I SA/Łd 1078/09

Dnia 19 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2009 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta B., na podstawie art. 207 par.1, art. 21 ust.1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, Uchwały Rady Miasta Bełchatowa z dnia 27 listopada 2008 roku oraz obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 2008 roku w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych oraz ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 83.932,00 złotych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dla określenia powierzchni użytkowej budynku administracyjno-biurowego podstawą był operat szacunkowy biegłego Rzeczoznawcy z dnia 29 października 2007 roku, z którego wynikało, że rzeczywista powierzchnia użytkowa budynku położonego w B. wynosi 3.708 m2, a nie jak wynikało z informacji podatnika – 1788,40 m2 . Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, który podniósł, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości winien być rejestr gruntów i budynków, do którego organ podatkowy ma dostęp z mocy samego prawa. Zarzucił także, że to brak staranności organu w prowadzonym postępowaniu powinien obciążać organ, a nie podatnika, w polskim systemie prawa nie działa ono wstecz. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja ma oparcie w przepisach prawa, które zacytował oraz w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że powierzchnię budynku administracyjno-biurowego została prawidłowo ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 29 października 2007 roku Rzeczoznawcy Majątkowego B. O., chociaż z zebranego materiału dowodowego wynika, że nadal w budynku tym trwają prace wykończeniowe. SKO podniosło, że pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, a sprowadzający się do uznania, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości dotyczy całego budynku administracyjno-biurowego, również części niewykorzystanych jest zasadny. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości prawidłowo została także przyjęta powierzchnia użytkowa budynku magazynowo-garażowego, bowiem dane te organ pierwszej instancji ustalił na podstawie decyzji o zezwoleniu na budowę oraz potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także, że Prezydent Miasta B. zasadnie ustalił wymiar podatku od nieruchomości stanowiących budowlę, w szczególności od placu utwardzonego wykorzystanego jako parking oraz ogrodzenia. Od wyżej opisanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia podstawy opodatkowania dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił rozstrzygnięciom organów obu instancji naruszenie art.120, art.121 oraz art.122 Ordynacji podatkowej oraz naruszenia art.5 par.1 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, podlega zatem oddaleniu. Konfrontując treść zarzutu naruszenia art.5 par.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uzasadnieniem skargi, należy stwierdzić, że w istocie pełnomocnik zakwestionował zgodność decyzji z treścią art.1 a ust.1 pkt.3 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu użyte w ustawie określenia, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.....chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Okolicznością bezsporną w tej sprawie jest to, że skarżący użytkuje tylko część przedmiotowego budynku. Wykorzystywane przez niego są: parter, I piętro oraz część II piętra. Na pozostałej powierzchni użytkowej budynku - część II piętra oraz III piętro - trwają prace wykończeniowe ( protokół oględzin z dnia 9 grudnia 2008 roku ). Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest to, czy owa część powierzchni użytkowej budynku, która nie jest wykorzystywana przez podatnika do prowadzonej przez niego działalności spełnia ustawowe kryterium " nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Na wstępie należy wskazać, że ustawa o podatkach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" oraz , że obecnie powszechnie przyjmowanym w nauce i orzecznictwie jest pogląd, że aktualną i przyszłą niemożność wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych mogą ustalać organy podatkowe bez konieczności dowodzenia tej okoliczności wyłącznie decyzją właściwego organu nadzoru budowlanego ( Leonard Etel, Sławomir Presnarowicz, Grzegorz Dudar, Komentarz: Podatki i opłaty lokalne, podatek rolny, podatek leśny, ABC a Wolter Kluwer business Warszawa 2008 str.48-50 ) Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje poglądy wyrażone w wyrokach: Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2004 roku w sprawie I SA/Ka 2227/03 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 roku, w sprawie II FSK 301/05. W pierwszym ze wskazanych orzeczeń WSA w Gliwicach stwierdził, że "wskazane w art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych wyłącznie dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości". Naczelny Sąd Administracyjny zaś wywiódł, że "przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tej działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym". Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, iż sporny budynek M. K. nabył w dniu 26 kwietnia 1994 roku w stanie surowym zamkniętym, jako trwającą inwestycję. Budynek ten skarżący sukcesywnie wykańczał i obecnie wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej większość jego powierzchni użytkowej. Skoro M. K. wykorzystuje część budynku, która siłą rzeczy musi być wyposażona w niezbędne media i nie zagraża użytkownikom, względy techniczne nie powodują, iż pozostałą część budynku w przyszłości, po zakończeniu prac wykończeniowych nie będzie mogła być wykorzystana w prowadzeniu działalności. Zatem "względy techniczne", o których mowa w art.1a ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach lokalnych nie powodują, że cały budynek nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, tylko inne względy, które jednak nie są objęte dyspozycją powołanego wyżej przepisu. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia17 czerwca 2005 roku, w sprawie I SA/GL 760/04 "pojęcie względy techniczne nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych". Generalnie więc, jeśli część powierzchni budynku będącego w posiadaniu osoby prowadzącej działalność gospodarczą jest oddana do użytkowania i wykorzystywana w tej działalności, na pozostałej zaś części trwają prace wykończeniowe, to powierzchnia użytkowa całego budynku podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ten pogląd zgodny jest z poglądem wyrażonym przez autorów wyżej powołanego komentarza w tezach dotyczących art. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a także w wyroku Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 roku, w sprawie II FSK 1888/07. Wbrew wywodom skargi, wysokość pomieszczeń w przedmiotowym budynku nie kształtuje się na poziomie 2,2 metra ( skarga k.9 akt sądowych ), tylko wynosi ponad 2,2 metra ( protokół oględzin z dnia 23 lutego 2009 roku ). Wysokość pomieszczeń z punktu widzenia ustawy o podatkach lokalnych ma znaczenie dla wymiaru podatku ( art.4 ust.2 ), nie mają natomiast powołane przez skarżącego przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy ( skarga k.9 ). W szczególności niższa od wymaganej w tych przepisach wysokość pomieszczeń, nie oznacza, że "względy techniczne" powodują, że budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zarzuty skargi oparte o treść przepisów art.120, 121 oraz 122 OP są niezasadne, postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organy obu instancji nie naruszało norma zawartych w tych przepisach. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podatnie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami ) należało skargę oddalić. t.n.