorzeniem prowadzonego postępowania. Zdaniem bowiem spółka w latach 2008 - 2011, a więc w okresie w którym wystąpiły zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od wynagrodzeń PIT-4, posiadała i nadal posiada aktywa majątkowe z których egzekucja, wbrew stanowisku organów podatkowych, w pełni umożliwiała i umożliwia zaspokojenie zaległości podatkowych. Na aktywa majątkowe spółki w tym czasie składały się rzeczowe aktywa trwałe w postaci środków trwałych, których wartość wynosiła na dzień 31 grudnia 2008 r. kwotę 41.575,12 zł, w tym urządzenia techniczne i maszyny o wartości 28.809,28 zł oraz inne środki trwałe o wartości 12.765,84 zł, na dzień 31 grudnia 2009 r. kwotę 16.797,62 zł w tym urządzenia techniczne i maszyny o wartości 16.797,62 zł, na dzień 31 grudnia 2010 r. kwotę 16.797,62 zł w tym urządzenia techniczne i maszyny o wartości 16.797,62 zł oraz na dzień 31 grudnia 2011 r. kwotę 15.337,68 zł w tym urządzenia techniczne i maszyny o wartości 15.337,68 zł a także obrotowe aktywa w postaci zapasów materiałów, półproduktów i produkcji w toku, produktów gotowych, towarów, należności krótkoterminowych i inwestycji krótkoterminowych w postaci środków pieniężnych w kasie. Nadto skarżący podniósł, iż ogólna wartość aktywów obrotowych w grupie zapasów na dzień 31 grudnia 2011 r. wynosiła 162.352,63 zł. W ocenie strony, kolejną pozycję majątku obrotowego spółki, z których możliwe jest nadal prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu pełnego zaspokojenia zaległości podatkowych stanowią należności krótkoterminowe o wartości na dzień 31 grudnia 2008 r. na kwotę 242.692,24 zł, na dzień 31 grudnia 2009 r. - 119.215,28 zł, na dzień 31 grudnia 2010 r. - 123.725,52 zł oraz na dzień 31 grudnia 2011 r. - 123.725,52 zł. Zdaniem strony w niniejszej analizie nie można pominąć również inwestycji krótkoterminowych jakimi są środki pieniężne w kasie i na rachunku bankowym, które w analizowanym okresie wynosiły na dzień 31 grudnia 2008 r. kwotę 7.594,38 zł, na dzień 31 grudnia 2009 r. - 2.267,28 zł, na dzień 31 grudnia 2010 r. - 3.285,59 zł oraz na dzień 31 grudnia 2011 r. - 2.807,30 zł. Skarżący podniósł, iż podobnie jak przy należnościach krótkoterminowych, organ egzekucyjny również przy tych składnikach majątkowych nie wykonał żadnych czynności. Brak jest bowiem w udokumentowaniu czynności egzekucyjnych informacji na temat sprawdzenia raportów kasowych i raportów bankowych spółki, które zawierały informacje o aktualnym stanie środków finansowych Spółki. Ogółem aktywa trwałe i obrotowe spółki na dzień 31 grudnia 2011 r. według wyceny bilansowej wynosiły kwotę 304.223,13 zł i w pełni pokrywały wysokość zobowiązań podatkowych uwzględniając nawet wartość majątku spółki w cenie rynkowej, którą można uzyskać w drodze czynności egzekucyjnych. Dokumentami wskazującymi majątek spółki są sprawozdania finansowe za lata 2008 - 2011, a zwłaszcza aktywa wykazane w bilansach za te okresy czasu. W ocenie skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zawartym w zaskarżonej decyzji, iż przedstawiony majątek bilansowy ma charakter "wirtualny". Żaden bowiem organ kontroli podatkowej nie zakwestionował w toku czynności sprawdzających lub kontrolnych prawidłowości danych księgowych przedstawionych przez Spółkę z o.o. A w sprawozdaniach finansowych. W skardze pełnomocnik strony wyraził przekonanie, że organ egzekucyjny nie powinien mieć żadnych trudności w wyegzekwowaniu ze wskazanego majątku spółki podanych na wstępie zaległości podatkowych, bez konieczności przenoszenia odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 2 o.p. na Prezesa Zarządu – G. W.. Jednocześnie w jego ocenie w przedmiotowej sprawie spełniona została negatywna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, w postaci wskazania przez G. W. mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Z uwagi na spełnienie przez byłego członka zarządu obydwu powyżej wymienionych przesłanek egzoneracyjnych, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie wypełnienia przez stronę normy art. 116 o.p., jest błędne. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., wynika z uniemożliwienia stronie przedstawienia całości materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. G. W. z dniem 7 grudnia 2012 r. złożył rezygnację ze stanowiska Prezesa Zarządu Spółki z o.o. A i od tego czasu nie miał możliwości dostępu do dokumentów księgowych spółki. W tym celu zwrócił się do współudziałowców spółki z prośbą o udostępnienie mu jej dokumentów księgowych i organizacyjno - prawnych z okresu, w którym pełnił funkcję członka zarządu. Wobec braku woli współdziałania w tym zakresie ze strony współudziałowców nie miał on możliwości przestawienia tych materiałów w terminie określonym w postanowieniu o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. był natomiast na bieżąco informowany o wszystkich działaniach strony podejmowanych w tym zakresie. Strona podniosła, iż działania te nie miały na celu przeciągania prowadzonego postępowania lecz umożliwienie jej przedstawienia dokumentów księgowych, które jako środek dowodowy pozwoliłby organowi podatkowemu w sposób kompletny i wyczerpujący rozpatrzyć przedmiotową sprawę. Tej możliwości strona została jednak pozbawiona przez organ II instancji, co czyni w jej ocenie niniejsze postępowanie wadliwym i narusza wymienione artykuły postępowania podatkowego. Z uwagi na zakres i charakter naruszeń skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w przedmiotowej sprawie stanowi art. 116 o.p. Zgodnie z regułą wynikającą z § 1 tego przepisu, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W § 2 cytowanego przepisu ustawodawca uregulował zakres odpowiedzialności podatkowej członków zarządu, którzy ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe m.in. spółki z o.o. z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Niniejsza regulacja ma również zastosowanie do byłego członka zarządu (art. 116 § 4 o.p.). Powyższy przepis określa przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu, które można podzielić na przesłanki pozytywne i negatywne. Pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe), to nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki, wykazanie, że zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez poszczególne osoby obowiązków członka zarządu. Negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności), Ordynacja podatkowa definiuje jako wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęły postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy, wskazanie przez członków zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Sąd podziela stanowisko organu, iż w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki zawarte w przepisie art. 116 o.p. uprawniające organ podatkowy do przeniesienia na G. W. odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A w podatku VAT i w podztaku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące od 2008 r. do 2011 r. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 o.p.). Przepis art. 108 § 2 o.p. stanowi, iż postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; dniem doręczenia decyzji: określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej, zgodnie z treścią § 3 cytowanego powyżej przepisu, nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. § 4 o.p. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje, wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika i określił wysokość należności z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych dwoma decyzjami z dnia [...] r. odpowiednio za miesiące od marca do grudnia 2009 r. oraz za okres od stycznia do października 2010 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż A Spółka z o.o. złożyła do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008 r. i styczeń 2009 r., w których wykazała nadwyżkę podatku należnego nad podatkiem naliczonym podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego. Ponadto spółka złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec, czerwiec, wrzesień i grudzień 2011 r., w których wykazała zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego. Zaległości ww. spółki wynikały też z deklaracji rocznych na podatek dochodowy PIT-4R, w której spółka wykazała kwotę pobranego podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. Kwoty wynikające z poszczególnych deklaracji nie zostały uregulowane przez spółkę, dlatego też na ww. zaległości podatkowe Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wystawił tytuły wykonawcze, a organ egzekucyjny przystąpił do realizacji ww. tytułów wykonawczych. Egzekucja prowadzona z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec spółki dokonał w dniu 27 maja 2010 r. zajęcia rachunku bankowego w Banku A S.A. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 1czerwca 2010 r. i pismem z dnia 7czerwca 2010 r. poinformował, iż na rachunku bankowym brak jest środków umożliwiających całkowite lub częściowe zrealizowanie zajęcia. Dnia 27 maja 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku B S. A. Bank ten potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 7 czerwca 2010 r. i pismem z dnia 12 czerwca 2010 r. poinformował, iż saldo zajętych rachunków jest niewystarczające do rozpoczęcia realizacji przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. W dniu 23 sierpnia 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku B S.A. (obejmujące tytuły wykonawcze nr [...], [...] oraz [...]-[...]) w odpowiedzi, na które Bank poinformował, iż rachunek spółki został zamknięty w dniu 2 sierpnia 2010 r. W dniu 23 sierpnia 2010 r. zajęto rachunek bankowy w Banku A S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...]-[...] i [...]. Bank poinformował, iż umowa rachunku wygasła z dniem 26 sierpnia 2010 r. Z zajętych rachunków w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyskano żadnych kwot na pokrycie zaległości. G. K. W. w dniu 7 lutego 2011 r., podczas wizyty Inspektorów Referatu Egzekucji w siedzibie spółki oświadczył, że spółka prowadzi minimalną działalność gospodarczą polegającą na konfekcji chemii gospodarczej a wszelkie rozliczenia z firmami odbywają się poprzez kompensatę, W dniu 18 maja 2011 r. dokonano zajęcia ruchomości należących do zobowiązanego, na zaległości objęte tytułami wykonawczymi nr [...]-[...], [...]-[...], [...], [...]-[...], [...]-[...], doręczono odpisy tytułów wykonawczych nr [...]- [...] a następnie dnia 28 czerwca 2011 r. dokonano zajęcia ruchomości należących do zobowiązanego oraz doręczono mu odpis tytułu wykonawczego na zaległości objęte tytułem wykonawczym nr [...], podobnie jak dnia 30 września 2011 r., kiedy również dokonano zajęcia ruchomości należących do zobowiązanego oraz doręczono mu odpis tytułu wykonawczego na zaległości objęte tytułem wykonawczym nr [...]. Dnia 16 grudnia 2011 r. oraz 13 marca 2012 r. również dokonano zajęcia ruchomości należących do zobowiązanego oraz doręczono mu odpisy tytułów wykonawczych odpowiednio nr [...] i nr [...]. Uzyskane ze sprzedaży dokonanej zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kwoty przekazano na powstałe koszty egzekucyjne. Ze względu na specyfikę zajętych ruchomości organ egzekucyjny odstąpił od trybu sprzedaży wskazanego w art. 108 § 2 ww. ustawy, gdyż tryb ten nie miał tu zastosowania, skorzystano natomiast z uprawnień wskazanych w przepisie art. 108 § 3 cytowanej ustawy dającym możliwość sprzedaży jednostkom prowadzącym skup przedmiotów używanych lub surowców wtórnych zajętych ruchomości, niesprzedanych w trybie art. 108 § 2 niniejszej ustawy. Część ruchomości zostało sprzedanych jednostce prowadzącej skup surowców wtórnych natomiast ze względów ekonomicznych odstąpiono od sprzedaży innych zajętych ruchomości jak np. sprzęt komputerowy i aerozole, ponieważ jednostki prowadzące skup przedmiotów używanych lub surowców wtórnych nie płacą za ich oddanie, a pobierają opłaty za ich utylizację. W wyniku podjętych działań nie udało się sprzedać przedmiotowych ruchomości, a ze względu na specyfikę i ilość zajętych ruchomości odstąpiono od ich odbioru od dłużnika i uchylono zajęcie niesprzedanych ruchomości. Z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ, po skierowaniu zapytania, uzyskał informację, iż spółka nie posiada żadnych pojazdów. Zajęcia rachunków bankowych spółki w centralach kilkunastu banków w Polsce również nie przyniosły rezultatu. Wobec braku innego majątku spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wymienione powyżej tytuły wykonawcze. W ocenie sądu, z powyższego opisu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do spółki, wynika że organ egzekucyjny poczynił szereg czynności celem zaspokojenia wierzyciela. Na uwagę zasługuje również fakt, iż w toku niniejszego postępowania również strona nie wskazała innego majątku. Wręcz przeciwnie ze spisanych protokołów jednoznacznie wynika, że brak jest innego, znaczącego majątku, a w zajętych ruchomościach przeważają butelki, korki, których termin przydatności mógł ulec przedawnieniu. A Spółka z o.o. nie złożyła zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec jej majątku. Nie wnosząc żadnych zastrzeżeń należy przyjąć, że spółka uznała argumenty w nim zawarte za zasadne i uznała przebieg postępowania egzekucyjnego za prawidłowy. Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł., Sąd Gospodarczy, [...] Wydziału Gospodarczego dla spraw Upadłościowych i Naprawczych postanowieniem z dnia [...] r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt [...] oddalił wniosek spółki o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Wskazał, że w sprawie brak jest również podstaw do ogłoszenia upadłości likwidacyjnej wnioskującego. W uzasadnieniu postanowienia sąd podniósł, iż w latach 2006 i 2007 działalność spółki była rentowna, choć już od 2007 roku zobowiązania spółki przekraczały wartość jej aktywów i spółka nie regulowała terminowo wszystkich swoich zobowiązań. Zadłużała się u wierzycieli, spłacając niektóre zobowiązania a wobec innych już nie. W tym czasie prowadziła również skuteczną egzekucję należności. Rok 2008 spółka zamknęła stratą na sprzedaży w kwocie 557.900 zł (ok. 37% przychodu ze sprzedaży) i obecnie następuje dalszy spadek sprzedaży. Średniomiesięczna wartość sprzedaży w 2008 roku wahała się w przedziale od 129.000 zł w styczniu do 33.000 zł w grudniu, przy nie zmieniających się kosztach stałych. W pierwszych miesiącach 2009 r. tendencja spadkowa sprzedaży utrzymywała się tak, że w okresie wydawania postanowienia wynosiła jedynie 6.500 zł (średniomiesięcznie 21.300 zł). Generowane koszty przekraczały przychody ze sprzedaży. Strata na działalności gospodarczej na koniec maja 2009 r. wyniosła 132.707,07 zł. W 2009 r. spółka przetwarzała jedynie zapasy magazynowe i nie dokonywała nowych zakupów z uwagi na brak środków finansowych. Wartość bilansowa majątku spółki na koniec maja 2009 roku wyniosła 408.175,79 zł, przy wysokości zobowiązań zamykających się kwotą 2.116.479,02 zł. Niektóre z tych zobowiązań nie były płacone od 2007 roku, a narosły wobec ok. 50 wierzycieli w latach 2008 i 2009 roku. Miesięczne koszty utrzymania majątku dłużnika, obejmujące koszty najmu pomieszczeń, opłat leasingowych, wynagrodzenia pracownicze, za media, materiały biurowe w czerwcu 2009 r. wyniosły 16.501,21 zł. Sąd wskazał. Iż w skład majątku spółki, nie zabezpieczonego prawami osób trzecich, wchodzą maszyny i urządzenia produkcyjne, komputer i telefax o szacowanej łącznej wartości rynkowej ok. 30.400 zł, a także zapasy magazynowe w postaci min. wyrobów gotowych, surowców, półproduktów, opakowań czy etykiet o rzeczywistej wartości ok. 70.000 zł. Należności spółki realne do ściągnięcia, obejmujące min. zwrot podatku VAT od Urzędu Skarbowego, to kwota ok. 20.000 zł. Zatem łączny majątek spółki to kwota ok. 120.000 zł. W cytowanym postanowieniu sąd odniósł się również do sytuacji spółki w latach 2006 i 2007. Wskazał, iż w tym okresie działalność spółki była rentowna, choć już od 2007 roku zobowiązania spółki przekraczały wartość jej aktywów i spółka nie regulowała terminowo wszystkich swoich zobowiązań. Sąd podkreślił, że ewentualne ogłoszenie upadłości podmiotu mającego zdolność upadłościową (art. 5 ustawy upadłościowej), musi być każdorazowo poprzedzone oceną, czy jego majątek jest wystarczający co najmniej na pokrycie kosztów takiego postępowania. W przypadku gdy ocena ta jest negatywna, sąd obowiązany jest taki wniosek oddalić (art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego). Postępowanie upadłościowe, niezależnie od opcji w jakiej ma być prowadzone ma zmierzać w swych założeniach, do częściowego choćby zaspokojenia wierzycieli, nie zaś wyłącznie do pokrycia kosztów wywołanych jego wszczęciem. W przeciwnym przypadku tj. ogłoszenia upadłości bez zapewnienia środków na koszty postępowania, podstawowy cel takiego postępowania, jakim właśnie jest zaspokojenie wierzycieli upadłościowych, nie zostanie osiągnięte. Koszty postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika są znaczące i obejmują opłaty sądowe oraz wydatki niezbędne dla osiągnięcia jego celów, w tym m.in. opłaty sądowe związane z dochodzeniem należności dłużnika na drodze sądowej, koszty niezbędnych obwieszczeń i ogłoszeń, koszty korespondencji, wynajęcia biura syndyka, pokrywania kosztów działania spółki, w szczególności zapłaty podatków i innych danin publicznych, w tym świadczeń społecznych należnych po dacie ogłoszenia upadłości, kosztów oszacowania i likwidacji masy upadłości, wynagrodzenia syndyka i osób przez niego zatrudnionych (art. 230 prawa upadłościowego). Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku w skład majątku dłużnika wchodzą jedynie rzeczy ruchome w postaci maszyn, urządzeń produkcyjnych o szacowanej wartości ok. 30.000 zł oraz towary handlowe z zapasów magazynowych o realnej wartości ok. 70.000 zł. Sąd podniósł także okoliczność, iż opakowania i etykiety, będą możliwe do wykorzystania i zbycia tylko przy założeniu kontynuowania działalności gospodarczej i to w długim czasie. Trudno przyjąć ażeby którykolwiek syndyk podjął się jej prowadzenia w sytuacji gdy nie jest rentowna i generuje dalsze straty. Ponadto sąd podkreślił, iż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, wierzytelności i roszczenia nie można kwalifikować do majątku dłużnika, o którym mowa w art. 13 prawa upadłościowego (post. [...] z dnia [...] r., [...]). Z powyższego wynika, jak słusznie zauważył organ, że majątek spółki był już w 2009 r. niewystarczający do przeprowadzenia upadłości a przeprowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zaspokojenia przedmiotowych zaległości podatkowych spółki. Materiał dowodowy niniejszej sprawy wyraźnie wskazuje, iż rachunki bankowe zostały przez spółkę zamknięte lub brak było na nich środków pieniężnych, a nowe nie wpływały. Niektóre zajęte przez organ egzekucyjny ruchomości jak np. sprzęt komputerowy i aerozole, nie zostały sprzedane, bowiem jednostki prowadzące skup przedmiotów używanych lub surowców wtórnych nie płacą za ich oddanie, a pobierają opłaty za ich utylizację, co doprowadziłoby do powstania dodatkowych kosztów po stronie organu egzekucyjnego. Majątek obrotowy spółki w postaci butelek, korków, czy etykiet nie przedstawiał wartości egzekucyjnej, co potwierdził Prezes Spółki – G. W. m.in. w protokole z zajęcia ruchomości z dnia 30 września 2011r. oświadczając, iż terminy przydatności do użycia zajętych produktów mogły ulec przedawnieniu. Mimo wielokrotnych wizyt w siedzibie firmy nie udało się ustalić środków pieniężnych w kasie spółki. Oczywistym jest, iż niemożliwa jest egzekucja z pieniędzy w przypadku ich istnienia jedynie w zapisach bilansowych. Wskazując na powyższe słusznie zatem organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki. Skoro wbrew ustaleniom dokonanym przez sąd oraz organy, majątek spółki był wystarczający na pokrycie powstałych zaległości, to powstaje pytanie dlaczego skarżący, będący do grudnia 2012 r. prezesem nie uregulował należności. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. wiąże się z brakiem możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela poprzez wszczęcie i przeprowadzenie przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki i występuje wówczas, gdy sam wierzyciel dysponuje postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ze względu na jego bezskuteczność. Niemniej jednak taki sam w swoich skutkach charakter mają postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego (art. 361 pkt 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze - a więc gdy majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania), względnie o odmowie jego wszczęcia (art. 13 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego i naprawczego). Mając na uwadze wskazane powyżej ustalenia, w ocenie sądu organ zasadnie przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie brak było majątku spółki, który czyniłby bezzasadnym zwrócenie się do skarżącego celem przeniesienia na niego odpowiedzialności za opisane w zaskarżonej decyzji zaległości. Zaległości podatkowe spółki dotyczą zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie pełnienia przez G. W. obowiązków członka zarządu, co nie było przedmiotem sporu w niniejszej sprawie i nie było kwestionowane przez stronę. Zatem obowiązek obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług przypadający zgodnie z art. 103 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy oraz zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (płatnik) wynikający z treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jed. Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki powstał w okresie, kiedy G. W. był Członkiem Zarządu Spółki z o.o. A. Zaległością podatkową z jest zgodnie z art. 51 § o.p. podatek niezapłacony w terminie płatności, a podatkiem stosownie do art. 6 cytowanej ustawy jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Przepis § 2 powołanej regulacji stanowi, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. W przedmiotowej sprawie zaległości spółki wynikały z deklaracji rocznych na podatek dochodowy PIT-4R, w której spółka wykazała kwotę pobranego podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego, deklaracji VAT-7, oraz korekt deklaracji VAT-7. Z powyższego bezspornie wynika, że zaległości podatkowe powstały w okresie, gdy obowiązki członka zarządu pełnił w spółce G. W.. W ocenie sądu, z ustalonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż G. W., będący członkiem zarządu spółki winien podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości jednostki, bowiem dłużnik już w tym czasie był niewypłacalny. Zgodnie z przepisem art. 10 i 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.jed. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Za takiego uważa się dłużnika, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a dłużnika będącego osobą prawą albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawaj przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wówczas, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wtedy, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (wyrok WSA w Łodzi z dnia 20.09.2011 r. sygn. akt I S A/Łd 827/11). Niewypłacalność jako podstawa ogłoszenia upadłości jest wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje swych wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar, niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu cytowanego art. 11. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest także przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn, np. nie wykonuje zobowiązań w celu doprowadzenia swego kontrahenta do stanu niewypłacalności albo też nie wykonuje zobowiązań z przyczyn irracjonalnych. Przepis art. 11 ust. 1 dotyczy zobowiązań pieniężnych (zarówno cywilnoprawnych, jak i publicznoprawnych), które są wymagalne. Dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje tych zobowiązań, które są wymagalne. Z kolei przepis z art. 11 ust. 2 ww. ustawy dotyczy m.in. osób prawnych. Zgodnie z tym przepisem dłużnik jest niewypłacalny, gdy uwzględniając wszystkie składniki majątku dłużnika, nie wystarczą one na pokrycie wszystkich jego zobowiązań. W tym przypadku bez znaczenia jest okoliczność, że dłużnik zobowiązania te w danej chwili reguluje na bieżąco. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji dokonał analizy sytuacji finansowej Spółki z o.o. A wyliczając wskaźniki finansowe, które stosowane są do sprawdzania stanu przedsiębiorstwa, oceny bieżącej kondycji jednostki i wypłacalności przedsiębiorstwa. Analiza tych okoliczności (szeroko omówiona w zaskarżonej decyzji) wskazuje, iż sytuacja finansowa spółki była niezadowalająca. Zobowiązania spółki przekroczyły wartość jej majątku, co oznacza, że spółka stała się niewypłacalna. G. W. jako prezes spółki winien zdawać sobie sprawę z sytuacji finansowej spółki i faktu, iż zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o upadłość Spółki. Organ ustalił, że spółka złożyła w dniu 29 maja 2009 r. do Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. Sądu Gospodarczego wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Jednakże zarządzeniem o sygn. akt [...] z dnia [...] r. wniosek (z uwagi na braki formalne) został przez sąd zwrócony na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 z 2003r. poz. 535). Następnie w dniu 15 czerwca 2009 r. spółka ponownie wniosła o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Po rozpatrzeniu wniosku Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. Sąd Gospodarczy, [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych oddalił wniosek postanowieniem z dnia [...] roku wskazując na brak przekonania co do pozytywnej oceny w przedmiocie realności wykonywania układu przez wnioskodawcę i konkluzje o niemożności pokrycia kosztów postępowania upadłościowego (art. 13 ust. l i 14 ust. 2 prawa upadłościowego i naprawczego), co zostało powyżej już omówione. Zatem należy przyjąć, iż działania strony zmierzające do ogłoszenie upadłości podjęte zostały zbyt późno. Wynika to z ustaleń poczynionych przez organ jak i wprost z uzasadnienia postanowienia sądu z dnia [...] r. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, znana sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu, dotycząca orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. w stosunku do osób, które we wskazanym okresie pełniły w spółce funkcje członków zarządu (wyroki WSA w Łodzi I SA/Łd 359/13 i I SA/Łd 360/13z 24.09.2013 r.). W przywoływanych orzeczeniach sąd ustalił, iż sytuacja finansowa i majątkowa spółki była zła już w 2006 r., a członkowie zarządu mogli się z łatwością dowiedzieć o zaistnieniu podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości już w I kwartale 2007 r., najpóźniej w terminie do złożenia zeznania CIT-8 za 2006 r., którego podstawę stanowi opracowane sprawozdanie finansowe. Zatem ostateczny termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości został określony na 16 kwietnia 2007 r. Z powyższego wynika, iż już w momencie objęcia przez stronę funkcji członka zarządu kondycja finansowa spółki uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Odpowiedzialność za zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego spoczywa na członkach zarządu spółki. Osoby te są bowiem uprawnione i zobowiązane do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki oraz do zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego, gdy zachodzą do tego podstawy. Aby członek zarządu mógł uwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 o.p. winien skierować do sądu wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Ustalając zakres pojęcia "właściwy czas", o którym mowa powyżej, nie można abstrahować od regulacji zawartej w art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgodnie z tym przepisem dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dochowanie tego terminu umożliwia bowiem ochronę zagrożonych interesów wierzycieli i ich zaspokojenie z pozostałego majątku dłużnika. Zatem sytuacja finansowa Spółki z o.o. A, na co zwrócił też uwagę Sąd Gospodarczy była już zła w 2007 r. Z faktu, że ustawodawca określił dwutygodniowy termin do wypełnienia obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość nie wynika, że po bezskutecznym upływie tego terminu wygasa obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość. Z chwilą, gdy spółka zaprzestanie spłacania wymagalnych zobowiązań lub gdy jej zobowiązania przekroczą wartość majątku, powstają podstawy do ogłoszenia upadłości i jednocześnie od tej daty w ciągu dwóch tygodni jej zarządca ma obowiązek zgłosić wniosek o upadłość. Jeżeli wniosku takiego nie złożył, a stan uzasadniający ogłoszenie upadłości trwa nadał, to zarówno on, jak i każdy następujący po nim zarządca spółki, ma także obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość w terminie dwóch tygodni do dnia, w którym dla niego stało się to możliwe, a więc od dnia, w którym przy zachowaniu wymaganej staranności, mógł dowiedzieć się o istnieniu przesłanek do ogłoszenia upadłości. Organ ustalił, iż terminem właściwym do złożenia przez G. W. wniosku o ogłoszenie upadłości był termin 14 dni od momentu powzięcia informacji o zaistnieniu podstaw do zgłoszenia tegoż wniosku, a w szczególności od dnia, w którym przy zachowaniu wymaganej staranności mógł dowiedzieć się o istnieniu przesłanek do ogłoszenia upadłości. W ocenie organu odwoławczego skarżący powinien się dowiedzieć - przy zachowani wymaganej staranności - o zaistnieniu podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszeni upadłości już na początku swojej kadencji Prezesa Spółki, co nastąpiło 29 lutego 2008 r. Wówczas strona winna zapoznać się ze stanem majątkowym spółki. Zatem ostateczny termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, który mógłby uwolnić G. W. od odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości należy określić na dzień 14 marca 2008 r. Jeżeli członek zarządu nie składa wniosku o ogłoszenie upadłości, licząc na poprawienie finansów spółki, a tym samym regulowanie zobowiązań, zwłaszcza zobowiązań podatkowych, to bierze na siebie odpowiedzialność za zaległości podatkowe osoby prawnej. Taki sposób rozumowania i podejmowania decyzji przez członka zarządu, który wbrew prawu (przepisom ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze) nie złożył w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości nie wyłącza braku jego winy, a jedynie wskazuje, że chcąc ratować spółkę podjął on tego rodzaju decyzję ryzykując przy tym własnym majątkiem (wyrok WSA z dnia 17.03.2010 r. sygn. akt I SA/Sz 876/09 - Lex nr 604742). Sąd podziela stanowisko organu w niniejszej sprawie, iż strona pomimo, iż złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, to nie zrobiła tego we właściwym czasie, tym samym nie wypełniła również kolejnego warunku, którego spełnienie uprawniałoby ją do zwolnienia od odpowiedzialności za zaległości spółki. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom strony, spółka nie posiadała aktywów majątkowych, z których egzekucja w pełni umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Wynika to w sposób jednoznaczny z materiału dowodowego sprawy, co zostało już opisane powyżej. Z materiału dowodowego wynika, iż w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zajęte zostały wszystkie ujawnione przez skarżącego maszyny i urządzenia. Przeprowadzona została przez biegłego skarbowego wycena zajętych ruchomości, która wykazała ich wartość rynkową na poziomie 11.800 zł. Wskutek sprzedaży dokonanej w 2012 r. w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (I licytacja, II licytacja, sprzedaż z wolnej ręki oraz sprzedaż jednostkom prowadzącym skup surowców wtórnych) uzyskano łączną kwotę w wysokości 1.214,40 zł. Z kolei niesprzedane ruchomości zwrócono spółce, ponieważ jednostki prowadzące skup przedmiotów używanych lub surowców wtórnych nie płacą za ich oddanie, a pobierają opłaty za ich utylizację. Zatem majątek Spółki, który nie został sprzedany nie przedstawiał wartości egzekucyjnej. Powyższe, w ocenie sądu potwierdza, iż w niniejszej j sprawie nie doszło do naruszenia art. 116 o.p. Sąd nie podzielił również argumentów strony dotyczących pozostałych, opisanych w skardze, naruszeń (art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.). Nie zasługują one na uwzględnienie. Organ prowadząc przedmiotowe postępowanie zebrał w sposób wyczerpujący i kompletny materiał dowodowy, w oparciu o który ustalił stan faktyczny, a następnie zgodnie z obowiązującymi przepisami dokonał jego oceny. Podkreślić należy, iż przeprowadzona ocena nie jest dowolna. W ocenie sądu znajduje swe oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Ciężar wykazania przesłanek uwalniających skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowej spółki spoczywa na skarżącym i nie może on domagać się od organów podatkowych, by prowadziły postępowanie zmierzające do odnalezienia dowodów przemawiających na jego korzyść (tak NSA w wyroku z dnia 26.11.2010 r. sygn. akt II FSK 1666/09). Zdaniem sądu, organ w sposób wyczerpujący i przejrzysty wskazał i wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Strona czynnie uczestniczyła w toczącym się postępowaniu o czym świadczy chociażby postanowienie z dnia [...] r., którym jej pełnomocnik został powiadomiony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w terminie 7 dni od jego otrzymania. W dniu 25 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy a następnie złożył dokumenty, które uznał za niezbędne w niniejszym postępowaniu. Organ dokonał ich oceny, podobnie jak pozostałego materiału dowodowego w sprawie. Analiza materiału dowodowego w sposób uprawniony doprowadziła organ do wniosku, iż strona nie wykazała w myśl art. 116 o.p. przesłanek uwalniających ją od odpowiedzialności za zaległości Spółki z o.o. A jako członka zarządu. W ocenie sądu, w toku niniejszego postępowania, organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie jest ani dowolna ani sprzeczna ze zgromadzonym materiałem dowodowym i obowiązującymi regulacjami prawnymi. Organ odwoławczy dokonał oceny dowodach uzyskanych w toku prowadzonego postępowania zgodnie z art. 191 o.p. Zaskarżona decyzja posiada zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne, które jest jasne i logiczne. W sposób wyczerpujący zostały wskazane i wyjaśnione przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. oddalił rozpatrywaną skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. D.B.