I SA/Łd 1053/07

Dnia 8 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Asesor WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.443 (trzy tysiące czterysta czterdzieści trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 15 lutego 2006 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. K. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym od importu towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia 6 czerwca 2003 r. w kwocie 34.757 zł oraz zwrot nadpłaty na rachunek bankowy podatnika. Na podstawie wskazanego wyżej dokumentu SAD zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym artykuły opisane jako aromaty spożywcze - kod PCN 330210900. Obliczona i wykazana przez podatnika kwota podatku akcyzowego dotyczyła importu aromatu lemonki i aromatu cytryny. We wniosku spółka podniosła, że będące przedmiotem importu aromaty dla przemysłu spożywczego nie są jej zdaniem wyrobami akcyzowymi w świetle ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwanej w dalszym tekście ustawą VAT, gdyż nie zostały wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, a tylko te, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił określenia kwoty podatku akcyzowego w wysokości innej od obliczonej i wykazanej w zgłoszeniu celnym z 6 czerwca 2003 r. oraz stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu towaru objętego w. w. zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgłoszone aromaty dla przemysłu spożywczego zaklasyfikowane do kodu PCN 3302109000, zawierające w składzie alkohol etylowy, podlegają akcyzie w świetle rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U. nr 241, poz. 2082 z późn. zm.), w którym określono Wykaz Wyrobów Akcyzowych w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN) oraz w świetle rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27,poz. 269 ze zm.)– załącznika nr 3 określającego tabelę stawek podatku akcyzowego dla niektórych importowanych towarów. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów art. 75 § 1 oraz art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym od importowanego towaru, naruszenie przepisów art. 2, art. 92 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, naruszenia przepisów prawa o postępowaniu, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania. Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi celnemu I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję organu I instancji w części odmawiającej określenia kwoty podatku akcyzowego w wysokości innej od obliczonej i wykazanej w zgłoszeniu celnym i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał decyzję w mocy w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż według art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT, obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na importerze wyrobów akcyzowych. Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności określone w art. 2 tej ustawy (eksport i import) dotyczące towarów wymienionych w załączniku Nr 6 do tej ustawy, zwane wyrobami akcyzowymi, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 2 a ustawy. W dacie zgłoszenia spornego towaru załącznik Nr 6 do powołanej ustawy, stanowiący Wykaz Wyrobów Akcyzowych zawierał w pozycjach od 1 do 21 określone wg symbolu PKWiU nazwy towarów (grupy towarów) akcyzowych. W pozycji 13 wykazu wymieniono pod symbolem PKWiU 15.91 napoje alkoholowe i destylowane i 15.92 alkohol etylowy. Spółka zaimportowała towar będący mieszaniną substancji zapachowych stosowanych w przemyśle spożywczym o zawartości alkoholu etylowego, będącego wyrobem akcyzowym mieszczącym się w grupie wyrobów o symbolu PKWiU 15.92. Organ wskazał, iż do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą i Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz. U. nr 241 poz. 2082). W wykazie wyrobów akcyzowych określonym w załączniku Nr 4 do powyższego rozporządzenia, w pozycji 143 zostały wymienione klasyfikowane do kodu PCN 3302 - mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, stosowane jako surowce w przemyśle; inne preparaty oparte na substancjach zapachowych, stosowane do produkcji napojów. Wydane z delegacji ustawowej art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, obowiązujące w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 3 obniża stawki podatku akcyzowego dla niektórych wyrobów akcyzowych importowanych do wysokości określonej w załączniku Nr 3 do rozporządzenia. Dla poszczególnych towarów objętych tabelą stawek podatku akcyzowego, stanowiącą załącznik Nr 3 do powyższego rozporządzenia, klasyfikowanych do wskazanych w tabeli kodów PCN, odpowiadających zamieszczonemu opisowi określona została stawka podatku akcyzowego w złotych na jednostkę wyrobu lub w procencie podstawy opodatkowania. W pozycji 15 tabeli stawek podatku akcyzowego, obok kodu PCN ex 3302 10, w nazwie grup towarów (towaru) wymieniono: mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (łącznie z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, stosowane jako surowce w przemyśle; inne preparaty oparte na substancjach zapachowych, stosowane do wytwarzania napojów; w rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym i w przemyśle napojów; o zawartości alkoholu etylowego (spirytusu) większej niż 1,2% objętości. W powyższej pozycji tabeli wskazano, iż od 1 hl 100% spirytusu w tym produkcie stawka podatku akcyzowego wynosi 4.400,00 zł. Zdaniem organu odwoławczego w rozumieniu ustawy o podatku do towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i zgodnie z powołanymi wyżej rozporządzeniami Ministra Finansów za wyrób akcyzowy należy uznać konsekwentnie mieszaniny substancji zapachowych zawierające w swym składzie alkohol etylowy (w ilości przekraczającej 1,2% objętości) i traktować je jako alkohol etylowy w szerokim tego słowa znaczeniu, pomimo iż należą do innego grupowania PKWiU i kodu PCN. Takie rozumienie zakresu wyrobów uznawanych za alkohol etylowy potwierdza definicja zawarta w art. 72 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Nadto organ wskazał, iż w aktualnych wykazach wyrobów akcyzowych, będących załącznikami do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. ustawodawca wymienił olejki eteryczne, mieszaniny substancji zapachowych, zawierające w swym składzie alkohol etylowy oznaczone symbolem PKWiU ex 24.63.10 lub kodem CN ex 3302. Organ podkreślił ponadto, iż rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. zostało wydane w porozumieniu m.in. z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, który zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) opracowuje standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne ich relacje oraz ich interpretacje. Organ stwierdził, iż nie może podzielić argumentacji podatnika, że zadeklarowanie i zapłata podatku akcyzowego wynikającego z obowiązku uregulowanego w przepisach wykonawczych do ustawy podatkowej, a nie w ustawie, skutkuje powstaniem po stronie podatnika nadpłaty w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż jego zdaniem obowiązek zapłaty podatku wynikał w tym przypadku z obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Dalej organ odwoławczy wywiódł, iż art. 72 Ordynacji podatkowej określa jako nadpłatę "nienależnie zapłacony podatek". Odwołując do przepisów art. 405 - 410 Kodeksu cywilnego i podkreślając, iż prawo cywilne spełnia rolę tzw. prawa powszechnego stwierdził, iż ustawodawca normując istotę nadpłaty podatkowej pominął istotną przesłankę roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia, jaką jest zubożenie po stronie tego, kosztem kogo wzbogacenie nastąpiło. Punktem wyjścia przy interpretacji przepisów Ordynacji podatkowej winno być jednak założenie, że podstawowe pojęcia, mające znaczenie dla całego systemu prawa, powinny być ujmowane w sposób jednakowy, gdy chodzi o ich istotę. Podatek akcyzowy należy do kategorii tzw. podatków konsumpcyjnych. Ta jego cecha rzutuje na ocenę powstania nadpłaty oraz możliwości jej zwrotu. W analizowanej sprawie spółka, wpłacając podatek akcyzowy nie została, zdaniem organu, zubożona, ponieważ równowartość uiszczonego podatku otrzymała zapewne wraz z zapłatą ceny przez nabywców importowanych towarów akcyzowych. Zubożonym jest więc konsument, ponieważ zapłacił cenę wyższą, niż by to uczynił, gdyby nie wliczono w nią podatku akcyzowego. Wobec powyższego w opinii organu zwrot nienależnie zapłaconego podatku akcyzowego na rzecz podatnika doprowadziłby do niczym nieusprawiedliwionego przysporzenia ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby, która nie poniosła ekonomicznego ciężaru podatku akcyzowego. W skardze na tę decyzję spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 75 § 1 pkt 1 i art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 34 ust. 1 ustawy VAT, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym ; 2. naruszenia art. 2, art. 7, art. 92 oraz 217 Konstytucji RP; 3. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania. Wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż wbrew stanowisku Dyrektora Izby Celnej zamieszczony w załączniku nr 6 do ustawy VAT katalog towarów, które podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, ma charakter zamknięty. Oznacza to, że podatkiem akcyzowym mogą być objęte wyłącznie te towary, które zostały wymienione w w/w załączniku do ustawy VAT oraz, że ten stan rzeczy nie może zostać zmieniony w drodze jakiegokolwiek rozporządzenia Ministra Finansów samowolnie rozszerzającego katalog tych towarów o inne, nie umieszczone w załączniku nr 6 ustawy VAT. W załączniku nr 6, pod poz. 13 wymienia się napoje alkoholowe destylowane (pod symbolem 15.91 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług - PKWiU) oraz alkohol etylowy (pod symbolem 15.92 PKWiU), zaś pod pozycją nr 19 – pozostałe napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5% (bez względu na symbol PKWiU), jako towary podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Importowane przez spółkę towary, objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym, zaklasyfikowano do kodu PCN 3302 10 90 0 Taryfy celnej. Kod ten obejmuje mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, w rodzaju stosowanych jako surowce w przemyśle; pozostałe preparaty oparte na substancjach zapachowych, w rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym. Zdaniem skarżącego przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym nie są mieszaniny substancji zapachowych (również te zawierające alkohol), które zgodnie z klasyfikacją PKWiU podlegają klasyfikacji pod symbolem PKWiU 24.63.10 – 75.90, obejmującym mieszaniny substancji zapachowych, stosowane w przemyśle spożywczym i do produkcji napojów. W okresie obowiązywania Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW), importowane przez spółkę towary podlegały klasyfikacji w gałęzi 12 – Wyroby przemysłu chemicznego cz. 1 w branży 124 – produkty organiczne, pod symbolem SWW 1249 – 2 esencje i pasty aromatyczne spożywcze. Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają tylko te towary, które mieszczą się w zbiorze obejmującym konkretne, wymienione w załączniku nr 6 do ustawy VAT, wyroby akcyzowe, oznaczone symbolami 15.91 i 15.92 PKWiU oraz pozostałe napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, jak również napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych. Natomiast te towary, które nie mieszczą się w kategorii towarów objętych zakresem załącznika nr 6 do ustawy VAT, nie są przedmiotem opodatkowania akcyzą. Importowane mieszaniny substancji zapachowych w żadnym wypadku nie mogą być uznane za napoje alkoholowe destylowane, alkohol etylowy oraz pozostałe napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5 % w rozumieniu przepisów ustawy VAT, gdyż nie odpowiadają żadnej ze wskazanych kategorii towarów, objętych zakresem załącznika nr 6 do powołanej wyżej ustawy. Przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym musi być oznaczony precyzyjnie i jednoznacznie. Nie można opodatkować towaru nie będącego desygnatem pojęcia "napoje alkoholowe destylowane", "alkohol etylowy" lub "pozostałe napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2%" oraz "napoje alkoholowe, będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%" (bez względu na symbol PKWiU). Klasyfikacja taryfowa, tj. przyporządkowanie importowanych towarów do odpowiedniego kodu taryfy celnej, nie ma żadnego znaczenia w kontekście podatku akcyzowego, ponieważ nie istnieje jakakolwiek współzależność pomiędzy klasyfikacją taryfową a klasyfikacją PKWiU. W razie wystąpienia różnic pomiędzy klasyfikacją PCN a klasyfikacją PKWiU, decydujące znaczenie ma klasyfikacja PKWiU jako ta, do której odwołują się przepisy ustawy VAT . Znaczenie kodu PCN ma charakter wyłącznie pomocniczy i ogranicza się jedynie do ewentualnego prawidłowego wymiaru akcyzy. Kod PCN nie przesądza jednak w żadnym razie o tym, czy dany towar podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w imporcie, czy takiemu podatkowi nie podlega. Skarżąca spółka wskazała ponadto na utrwaloną w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasadę, iż sprawy istotne z punktu widzenia założeń ustawy nie mogą być przekazane do uregulowania w aktach wykonawczych. Akty prawne hierarchicznie niższe mogą zawierać jedynie takie uregulowania, które stanowią dopełnienie regulacji zastrzeżonej do wyłączności ustawy, pod warunkiem, że spełniają wymagania określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji. Akty prawne niższej rangi niż ustawa mogą zatem zawierać wyłącznie regulacje stanowiące uzupełnienie tego, co uregulowane zostało w ustawie i tylko w zakresie nie przesądzającym o istotnych elementach konstrukcji podatku. Określenie przedmiotów opodatkowania, w tym również określenie towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, winno nastąpić w drodze ustawy, a nie w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Zgodnie bowiem z przepisem art. 92 Konstytucji rozporządzenia wydaje się na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, a takiej podstawy brak w omawianym przypadku. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie wydane zostało na podstawie przepisu art. 54 ust. 2 ustawy VAT . Przepis ten zawierał delegację dla ministra do wydania rozporządzenia, które "określi wykazy towarów" wymienionych we wskazanych wyżej załącznikach, a nie – wskaże nowe towary nie objęte zakresem w. w. załączników, podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Oczywiste jest zatem, że art. 54 ust. 2 ustawy VAT nie zawierał upoważnienia do wydania rozporządzenia, wprowadzającego opodatkowanie podatkiem akcyzowym względem towarów inne niż te, które wymienione zostały w załączniku nr 6 do ustawy. Natomiast rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. wydane zostało na podstawie przepisów art. 6 ust.10, art. 32 ust. 5, art. 36 ust. 5, art. 37 ust. 2, ust. 3 pkt 1 lit. a/-c/ i e oraz pkt 2, art. 38 ust. 2 oraz art. 47 ustawy VAT. Żaden z wymienionych przepisów także nie zawierał upoważnienia dla Ministra Finansów do objęcia opodatkowaniem akcyzą towarów innych niż te, które wymienione zostały w załączniku do ustawy o VAT. W ocenie skarżącego, pomiędzy przepisami ustawy VAT regulującymi zasady i przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym a przepisami dwu powołanych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego rozporządzeń Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. oraz z dnia 31 grudnia 2002 r. zachodzi sprzeczność tego rodzaju, że zastosowanie przepisów wskazanych wyżej rozporządzeń prowadzi do opodatkowania akcyzą towarów, które nie podlegają takiemu opodatkowaniu na podstawie przepisów samej ustawy VAT, z uwagi na to, że nie zostały objęte zamkniętym katalogiem towarów akcyzowych znajdującym się w załączniku nr 6 do tej ustawy. Taka sytuacja jest niedopuszczalna z uwagi na brzmienie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy zasadniczej oraz ze względu na przepisy ustawy VAT. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej spółka wskazała, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji pomimo, że została ona wydana z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W decyzji organu celnego I instancji nie zawarto uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Naczelnik Urzędu Celnego powołał jedynie w uzasadnieniu wydanej decyzji wybrane przepisu Ordynacji podatkowej, ustawy VAT oraz rozporządzeń Ministra Finansów, nie wyjaśniając jednak w jakikolwiek sposób jaki był cel powołania tych przepisów. Ponadto organ ten nie odniósł się do części argumentów i zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym, natomiast do pozostałych zarzutów odniósł się w sposób bardzo lakoniczny. Spółka podkreśliła, że brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, a więc jednego z najistotniejszych elementów, stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do wywodów organu dotyczących konieczności wykazania przez podatnika zubożenia przy żądaniu zwrotu nadpłaty, strona skarżąca wskazała, iż z przepisów Ordynacji podatkowej o nadpłacie nie wynika obowiązek wykazania zubożenia po stronie osoby wnioskującej o zwrot nienależnie zapłaconego podatku. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy art. 405-410 Kodeksu cywilnego nie mogą mieć zastosowania w sprawie, ponieważ dotyczą bezpodstawnego wzbogacenia i w tym zakresie regulują stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. W sprawie będącej przedmiotem skargi zastosowanie miały wyłącznie przepisy Ordynacji podatkowej o nadpłacie. Według spółki sytuacja, w której organy wyprowadzają z samej konstrukcji podatku akcyzowego, jako podatku pośredniego, negatywne dla niej konsekwencje, tj. odmawiają prawa do zwrotu podatku akcyzowego uzasadniając to faktem, że spółka nie poniosła ekonomicznego ciężaru podatku, jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym., którym z mocy art. 2 Konstytucji jest Rzeczpospolita Polska. Dodatkowo spółka podniosła, iż organy pominęły bardzo prawdopodobną możliwość powstania po stronie spółki strat związanych z koniecznością uwzględnienia w cenie towaru podatku akcyzowego, co do którego okazało się, ze został pobrany bez podstawy prawnej. Taka zaś sytuacja z pewnością obniżyłaby dynamikę sprzedaży importowanych towarów i negatywnie wpłynęła na wielkość obrotów. Strona zwróciła także uwagę na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, potwierdzające jej poglądy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację prezentowaną w toku dotychczasowego postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo podniósł, iż w tym przypadku zastosowanie miałby art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej zamiast wskazanego przez stronę skarżącą art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 75 § 6 Ordynacji podatkowej przepisów art. 75 § 2 pkt 1 lit. b tej ustawy nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. W omawianym przypadku ten inny tryb został określony w art. 11 h pkt 2 ustawy VAT. Przepis ten stanowi, iż w przypadku, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego okaże się, iż kwota podatków została nadpłacona, podatnikowi nie przysługuje zwrot nadpłaconych podatków, jeżeli kwota nadpłaconego w imporcie podatku akcyzowego pomniejszyła kwotę podatku akcyzowego lub powiększyła kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy VAT. Zwrot nadpłaty musiałoby zatem poprzedzić postępowanie w zakresie określonym w art. 11 h pkt 2 ustawy VAT. Organ wskazał także, iż jego rozważania dotyczące konieczności wykazania zubożenia odpowiadają wywodom, poczynionym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2006 r., sygn. akt P 7/00. Powołanie się przez stronę na orzecznictwo ETS nie może mieć znaczenia w sprawie, bowiem sprawa dotyczy okresu przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Dyrektor Izby Celnej wskazał także, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej między klasyfikacjami statystycznymi – PKWiU oraz PCN istnieje powiązanie, Zasady metodyczne PKWiU nakazują bowiem przy zaliczaniu produktu do danego grupowania posługiwać się nazwami odpowiednich grupowań końcowych PCN, wyjaśnieniami i wskazówkami zawartymi w tej klasyfikacji oraz ogólnymi regułami interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego. W piśmie z dnia 15 stycznia 2008 r. skarżąca spółka podtrzymała dotychczas zajęte stanowisko, rozwijając jeszcze argumentację dotyczącą zgodności powołanych rozporządzeń Ministra Finansów z Konstytucją RP oraz konieczności uwzględnienia tej niezgodności przez organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana sprawa dotyczy nadpłaty w podatku akcyzowym. Spór między organami i podatnikiem dotyczy kwestii, czy importowane przez stronę skarżącą mieszaniny substancji zapachowych są wyrobem akcyzowym i czy w związku z tym zadeklarowany i zapłacony przez skarżącą podatek akcyzowy z tytułu importu tych towarów był podatkiem należnym oraz tego, czy w przypadku żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku pośrednim konieczne jest wykazanie przez żądającego zwrotu faktu zubożenia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy VAT, określającym przedmiot podatku, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności, określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku Nr 6 do ustawy, zwanych dalej wyrobami akcyzowymi, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 2a (wyjątek ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Przedmiotem podatku akcyzowego są zatem wyłącznie towary wymienione we wskazanym wyżej załączniku do ustawy. Tenże załącznik zatytułowany "wykaz wyrobów akcyzowych" zawiera wskazanie nazwy towaru lub usługi oraz określenie symbolu PKWiU. Przepisy ustawy nie przewidują możliwości określenia wykazów wyrobów akcyzowych w przepisach wykonawczych do ustawy. Regulacja taka zgodna jest z art. 217 Konstytucji, który wprowadza zasadę ustawowej regulacji podatku i nakazuje określenie przedmiotu opodatkowania w drodze ustawy. Zgodnie z treścią powołanej normy, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zatem przedmiot podatku akcyzowego, który jest sporny w rozpoznawanej sprawie musi wynikać z przepisów rangi ustawowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych został jedynie upoważniony do obniżenia stawek akcyzy, określonych w ustawie, ustalenia minimalnej stawki akcyzy dla papierosów i zwolnienia niektórych wyrobów z akcyzy (art. 37 ust. 2 ustawy VAT). Upoważniono go także (art. 54 ust. 2 ustawy VAT) do określenia w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, w uzgodnieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, wykazów towarów wymienionych w załącznikach Nr 1 i 3-6 ustawy w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN). Trafnie zatem wywodzi strona skarżąca, iż decydująca dla ustalenia, czy dany wyrób jest wyrobem akcyzowym, jest treść ustawy i załącznika do niej, nie zaś treść przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 37 ust. 2 i art. 54 ust. 2 ustawy VAT, których celem nie było określenie przedmiotu opodatkowania. Zaznaczyć należy, że rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2002 r. - jak wynika z treści § 1 tego aktu - określa jedynie wykaz towarów wymienionych w załącznikach 1,3, 5 i 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego. Ma więc ono na celu jedynie "przełożenie" oznaczenia towarów z "języka" jednej klasyfikacji statystycznej na "język" innej klasyfikacji. Nie podaje ono jednocześnie oznaczenia danego wyrobu w języku obu klasyfikacji (PKWiU i PCN). W przypadku sprzeczności tego wykazu z wykazem, stanowiącym załącznik do ustawy pierwszeństwo, zgodnie z zasadą lex inferior non derogat legi superiori (pozwalającą na usuwanie sprzeczności w systemie prawa), należy dać zawsze ustawie jako aktowi wyższego rzędu (art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP), ponadto regulującemu przedmiot podatku (por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 1997 r. w sprawie o sygn. akt: I SA/Ka 244/96, opubl. w ONSA z 1998, nr 3,poz. 86). Podkreślić też należy, iż z art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji w powiązaniu z jej art. 2 wywieść należy wniosek, iż w systemie prawa powszechnie obowiązującego nie może pojawiać się żadna regulacja podustawowa, która nie znajduje bezpośredniego oparcia w ustawie i nie służy jej bezpośredniemu wykonaniu. Również zakres regulacji wykonawczych i sposób ich stanowienia wynikać winien z przepisów Konstytucji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1999 r., sygn. akt K 28/98, opubl. w OTK z 1999 r., Nr 7, poz. 156). Sędziowie, zgodnie z art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są w sprawowaniu swojego urzędu niezawiśli i podlegają tylko ustawom. Sąd ma zatem prawo ocenić, czy przepis rangi podustawowej jest zgodny z Konstytucją i ustawami, a w razie niezgodności – odmówić stosowania go w rozpoznawanej sprawie (pogląd taki został już utrwalony w orzecznictwie – por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. FSA 3/01, opubl. w OSNA z 2002 r., z. 2, poz. 365, z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. SA/Po 461/01, opubl. w OSP z 2003, Nr 2, poz.17, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 sygn. akt III RN 33/02,opubl. w Przeglądzie Podatkowym z 2003 r., nr 7,s.62). Trzeba przy tym podkreślić, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Oceniając zgodność decyzji administracyjnej z prawem Sąd nie może się uchylić od oceny przepisów, stanowiących podstawę jej wydania i dopuścić do tego, aby rozstrzygnięcia te były oparte na przepisach naruszających Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej (por. też pogląd wyrażony w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. Akt U 2/97, opubl. w OTK z 1998 r., Nr 1,poz. 4). Zatem sąd uprawniony jest także do przeprowadzenia oceny konstytucyjności (jak też zgodności z ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową) rozporządzenia we własnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 roku, sygn. akt FSK 177/04, Przegl. Pod. 2005, nr 4, poz. 57, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 395/05, niepubl.). Art. 178 ust. 1 Konstytucji, który obliguje sędziego do przestrzegania Konstytucji oraz ustaw, stanowi normę uprawniającą do przeprowadzenia kontroli legalności rozporządzenia, według wzorca konstytucyjnego, jak też ustawowego, czy też przepisu umowy międzynarodowej. Zastrzec jednak należy, iż wyrażenie tej oceny nie prowadzi nigdy do wyeliminowania aktu podustawowego z systemu prawa. Ta kompetencja przynależna jest wyłącznie Trybunałowi Konstytucyjnemu (art. 188 pkt 3 Konstytucji). Sąd, uznając że przepis rozporządzenia sprzeczny jest z przepisem hierarchicznie wyższym, uprawniony jest jedynie do odmowy zastosowania analizowanego przepisu rozporządzenia w konkretnej sprawie. Wówczas wydaje orzeczenie z pominięciem zakwestionowanego przepisu. Tego rodzaju sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Zachodzi tu konieczność odmowy zastosowania przepisów zarówno rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 roku, jak też z dnia 22 marca 2002 roku. Wbrew bowiem delegacjom ustawowym zamieszczonym w art. 54 ust. 2 oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawyVAT, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie, w załączniku nr 4 ("Wykaz towarów akcyzowych"), pod pozycją nr 143 umieścił jako przedmiot opodatkowania import mieszaniny zapachowej o kodzie PCN 3302, której to substancji nie wymienia ustawa o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym, a ściślej załącznik nr 6 tego aktu, zawierający listę produktów, których import podlega opodatkowaniu. Gdy chodzi o produkty alkoholowe, obciążone akcyzą, to załącznik nr 6 do ustawy wymieniał w dacie zgłoszenia celnego jedynie napoje alkoholowe destylowane - PKWiU 15.91, alkohol etylowy - PKWiU 15.92 (pozycja 13 załącznika), wina gronowe, napoje fermentowane, pozostałe, mieszane napoje zawierające alkohol i wermut i inne wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi - PKWiU 15.93, 15.94 i 15.95 (pozycja 14 załącznika), piwo słodowe - w tym pozostałości i odpady browarne i gorzelniane - PKWiU 15.96 i 15.98.12 - 50.30 (pozycja 15 załącznika), oraz pozostałe napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2 % oraz napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, których zawartość alkoholu przekracza 0,5 %, bez względu na symbol PKWiU (pozycja 19 załącznika). Stwierdzić zatem należy, że zamieszczenie w poz. 143 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 roku produktów alkoholowych stanowiących mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, stosowane do produkcji jako surowce w przemyśle, innych preparatów opartych na jednej lub na wielu takich substancjach, stosowanych do produkcji napojów, oznaczonych PCN 3302, których nie wymieniono w ustawie, niewątpliwie wykracza poza granice delegacji ustawowej. Tym samym przedmiot opodatkowania w postaci importu spornej w sprawie niniejszej substancji uregulowano samoistnie na poziomie aktu podustawowego. Natomiast objęcie przedmiotowego towaru w pozycji 15 załącznika nr 3 ("Tabela stawek podatku akcyzowego dla niektórych importowanych towarów") rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie podatku akcyzowego stawką podatkową również wykraczało poza upoważnienie ustawowe, tym razem zawarte w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy. Minister nie był uprawniony do zaliczenia spornej mieszaniny do jakiejkolwiek (nawet najniższej) stawki podatkowej, ponieważ produkt ten nie stanowił towaru akcyzowego; nie wymieniono go przecież w ustawie podatkowej. Organ ten legitymowany był jedynie do obniżenia istniejących już stawek wobec towarów akcyzowych, objętych opodatkowaniem na podstawie przepisu ustawy. Z powyższych rozważań wynika zatem, iż omawiane przepisy rozporządzeń wydano z przekroczeniem upoważnień ustawowych, zawartych w art. 37 ust. 2 pkt 1 i 54 ust. 2 ustawy VAT. Ponadto w rozporządzeniach tych zamieszczono jeden z elementów konstrukcyjnych podatku, a mianowicie przedmiot opodatkowania, nie znajdujący odzwierciedlenia w stosownym przepisie ustawy podatkowej. Innymi słowy - omawiane rozporządzenia nie tylko zawierają treści nieprzewidziane delegacją ustawową, ale nadto treści te należą do wyłącznej materii ustawowej. Wobec powyższego uznać należało, że cytowane rozporządzenia wydano z naruszeniem art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji. W konsekwencji podatnik uiścił kwotę podatku stosując się do niezgodnego z Konstytucją oraz nieznajdującego oparcia w ustawie obowiązku podatkowego. A zatem kwota ta uznana być musi za nienależną. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż w omawianej sprawie organ I instancji uznał, iż klasyfikacja importowanego przez stronę skarżącą towaru według SWW ( uwadze organu umknęło przy tym, iż od 1 stycznia 2003 r. ustawa VAT odwoływała się do PKWiU) nie ma znaczenia dla sprawy, skoro o jego uznaniu za wyrób akcyzowy decydowała jego klasyfikacja PCN, obowiązująca w obrocie towarowym z zagranicą. Ze względów wskazanych wyżej, poglądu tego nie można uznać za prawidłowy, przepisy powołanych rozporządzeń nie mogły bowiem rozszerzać katalogu wyrobów akcyzowych określonych ustawą. Organ odwoławczy z kolei uznał, iż sprowadzane przez stronę skarżącą towary z uwagi na zawartość w nich alkoholu etylowego klasyfikowane są do kodu PCN 3302 10, i tym samym w pełni odpowiadają towarowi wymienionemu w pozycji nr 15 tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r., i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w wysokości tam określonej. Kwalifikację tę uzasadniono poprzez odwołanie się do definicji wyrobów uznawanych za alkohol etylowy w obowiązującej od 1 maja 2004 r. ustawie o podatku akcyzowym i wskazanie, iż wyrób ten zawierał alkohol etylowy w ilości przekraczającej 1,2% objętości. Jednocześnie też organ ten przyznał, iż traktuje te wyroby jako alkohol etylowy w szerokim tego słowa znaczeniu (czyli wyrób akcyzowy wymieniony w załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym), pomimo tego, iż należą do innego grupowania PKWiU i kodu PCN. Argumentacji tej nie można podzielić. Przede wszystkim należy podkreślić, iż ustalenie, do jakiego grupowania należy importowany towar jest jedną z istotnych okoliczności, których wyjaśnienie konieczne jest dla rozstrzygnięcia i którego to ustalenia winien dokonać organ podatkowy, zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ustawodawca, określając przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym odwołał się bowiem do klasyfikacji statystycznych. Klasyfikacja ta pełni w tym przypadku rolę słownika, dostarcza niezbędnej nomenklatury (por. pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 32/99, opubl. w OTK z 2001r., Nr 3, poz. 53). Przyporządkowując dany towar czy usługę do określonego grupowania tej klasyfikacji należy zatem uwzględniać zasady metodyczne, leżące u podstaw jej konstrukcji. Na taką konieczność wskazano w Zasadach metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług ( stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług- Dz.U. Nr 42,poz. 264). Jedną z zasad konstrukcji PKWiU jest zaś zasada jednoznaczności grupowań. Oznacza ona, iż zakresy grupowań pochodnych określonego grupowania macierzystego nie mogą zachodzić na siebie, tzn. żaden wyrób nie może być zaliczony do więcej niż jednego grupowania PKWiU (Zasady tworzenia grupowań - pkt 5.1.5 Zasad metodycznych. Skoro organ odwoławczy nie kwestionował klasyfikacji statystycznej substancji zapachowej, dokonanej przez stronę skarżącą (przyznał, iż jest ona zaliczona do innego grupowania PKWiU niż 15.91 i 15.92), nie mógł, opierając się na innych, przyjętych przez siebie kryteriach ( w tym odwołaniu się do przepisów ustawy nieobowiązującej w dacie importu) uznać, iż może ona być zaklasyfikowana do grupowania 15.91 i 15.92 Napoje alkoholowe destylowane i alkohol etylowy. Tym samym nie można uznać za zasadne jego stanowiska w zakresie prawidłowości opodatkowania podatkiem akcyzowym przedmiotowej mieszaniny substancji zapachowych. Warto w związku z tym podkreślić, że jedynie zaklasyfikowanie towaru do symbolu PKWiU (w poprzednim stanie prawnym SWW) określonego w załączniku nr 6 do ustawy VAT rozstrzyga o jego zaliczeniu do wyrobów akcyzowych. Nie przesądza zaś o takim zaliczeniu kod taryfy celnej PCN towaru (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 1997 r., I SA/Ka 244/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 86). Zaskarżona decyzja narusza zatem art. 34 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Na marginesie już tylko podnieść należy, iż we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym i odwołaniu skarżąca spółka powołuje się na obowiązujący w poprzednim systemie prawnym Systematyczny Wykaz Wyrobów (SWW). Podobnie w decyzji czyni organ I instancji. Klasyfikacja towaru według symbolu PKWiU dokonana jest prawidłowo w przedmiotowej sprawie dopiero w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Nadmienić jednak należy, że w decyzji tej Dyrektor Izby Celnej odnosi się do stanowiska spółki co do zaklasyfikowania towaru wg PKWiU twierdząc, że w jej opinii przedmiotem opodatkowania akcyzą nie są mieszaniny substancji zapachowych zawierające alkohol, które zgodnie z klasyfikacją PKWiU podlegają klasyfikacji pod symbol 24.63.10 – 75.90, obejmujący mieszaniny substancji zapachowych, stosowane w przemyśle spożywczymi do produkcji napojów. Takiego stanowiska jednak, jak wynika z akt sprawy, do czasu wydania decyzji przez organ II instancji, spółka nie zajęła. Do klasyfikacji towaru według PKWiU skarżąca spółka odwołuje się dopiero w skardze. Przypomnieć też należy, iż zmiana klasyfikacji statystycznych nie może spowodować zmian w opodatkowaniu ( ust. 2 obwieszczenia Ministra Finansów w w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z Klasyfikacji wyrobów i usług w zakresie usług -Dz. U. 95, nr 44, poz. 231) Nie można się także zgodzić z wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądem, iż możliwość zwrotu nadpłaconego podatku uzależniona jest od wykazania przez osobę ubiegającą się o ten zwrot faktu zubożenia w wyniku jego zapłaty. Przepisy Ordynacji podatkowej (dział 3, rozdział 9), regulującej tę instytucję, nie statuują takiej przesłanki stwierdzenia nadpłaty, choć niewątpliwie ustawodawcy wiadomym był fakt, iż w pojęciu podatku w rozumieniu Ordynacji podatkowej mieszczą się również podatki pośrednie. Przepisy te definiują nadpłatę jako podatek nienależny (świadczenie publicznoprawne spełnione mimo braku takiego obowiązku w obowiązujących przepisach prawa) lub nadpłacone (zapłacone w wysokości wyższej niż wynika to z przepisów obowiązującego prawa - art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej). Instytucja ta doprowadzić ma do zachowania równowagi między obowiązkami obywatela w zakresie płacenia podatków i uprawnieniami państwa w tym zakresie. Została ona w sposób całościowy uregulowana w prawie podatkowym, stanowiącym samodzielną i niezależną gałąź prawa. Prawo to współtworzy wprawdzie system prawa państwowego, za nieuprawnione uznać jednak należy ograniczanie uprawnień podatnika, uregulowanych w sposób całościowy w prawie podatkowym poprzez odwołanie się do wykładni systemowej i pojęć wykształconych w prawie cywilnym (art. 405 - 410 Kodeksu cywilnego) i tym samym tworzenie pozaustawowych przesłanek zwrotu nadpłaty. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty są tożsame z powołanymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., w sprawie o sygn. akt P 7/00 (opubl. w OTK-A z 2002r., nr 2, poz. 13). Trybunał, stwierdzając niezgodność z art. 217 Konstytucji RP § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. nr 2, poz. 3 ze zm.), korzystając ze swoich uprawnień ograniczył wówczas skutki nadpłaty, powstałej w wyniku jego wyroku, do podmiotów, kosztem majątku których przysporzenie na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło. W wyniku tego wyroku nie doszło jednak do zmiany przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących nadpłaty, konieczność zaś wydania orzeczenia o ograniczeniu skutków wyroku potwierdza jedynie, iż przesłanka w postaci zubożenia nie jest przesłanką normatywną i miała zastosowanie tylko w zakresie wskazanym w tym orzeczeniu. Trybunał Konstytucyjny oceniał nienależność świadczenia (podatku zapłaconego na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją RP) na poziomie konstytucyjnoprawnym (por. zdanie odrębne sędziego Teresy Dębowskiej - Romanowskiej do tego wyroku). Sąd nie podziela także poglądu, iż zawsze w przypadku nadpłaty w podatkach pośrednich można przyjąć domniemanie, że podatnik nie jest osobą zubożoną, bowiem faktyczny ciężar podatku ponoszą konsumenci. Jest rzeczą oczywistą, iż podatek ten, skoro ma być uwzględniony w cenie, z natury rzeczy może być przerzucony na nabywcę towaru. Jednakże zauważyć należy, iż w gospodarce wolnorynkowej o cenie decyduje przede wszystkim popyt i podaż na dane produkty. Konsument może zatem być skłonny do kupienia towaru po określonej cenie, bez względu na to, czy na jej wysokość ma wpływ podatek akcyzowy, czy też zysk osiągany przez sprzedawcę (producenta). Konieczność zapłaty podatku niewątpliwie zaś zmniejszy aktywa podatnika. Zgodzić się jednak należy z organem podatkowym, iż w odniesieniu do stanu faktycznego z 2003 r. brak jest podstaw do badania zgodności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym (por. postanowienie ETS w sprawie C-168/06 Ceramika Paradyż). Jednym z zarzutów, który podnosi skarżąca spółka zarówno w odwołaniu jak i w skardze, jest naruszenie przez organ podatkowy art. 75 § 1 pkt 1 i art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 76 § 1 nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu. Organy odwoławczy, nie zgadzając się s tym zarzutem powołał się w odpowiedzi na skargę na art. 11 h pkt 2 ustawy VAT. Argumentacja ta zawarta została dopiero w piśmie złożonym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. To zaś nie może stanowić uzupełnienia uzasadnienia decyzji ( por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 grudnia 1995 r., sygn. akt III SA 341/95, opubl. w Glosie z 1996 r., nr 8,s.30 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2905/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 209773). Jest ona ponadto niekonsekwentna – odnosi się dopiero do zwrotu nadpłaconych podatków, a nie do stwierdzenia nadpłaty. Zgodnie z treścią art. 11 h pkt 2 ustawy VAT w przypadku, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego okaże się, że kwota podatków została nadpłacona, podatnikowi nie przysługuje zwrot nadpłaconych podatków, jeżeli kwota nadpłaconego w imporcie podatku akcyzowego pomniejszyła kwotę podatku akcyzowego lub powiększyła kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 2. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie miał zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem nawet w przypadku stwierdzenia nadpłaty jej zwrot musiałby zostać poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w zakresie określonym w art. 11 h pkt 2 ustawy VAT. Należy jednak zaznaczyć, że art. 11 h dodany został do ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym przez art. 11 pkt 10 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw Finansów Publicznych (Dz. U. z 2003 r. nr 137 poz. 1302) z dnia 1 września 2003 r. Nie obowiązywał zatem w dniu dokonania zgłoszenia celnego Ponadto dotyczył on innej sytuacji faktycznej- nadpłaty podatku będącej skutkiem weryfikacji zgłoszenia celnego, co w tym przypadku nie miało miejsca. Wyjaśnienie okoliczności, wskazanych w tym przepisie stanowiłoby zresztą obowiązek organu podatkowego, zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl bowiem powołanego przepisu, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jeżeli organ zaniechałby dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, oznaczałoby to, że nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 2005.10.27, sygn. akt FSK 2438/04, LEX nr 173107). Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi (naruszenia art. 122, 124, 191 i 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej). Stan faktyczny sprawy został bowiem wyjaśniony w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia. Sąd ponadto uznał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, uzasadnienie decyzji odpowiada formalnym wymogom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Celnej rozpatrzy wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu oraz biorąc pod uwagę unormowania zawarte w art. 72 i następne ordynacji podatkowej, regulujące instytucje nadpłaty. Sąd, nie będąc zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany wnioskami skargi nie uznał za konieczne uchylenie również decyzji organu I instancji, uznając, iż nie jest to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Organowi odwoławczemu przysługuje bowiem prawo uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, w sprawie nie jest zaś konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (art. 233 § 2 ordynacji podatkowej). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). A. B.