I SA/Łd 107/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2024 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.88.2020.8.MR/KS w przedmiocie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 października 2024 r. znak: 0114-KDIP2-1.4010.88.2020.6.MR/KS; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 października 2024 r. o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Jak wynika z akt sprawy, po rozpoznaniu wniosku Spółki z dnia 24 lutego 2020 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w dniu 2 czerwca 2020 r. wydał interpretację indywidualną uznając stanowisko Spółki w zakresie ustalenia, czy: 1. prace realizowane przez Spółkę stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26-28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a konsekwencji uprawniają Spółkę do skorzystania z ulgi określonej w art. 18d ust. 1 ww. ustawy i do odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów kwalifikowanych ponoszonych przez Spółkę w związku z tą działalnością, z uwzględnieniem limitów określonych w art. 18d ust. 7 ww. ustawy (pytanie nr 1) – za prawidłowe; 2. koszty wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne oraz wydatki pracownicze poniesione/ponoszone przez Wnioskodawcę, w związku z działalnością badawczo-rozwojową będą stanowiły koszty kwalifikowane objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 2): ‒ w części, w której pracownicy faktycznie wykonują/będą wykonywać zadania w ramach realizacji prac B+R – za prawidłowe; ‒ w części dotyczącej wynagrodzeń za czas nieobecności pracowników w pracy – za nieprawidłowe; 3. koszty na nabycie materiałów i surowców oraz wyposażenia bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojowa stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 3) – za prawidłowe; 4. odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych przy prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop w takiej części, w jakiej środki trwałe i wartości niematerialne i prawne będą służyć prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej (pytanie nr 4) – za prawidłowe; 5. wydatki na nabycie niebędącego środkami trwałymi sprzętu specjalistycznego wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 5) – za prawidłowe; 6. bieżące wydatki na materiały służące eksploatacji oraz naprawie i konserwacji, a także wydatki na materiały będące częściami zamiennymi do środków trwałych wykorzystywanych przy prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 6) – za prawidłowe; 7. wydatki na zakup ekspertyz, opinii i usług doradczych od podmiotów, które są wpisane do zintegrowanego systemu informacji o szkolnictwie wyższym i nauce POL-ON stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 7) – za prawidłowe; 8. wydatki na odpłatne korzystanie z aparatury naukowobadawczej oraz nabycie usługi wykorzystania aparatury naukowo-badawczej stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 8) – za prawidłowe; 9. wydatki na przygotowanie i złożenie wniosków patentowych oraz prawa ochronnego na wzór użytkowy (jak i jego odnowienia) w tym wydatki związane z obsługą kancelarii patentowej stanowią koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej objęte ulgą określoną w art. 18d ust. 1 updop (pytanie nr 9) – za prawidłowe. W dniu 13 lutego 2024 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną Nr DD8.8203.1.2021, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2024 r., poz. 16. Przedmiotowa interpretacja ogólna dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu, należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika. W dniu 10 października 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowił o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej wydanej dla Spółki O. w dniu 2 czerwca 2020 r. Zdaniem organu przedmiotowa interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. Nr DD8.8203.1.2021, wydaną w takim samym stanie prawnym. Nie podzielając stanowiska organu Spółka złożyła zażalenie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 14e § 1a pkt 2, art. 14k § 1, art. 14m § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 ze zm.) dalej: O.p., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie postanowienia o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2020 r. w całości. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 10 października 2024 r. Wskazując na przepisy art. 14e § 1a pkt 1, § 3 O.p. organ podkreślił, iż przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ani zmiany, ani wygaszania interpretacji w części i, w przypadku, gdy interpretacja w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów, należy ją wygasić w całości w trybie art. 14e § 1a pkt 2 tejże ustawy. Dotyczy to wygaszania wszystkich interpretacji indywidualnych. Zdaniem organu, z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie albowiem rozstrzygnięcie co do zakresu oraz sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w interpretacji indywidualnej wydanej dla Spółki jest niezgodne z interpretacją ogólną z dnia 13 lutego 2024 r. Wobec powyższego zachodziła podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w tym trybie, a obowiązujące przepisy nie dają podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jedynie w części. W ocenie organu przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14e § 1a pkt 2 O.p., tj. interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym, jest spełniona również w przypadku, gdy interpretacja indywidualna dotyczy także innych zagadnień podatkowych (pozostających poza zakresem interpretacji ogólnej). W związku z powyższym, mając na uwadze, że akty te – chociażby w części – zostały podjęte w tożsamym stanie prawnym oraz fakt, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wygaszania interpretacji w części, zdaniem organu uznać należy, że przysługuje organowi prawo do stwierdzenia wygaśnięcia takiej interpretacji indywidualnej. Wobec tego, w sytuacji, gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zakresów, a jeden z nich jest sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej – interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości. Końcowo organ wyjaśnił, iż wygaszenie wydanej stronie interpretacji indywidualnej nie stoi na przeszkodzie by strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w tej samej sprawie, nawet jeżeli stan faktyczny nie uległ w tym czasie zmianie. Zdaniem organu złożenie ponownego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie, w którym Spółka kwestionuje stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji z dnia 2 czerwca 2020 r. (tj. nieodnoszącym się do kwestii zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo-rozwojową należności pracowniczych z tytułu urlopów, chorób i innej usprawiedliwionej nieobecności) daje stronie możliwość ponownego uzyskania potwierdzenia zasadności swojego stanowiska w zakresie skutków podatkowych i/lub obowiązków podatnika nie tylko co do zdarzeń przyszłych, ale również stanu faktycznego. Ten zaś może odnosić się do zdarzeń już zaistniałych w przeszłości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi reprezentowana przez pełnomocnika Spółka O. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art. 14e § 1a pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że interpretacja indywidualna z dnia 2 czerwca 2020 r. jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. wydaną w takim samym stanie prawnym; - art. 14k § 1 O.p. poprzez bezzasadne pozbawienie podatnika ochrony prawnej wynikającej z treści ww. przepisu; - art. 14m § 1-2 O.p. poprzez bezzasadne pozbawienie prawa do zastosowania się do interpretacji indywidualnej w całości, pomimo iż jej treść nie jest niezgodna z interpretacją ogólną. Pełnomocnik wniósł w imieniu Spółki o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego postanowienia w całości, nadto zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.). Z kolei zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., Nr 1267 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu między stronami jest zagadnienie, czy organ podatkowy mógł stwierdzić wygaśnięcie w całości interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2020 r., która jedynie w niewielkiej części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. Zdaniem organu podatkowego przepis art. 14e § 1a pkt 2 O.p. w razie stwierdzenia niezgodności pomiędzy interpretacją indywidualną a interpretacją ogólną obliguje organ do stwierdzenia wygaśnięcia tej pierwszej w całości, nawet w sytuacji gdy interpretacja indywidualna dotyczy także innych zagadnień podatkowych (pozostających poza zakresem interpretacji ogólnej). W ocenie organu przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują bowiem możliwości wygaszania interpretacji w części. Odmiennego zdania jest skarżąca Spółka zarzucając, że nie istniały podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, skoro zagadnienia określone w dziewięciu pytaniach, za wyjątkiem części pytania nr 2, nie mieszczą się w zakresie objętym interpretacją ogólną. W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać stronie skarżącej. Zgodnie z art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. W przypadku postanowień wydanych w trybie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., sądowe kompetencje kontrolne ograniczają się do oceny, czy organ dokonał prawidłowego porównania interpretacji ogólnej i indywidualnej pod kątem stanu prawnego oraz tożsamości zagadnień podatkowych poruszanych w obu interpretacjach, czy prawidłowo uznał, że pomiędzy obiema interpretacjami zachodzi sprzeczność uzasadniająca zastosowanie art. 14e § 1a pkt 2 O.p., a także, czy stwierdzając o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej organ dopełnił wymogu formalnego z art. 14e § 5 O.p., tj. wskazał oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. W dorobku prawnym uznaje się, że wprowadzone art. 14e § 1a pkt 2 O.p. rozwiązanie ma istotne znaczenie i wynika z jednoznacznego ustalenia w przepisach Ordynacji podatkowej relacji między interpretacją ogólną a interpretacjami indywidualnymi. Kluczowe znaczenie ma tu art. 14b § 5a O.p., który wskazuje na brak możliwości wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli w takim samym stanie prawnym została wydana interpretacja ogólna. Przyjęcie tej zasady powoduje przyznanie przez ustawodawcę prymatu wykładni dokonanej w interpretacji ogólnej (por. K. Teszner (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 14 (e). W stanie faktycznym niniejszej sprawy wskazane wyżej przesłanki co do zastosowania przepisu art. 14e § 1a pkt 2 O.p. zostały spełnione. Nie jest sporne, na co wskazał organ, że w dniu 13 lutego 2024 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną Nr DD8.8203.1.2021, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2024 r. poz. 16. Nie ma również wątpliwości, że wspomniana interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. oraz interpretacja indywidualna z dnia 2 czerwca 2020 r. wydane zostały w takim samym stanie prawnym. Zakres przedmiotowy wniosku strony obejmujący część pytania nr 2 dotyczy m.in. zagadnienia, o którym mowa ww. interpretacji ogólnej z dnia 13 lutego 2024 r. oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną. Opisana interpretacja ogólna dotyczy przepisów art. 26e ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w odniesieniu do możliwości zaliczania do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo-rozwojową, poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 o podatku dochodowym od osób fizycznych, za czas urlopów i innych usprawiedliwionych nieobecności pracownika oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu. Zakres interpretacji obejmuje kwestię możliwości kwalifikowania do kosztów ulgi badawczo-rozwojowej obowiązkowo ponoszonych przez pracodawcę kosztów związanych z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika, w takiej części, w jakiej dany pracownik wykonywał działalność badawczo-rozwojową w ramach swoich obowiązków służbowych. Przy czym, pracownik może przeznaczyć na realizację działalności badawczo-rozwojowej całość swojego czasu pracy lub też jego część. Nie można jednak przejść obojętnie obok wynikającego z interpretacji indywidualnej z dnia 2 czerwca 2020 r. ustalenia, że dokument ten nie stanowi odpowiedzi na jedno pytanie sformułowane przez stronę. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, strona sformułowała 9 pytań, które wyznaczyły granice wydanej stronie interpretacji indywidualnej, w której organ dokonał interpretacji wielu przepisów prawa podatkowego, dotyczących różnych kwestii. Zdaniem Sądu wobec powyższego nieuprawnione byłoby stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, tj. również w zagadnieniach prawidłowo zinterpretowanych. Nie zasługuje na akceptację działanie organu polegające na wygaszeniu interpretacji indywidualnej w całości, w sytuacji kiedy konieczność ta pojawiła się w związku z jednym elementem sprawy, który to element nie miał znaczenia dla pozostałych kwestii, których dotyczy interpretacja. Podobny problem prawny był już przedmiotem orzekania przez NSA w wyrokach z dnia 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt II FSK 1157/21 oraz II FSK 1158/21, z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II FSK 2732/20, z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 224/21; jak również w wyrokach WSA: we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 746/24, WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2023/24, w Gorzowie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 293/24, w Opolu z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 62/25, w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 138/25). Skład orzekający w rozpoznanej sprawie akceptuje i uznaje za własne argumenty zawarte w tych orzeczeniach, w szczególności orzeczeniach NSA. Stąd też uzasadniając rozstrzygnięcie w tej sprawie posłużył się argumentami i wywodami w nich przedstawionymi. Po pierwsze przesłanką zastosowania wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jest jej niezgodność z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Tym samym to zakres interpretacji ogólnej wytycza granice, w których organ jest władny stwierdzić wygaśnięcie konkretnej interpretacji indywidualnej. Gdyby przyjąć, że interpretacja indywidualne jest niezgodna z interpretacją ogólną tylko w części, a organ zobligowany jest stwierdzić jej wygaśnięcie w całości - to orzekałby o wygaśnięciu interpretacji również w części prawidłowej, w zakresie, w jakim daje możliwości skorzystania z przypisanej jej ochrony. Właściwa wykładnia art. 14e § 1a pkt 2 O.p. powinna prowadzić do wniosku, iż organ nie miał prawa stwierdzić wygaśnięcia tylko części interpretacji indywidualnej. Interpretacje indywidualne mogą swoim zakresem przedmiotowym obejmować wiele przepisów oraz zagadnień. Nieracjonalne by było, gdyby za każdym razem, gdy interpretacja indywidualna straci na aktualności tylko w określonym zakresie, organ miałby stwierdzić jej wygaśnięcie w całości. Po wtóre gdyby przyjąć, że interpretacja indywidualne jest niezgodna z ogólną tylko w części, a organ zobligowany jest stwierdzić jej wygaśnięcie w całości – to orzekałby o wygaśnięciu interpretacji również w części prawidłowej, w zakresie, w jakim daje możliwości skorzystania z przypisanej jej ochrony. Skoro art. 14e § 1a pkt 2 O.p. pozostaje w takiej relacji względem interpretacji indywidualnych i ogólnych, to w pełni zasadne jest posłużenie się jedną z podstawowych reguł interpretacyjnych, tj. wnioskowaniem a fortiori w postaci argumentum a maiori ad minus. Dla tego rodzaju rozumowania podstawą są przepisy uprawniające, a przebiega ono w ten sposób, że skoro komuś wolno więcej, tym bardziej wolno mniej. W rozpoznawanej sprawie oznacza to tyle, że skoro organ podatkowy mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej mógł to uczynić tylko w stosunku do jej części. O tym, jakie działanie podejmie, decyduje zaś zakres stwierdzonej niezgodności interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną. Dosłowne rozumienie omawianego przepisu prowadzi w oczywisty sposób do absurdalnego rezultatu, co już samo w sobie obliguje do zastosowania dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Nie ma wątpliwości, że uzyskana przez Spółkę interpretacja indywidualna z dnia 2 czerwca 2020 r. miała o wiele szerszy zakres, niż interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r. nr DD8.8203.1.2021, czego organ podatkowy nie kwestionuje. A skoro tak, to uchylenie ww. interpretacji indywidualnej w całości, czyli również w części nieobjętej zakresem interpretacji ogólnej, stanowi naruszenie w sposób istotny art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Norma ta nie daje podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia tej części interpretacji indywidualnej, która nie jest niezgodna z interpretacją ogólną, a rozszerzenie instytucji wygaśnięcia interpretacji indywidualnej na prawidłowo dokonaną przez organ wykładnię prawa, która nie wykazuje cech niezgodności z interpretacją ogólną jest sprzeczne z ratio legis art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy zobowiązany jest stwierdzić wygaśnięcie przedmiotowej interpretacji indywidualnej w części, w jakiej jest ona niezgodna z przedmiotową interpretacją ogólną. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił w całości postanowienie organu podatkowego wydane w pierwszej i drugiej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., Nr 1687). Na zasądzoną kwotę składają się: wpis sądowy w wysokości 100,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480,00 zł oraz 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. ds