I SA/Łd 1081/07

Dnia 13 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, , Protokolant Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2000 roku. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą – wobec niestwierdzenia przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej -wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P.T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu E. N. podatku od towarów i usług za sierpnień 2000 r. W toku postępowania ustalono, że decyzją z dnia [...], nr [...] Urząd Skarbowy w O., w wyniku wznowienia postępowania, uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił podatniczce zwrotu wpłaconej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT-7 za sierpień 2000 r. w kwocie 15.248 zł. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ujawnienie faktu, iż w dniu złożenia przez podatniczkę wniosku o dokonanie zwrotu podatku (4 lipca 2000 r.) posiadała ona zaległości w podatku obrotowym i dochodowym od osób fizycznych za rok 1991, wynikające z decyzji Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...]. Zgodnie zatem z art. 14a ust.7 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm. w brzmieniu z 2000 r.) w stosunku do podatniczki, prowadzącej zakład pracy chronionej, nie miały zastosowania przepisy art. 14 a ust. 1-6 tejże ustawy i tym samym nie przysługiwał jej zwrot kwoty zobowiązania wpłaconego zgodnie z deklaracją VAT-7 za sierpień 2000 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej w Ł. Ośrodka Zamiejscowego w P. T. z dnia [...] nr [...]. W dniu 21 grudnia 2006 r. podatniczka złożyła wniosek (uzupełniony następnie pismem z dnia 28 stycznia 2007 r.) o wznowienie- na podstawie art. 240 § 1 pkt 7, art. 243 § 1 i 2 oraz art. 244 Ordynacji podatkowej- postępowania dotyczącego m. in. decyzji z dnia [...], wydanej przez Urząd Skarbowy w O. Jako podstawę wznowienia postępowania podatniczka wskazała fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. w dniu [...] decyzji nr [...], umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem podatniczki w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] w sprawie ustalenia podatku dochodowego i obrotowego za 1991 r. Tym samym, zdaniem podatniczki, decyzja Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] została wydana błędnie. Ponieważ postępowanie dotyczące zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. zostało zakończone ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Ł., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., stosownie do art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, uznał się organem właściwym w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania i postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...]. Dokonując merytorycznej oceny wniosku podatniczki Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzje organu obu instancji, odmawiające dokonania zwrotu podatku VAT, zostały wydane w związku z ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] ustalającą podatniczce zobowiązanie w podatku obrotowym i dochodowym od osób fizycznych za 1991 r. oraz faktem istnienia na koncie podatniczki, w momencie składania wniosku o dokonanie zwrotu VAT, zaległości podatkowych z tytułu tych podatków. Ostateczna decyzja Urzędu Skarbowego w Sz. ustalająca zobowiązanie w podatku obrotowym i dochodowym nie została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzją z dnia [...], na którą powołuje się skarżąca, wydaną w toku wznowionego postępowania w przedmiocie ustalenia podatku dochodowego i obrotowego za 1991 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz. umorzył jedynie postępowanie wszczęte wnioskiem podatniczki o wznowienie postępowania podatkowego dotyczącego ustalenia podatku dochodowego i obrotowego za 1991 r. W konsekwencji decyzja z dnia [...] funkcjonowała w obrocie prawnym zarówno w dniu wydania decyzji Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P.T. z dnia [...], jak i później. Bezpodstawne zatem było twierdzenie podatniczki, iż decyzje Urzędu Skarbowego w O. oraz Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. T. (odpowiednio z dnia [...] i z dnia [...]) zostały wydane w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona lub zmieniona w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej). Ponadto z akt podatkowych wynikało, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] wydał decyzję w przedmiocie zakończenia restrukturyzacji należności podatkowych E.N. i umorzył należności podlegające restrukturyzacji w łącznej kwocie 129.339,98 zł oraz należne odsetki w kwocie 160.497,40 zł. W skład należności objętych restrukturyzacją wchodziły zaś zaległości wobec Urzędu Skarbowego w Sz. w podatkach dochodowym i obrotowym za 1991 r. oraz wobec Urzędu Skarbowego w O. w podatku od towarów i usług. Nie można było zatem uznać, iż w momencie składania przez podatniczkę wniosku o dokonanie zwrotu VAT nie istniały na jej koncie zaległości podatkowe wykluczające dokonanie zwrotu podatku. Składając wniosek o restrukturyzację podatniczka sama wskazała zaległości w podatkach obrotowym i dochodowym za 1991 r. jako wymagalne. Warunkiem zaś podstawowym do podjęcia przez organ podatkowy decyzji o zakończeniu restrukturyzacji i umorzeniu zaległości podatkowych było posiadanie niespornych należności. W związku z decyzją w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatkach obrotowym i dochodowym za 1991 r., zaległości te wygasły. Dalsze kwestionowanie przez podatniczkę faktu istnienia tych zaległości, na dzień złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku VAT było zatem bezzasadne. W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej podatniczka podniosła zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż decyzja Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] nr [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem. Utrzymując w mocy własną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż nie zachodzą wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki do wznowienia postępowania, powołując te same argumenty jak w zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. podatniczka podtrzymała argumentację prezentowaną w toku postępowania podatkowego i ponownie zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że decyzja Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [... ] Nr [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W opinii skarżącej z treści decyzji Urzędu Skarbowego w Sz. jak i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. – Ośrodek Zamiejscowy w R. wynika, iż przedmiotem orzekania organów były dwie okoliczności. W punkcie 1 decyzji organ I instancji uchylił decyzję z dnia [...] w związku z ustaleniem, iż dowody, na których oparto tamtą decyzję okazały się fałszywe, natomiast w punkcie 2 określił wymiar podatku za rok 1991. Strona nie skarżyła rozstrzygnięcia uchylającego decyzję z roku 1997 r., ponieważ było ono zgodne z jej wnioskiem. Tym samym w tej części decyzja ta stała się prawomocna. Zdaniem skarżącej, jak wynika z odwołania, a następnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz treści wyroku tegoż Sądu z dnia 22 08 2006 r (sygn. akt III SA /Wa 525/06 ) w przedmiocie ustalenia podatku dochodowego i obrotowego za rok 1991 postępowanie toczące się później dotyczyło tylko i wyłącznie decyzji ustalającej podatek obrotowy i dochodowy za rok 1991. Tym samym w opinii skarżącej decyzja wskazana w petitum odwołania została prawomocnie uchylona i nie istnieje w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w toku dotychczasowego postępowania. Wskazał dodatkowo, że wyrokiem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił jedynie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] wydane po wznowieniu postępowania w przedmiocie podatku dochodowego i obrotowego. Na rozprawie w dniu 30 października 2007 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wydaną w postępowaniu wszczętym na jej wniosek decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...]. Aktem tym organ uchylił w całości decyzję z dnia [...] nr [...] o warunkach restrukturyzacji oraz decyzję z [...] nr [...] o zakończeniu restrukturyzacji. W uzasadnieniu tej decyzji wydanej m.in. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazano, iż decyzja Urzędu Skarbowego w Sz. z [...] w przedmiocie podatku obrotowego i dochodowego została wyłączona z obrotu prawnego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. z [...] Zaległości podatkowe wynikające z tej decyzji i objęte restrukturyzacją zatem nie istniały. Strona skarżąca wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana dotknięte było jedną z wad, w sposób wyczerpujący wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wystąpienie jednej z wyliczonych w tym przepisie podstaw wznowienia stanowi przesłankę pozytywną ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Strona skarżąca wskazała jako podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług wydanie decyzji na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wskazana w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej podstawa dotyczy tych sytuacji, gdy decyzja została oparta na wydanym przez właściwy organ lub sąd rozstrzygnięciu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej ( tak W.Dawidowicz- Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu- Warszawa 1962,s. 234). Między rozstrzygnięciami tymi musi istnieć związek ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 276701). Ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżąca, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono skarżącej zwrotu podatku od towarów i usług z uwagi na istnienie zaległości podatkowych w podatku obrotowym i dochodowym za 1991 r. Zgodnie bowiem z art. 14 a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym całkowity lub częściowy zwrot podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 14 a ust. 1- 6 tej ustawy nie przysługiwał tym podatnikom, którzy w dniu złożenia wniosku o jego zwrot zalegali z podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa. Decyzją Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] ustalono stronie skarżącej podatek obrotowy i dochodowy za 1991 r. i to tego podatku nie zapłaciła ona na dzień złożenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Decyzja z dnia [...] wchodziła zatem niewątpliwie w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu podatku. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie została ona jednak uchylona po wydaniu decyzji Izby Skarbowej w Ł. –Ośrodka Zamiejscowego w P.T. z dnia [...]. W wyniku wniosku podatniczki Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz. wznowił postępowanie, zakończone własną decyzją dnia [...], a następnie decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej uchylił w całości tę decyzję i ustalił wysokość podatku obrotowego i dochodowego w niższej wysokości. Decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał tę decyzję w mocy. Obie te decyzje, w wyniku skargi strony, zostały uchylone w całości ( a zatem również w tej części, która zawierała rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji z dnia 4 sierpnia 1997 r.) prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...], sygn. akt III SA/Wa 525/06.W sentencji rozstrzygnięcia Sąd wskazał bowiem, iż uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...], bez wskazania, iż uchyla jedną lub obie z nich w części i w jakiej. Również w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (s.8) Sąd wyraźnie wskazał, iż uchyla obie decyzje, wskazując na niemożność uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji dotkniętej wadą wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy wydanie nowej decyzji nie byłoby możliwe z uwagi na upływ terminów wskazanych w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej ( s. 6-7 uzasadnienia). Wywiódł też, iż w tym przypadku zobowiązanie skarżącej w podatku dochodowym i obrotowym i za 1991 r. wygasło w wyniku przedawnienia. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż sąd I instancji nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Prawomocnym orzeczeniem sądu związane są nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby ( art. 170 p.p.s.a.). Związanie to oznacza, iż muszą one uwzględnić stan prawny utworzony tym orzeczeniem, wywołuje ono bowiem skutki również poza postępowaniem sądowoadministracyjnym, w którym zostało wydane. W tym przypadku zatem zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., jak i Sąd orzekający w tej sprawie muszą przy orzekaniu przyjąć, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2006 r. uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. z [...]. Decyzja Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] pozostała zatem w obrocie prawnym, akt uchylający ją został bowiem z tego obrotu ostatecznie wyeliminowany z powodu jego niezgodności z prawem. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz., uwzględniając treść rozstrzygnięcia zawartego w prawomocnym orzeczeniu sądu oraz (dodatkowo) wyrażoną w nim ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.) decyzją z dnia [...] umorzył więc jedynie postępowanie , nie uchylił zaś decyzji z [...] ustalającej zobowiązanie w podatku dochodowym i obrotowym za 1991 r. Zauważyć w tym miejscu należy, iż ocena zgodności z prawem decyzji z dnia [...] pozostaje poza kognicją Sądu orzekającego w tej sprawie, jest on bowiem związany granicami sprawy ( art. 134 § 1 p.p.s..a.), a te wyznacza stosunek administracyjnoprawny skonkretyzowany w postępowaniu zakończonym zaskarżonym aktem. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo więc uznał, iż nie wystąpiła postawa prawna wznowienia postępowania, wymieniona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w postaci uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego w Sz. z [...] i zasadnie, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji. Na dokonaną przez Sąd ocenę nie mogła mieć wpływu ostateczna decyzja wydana w przedmiocie restrukturyzacji. Uchylono nią bowiem decyzje o warunkach restrukturyzacji i o zakończeniu restrukturyzacji. Żadna z tych uchylonych decyzji nie wchodziła w skład postawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług. Wyrażony zaś w jej uzasadnieniu pogląd o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Urzędu Skarbowego nie wiąże Sądu orzekającego w tej sprawie. Sąd ocenić musiał tę okoliczność samodzielnie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 170 p.p.s.a. Przy orzekaniu zobligowany jest jedynie uwzględnić stan prawny powstały w wyniku wydania tej decyzji, odnoszący się do postępowania restrukturyzacyjnego. Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. M.St.