I SA/Łd 1253/14

Dnia 14 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok oraz wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy p o s t a n a w i a : 1. uchylić punkt 2 wyroku z dnia 26 lutego 2015 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1253/14; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu A. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; 3. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. WSA w Łodzi, wskutek skargi J. W., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok oraz wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącego zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawartym w punkcie 2 wyroku, pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), polegające na zasądzeniu w pkt 2 wyroku kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, podczas gdy winna to być kwota 240 zł, stosownie do wskazanego przepisu. W związku z tym wniósł o zmianę rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wyroku, poprzez zmianę zaskarżonego postanowienia ewentualnie jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów w prawidłowej wysokości. Nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, według norm przepisanych, w kwocie 120 zł, oświadczając, że nie zostały on pokryte w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tej kategorii spraw w pierwszej instancji stawka minimalna wynosi 240 zł. Tym samym należało zasądzić radcy prawnemu kwotę 240 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Tymczasem w pkt 2 wyroku z dnia 26 lutego 2015 r., zawierającym postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, sąd zasądził kwotę 100 zł. Wobec powyższego zażalenie uznać należało za oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Stosownie bowiem do art. 195 § 2 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Wniosek o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego nie mógł natomiast zostać uwzględniony, gdyż p.p.s.a. nie daje podstaw do jego uwzględnienia. Brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończonych postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej – przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak jest natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do odpowiedniego stosowania – w wypadku uwzględnienia zażalenia – przepisu art. 203 p.p.s.a., który stanowi podstawę do zasądzenia od strony przeciwnej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony, która wniosła skargę kasacyjną w razie jej uwzględnienia. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą zaś być interpretowane w sposób rozszerzający (por. postanowienia NSA: z dnia 31 stycznia 2004 r., w sprawie o sygn. akt FZ 504/04; z dnia 12 maja 2011 r., w sprawie o sygn. akt II GZ 443/10; z dnia 8 września 2011 r., w sprawie o sygn. akt I OW 99/11; z dnia 20 września 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1141/10; z dnia 20 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3584/14). Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł, jak w postanowieniu. ak