I SA/Łd 1325/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. w Ł. z dnia [...] r. nr [...] i postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. adwokatowi B. P. – S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. –B. z dnia [...]., którą odmówiono S. K. umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1 594,04 zł. Z akt sprawy wynika, że S. K., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł.- [...] Wydział Cywilny z dnia [...]., nabyła prawo do 1/2 części spadku po zmarłym mężu, F. D. Przedmiotem spadku jest 1/2 części lokalu mieszkalnego nr 8, stanowiącego odrębną nieruchomość o powierzchni 28 m2, położonego w Ł. przy Al. A. 4 o wartości rynkowej 90 000 zł. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. ustalił stronie zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w łącznej kwocie 1 859 zł. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości ową decyzję i ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w nowej wysokości, tj. 1 813 zł, uznając, iż wartość udziału (podstawa opodatkowania) stanowi kwotę 44 347,00 zł. S. K. wniosła o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami we wniosku wskazując m.in., że jest osobą niewidomą, całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, leczącą się ortopedycznie oraz w poradni rehabilitacyjnej, mającą problemy z układem krążenia. Jednocześnie wyjaśniła, że jest kuratorem częściowo ubezwłasnowolnionego syna M. K. oraz rodziną zastępczą dla wnuka N. K., a obaj podopieczni są osobami niepełnosprawni. Podniosła, że zapłata podatku od spadków i darowizn pozbawi ją środków do życia oraz możliwości zakupu leków dla syna. Źródłem jej dochodów jest renta w kwocie ok. 1 300 zł. Postanowieniem z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł. odmówił zgody na umorzenie zaległego podatku od spadków i darowizn w kwocie 1 594 zł, wraz z odsetkami Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. w/w decyzją z dnia [...]. odmówił umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn. Od powyższej decyzji S. K. wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), poprzez niewłaściwą interpretację "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Strona uważa, że jej sytuacja życiowa jest szczególna, gdyż jest rencistką posiadającą I grupę inwalidztwa, osobą niewidomą, opiekującą się 5-letnim wnukiem. Nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji i dlatego musi korzystać z pomocy opiekuna osoby niewidomej. W jej ocenie okoliczność, że opiekuję się wnukiem wskazuje na wykonywania przez nią obowiązków Państwa. Działa zatem w interesie publicznym, zmniejszając koszty ponoszone przez Państwo. Podniosła, że zapłata żądanego podatku spowoduje, że nie będzie mogła samodzielnie funkcjonować, ponieważ nie będzie jej stać na opiekuna. Nie będzie mogła także sprawować opieki nad wnukiem, która jest w pewnym stopniu opieką sprawowaną w interesie publicznym. Nadto zdaniem strony interpretacja "ważnego interesu podatnika" winna być dokonywana bez zawężania tego pojęcia do sytuacji nadzwyczajnych, losowych. Zakwestionowała także prawidłowość decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn z zakresie wymiaru podatku. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. wyjaśnił, że ze złożonego oświadczenia o sytuacji finansowej i osobistej wynika, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z 5-letnim wnukiem oraz z T. S. (lat 50) - opiekunem osoby niewidomej. Zamieszkuje w mieszkaniu położonym w Ł. przy ul. B. 59/39. Źródłem dochodów strony są środki finansowe ze świadczenia rentowego z tytułu inwalidztwa wraz z dodatkiem w łącznej kwocie 1 760 zł netto miesięcznie oraz zasiłek socjalny dla rodziny zastępczej w kwocie 1 241 zł netto miesięcznie. Strona nie posiada żadnych zasobów pieniężnych w walucie polskiej i obcej czy papierów wartościowych. Jako majątek osobisty wskazała w/w mieszkanie otrzymane w spadku położone w Ł. przy Al. A. 4 oraz lokal, w którym zamieszkuje przy ul. B. 59. Koszty utrzymania obu mieszkań to łącznie 1 170 zł. Brak jest zaległości w tych opłatach. Wydatki na zakup lekarstw to 150 zł miesięcznie oraz 2 400 zł rocznie na turnusy rehabilitacyjne wnuka i opiekuna. Strona jest osobą niewidomą, całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, leczącą się ortopedycznie i w poradni rehabilitacyjnej, mającą problemy z układem krążenia. Podkreśliła też, że jest kuratorem częściowo ubezwłasnowolnionego syna M. K. oraz rodziną zastępczą wnuka N. K. Obaj podopieczni są osobami niepełnosprawnymi. W ocenie organu odwoławczego sytuacja finansowo - materialna strony nie nosi znamion sytuacji wyjątkowej i z pewnością nie jest spowodowana zaistnieniem wyjątkowych, losowych okoliczności. Dochód trzyosobowej rodziny wynosi 3 001 zł. Ponadto S. K. jest właścicielem 2 mieszkań położonych w Łodzi i nie posiada zaległości w opłatach mieszkaniowych. Zdaniem organu udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby niesprawiedliwe wobec innych podatników, którzy terminowo regulują swoje zobowiązania w pierwszej kolejności, a przez to niezgodne z interesem publicznym. Tym samym stało by w sprzeczności z zasadą równości i powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP. Podkreślono przy tym, że nieruchomość będąca przedmiotem spadku nie stanowi miejsca zamieszkania strony. Z tym mogą się wiązać dodatkowe korzyści w postaci np. najmu, które pozwoliłyby stronie na uregulowanie powstałej zaległości podatkowej, np. w sposób ratalny po złożeniu stosownego wniosku do organu podatkowego. W ocenie organu fakt posiadania przez stronę majątku o wartości wielokrotnie przewyższającej zaległość podatkową, wyklucza możliwość uznania, że w sprawie wyczerpano wszelkie możliwości zaspokojenia przedmiotowej zaległości podatkowej. Dopóki zaś istnieją niewykorzystane (np. sprzedaż nieruchomości czy wynajem) możliwości co do uregulowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Odnosząc się do zarzutu, co do wymiaru kwoty należnego podatku, organ odwoławczy przypomniał, że decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. ustalił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym F. D. w wysokości 1 859 zł. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i ustalił nową kwotę zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w wysokości 1 813 zł, zaś WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 168/14 odrzucił skargę na przedmiotową decyzję, przez co decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn jest ostateczna. Tym samym o sposobie załatwienia sprawy zdecydował zarówno brak spełnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 o.p., jak i negatywne stanowisko Prezydenta Miasta Ł. zawarte w/w postanowieniu z dnia [...]., gdyż negatywne stanowisko organu współdecydującego jest wiążące dla naczelnika urzędu skarbowego. Powyższą decyzję S. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie art. 67a o.p., poprzez jego niewłaściwą interpretacje i zastosowanie polegające na uznaniu, że ustalony stan faktyczny nie spełnia przesłanek tego przepisu w odniesieniu zarówno do przesłanki "ważnego interesu podatnika" jaki i "interesu publicznego". W uzasadnieniu podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, wyjaśniają, że jest tylko współwłaścicielką 12 mieszkania przy Al. A. 4, nie może zatem samodzielnie decydować o sposobie korzystania z tego mieszkania ani podjąć decyzji o jego sprzedaży. Nie podzieliła również poglądu, jakoby organ podatkowy był związany stanowiskiem Prezydenta Miasta Ł., wyrażonym w postanowieniu, odmawiającym zgody na umorzenie zaległego podatku od spadków i darowizn, albowiem takie związanie nie wynika z żadnego przepisu ordynacji podatkowej, w tym art. 67a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Podstawą prawną rozpoznania wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowego od osób fizycznych był przepis art.67a par.1 pkt.3 OP. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art.67b ( nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z przepisu tego wynika, że przesłankami udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych są : "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Są to pojęcia nieostre. W nauce przedmiotu "ważny interes podatnika" definiuje się jako pewien stan oczekiwania, określoną potrzebę zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Z kolei "interes publiczny" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej ( Ordynacja Podatkowa Komentarz, Cezary Kosikowski, Leonard Etel, Jacek Brolik, Rafał Dowgier, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, Wojciech Stachurski, wydanie 5, Lex a Wolters Kluwe business, Warszawa 2013 str.294-295 ). W orzecznictwie wskazuje się, że owymi wartościami wspólnymi tworzącymi "interes publiczny" są sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 roku, I SA/Bk 156/10, LEX 590320 ). Sądowa wykładnia pojęcia "ważnego interesu podatnika" ma charakter kazuistyczny: generalnie można wyróżnić orzeczenia, które akcentują nadzwyczajny, losowy charakter przypadków, w następstwie których podatnik nie może uregulować swych zobowiązań podatkowych ( np. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 roku, SA/Sz 850/98, POP 2000, zeszyt 6, poz.168 ), Podobnie w tym przedmiocie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2005 roku w sprawie III SA/Wa 80/04, w którym podkreślił, że jednym z przejawów równości wobec prawa jest to, że każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie ( art.84 Konstytucji ). Uzyskanie ulgi podatkowej jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy indywidualnej decyzji podatnik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. Dlatego z tego odstępstwa nie można czynić normy i z faktu, że jakiś inny podmiot uzyskał umorzenie zaległości podatkowych, wywodzić prawo do żądania podobnej ulgi. Ten pogląd akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie. Dla porządku należy wskazać, że są też takie orzeczenia, które przyjmują, że ważnego interesu podatnika nie można ograniczać li tylko do takich nadzwyczajnych i losowych zdarzeń, ale także normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny ( koszty leczenia ) – wyrok NSA z 10 marca 2009 roku, IFSK 31/08, LEX 537191. Należy przy tym wskazać, że ustalenie w toku postępowania istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego nie oznacza jeszcze, że organ podatkowy będzie zobowiązany do przyznania ulgi, gdyż w sprawach tego rodzaju ma zastosowanie tzw. uznanie administracyjne, które jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych zaistnienia sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. Oczywiście owo uznanie administracyjne nie będzie miało zastosowania wówczas, gdy wyniki postępowania nie pozwolą na stwierdzenie istnienia jednej z dwóch albo obu przesłanek łącznie, o których mowa w art.67a OP Skoro więc decyzje o przyznaniu ulg mogą mieć charakter uznaniowy ( w razie zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego ), a hipoteza normy prawnej art.67a oparta jest na nieostrych przesłankach, co daje organom podatkowym bardzo szerokie pole do podejmowania rozstrzygnięć, to istotne jest, aby w takich postępowaniach ze szczególną starannością gromadzić materiał dowodowy, wyjaśniać wszelkie istotne wątpliwości respektując podstawowe zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym zasadę zaufania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postępowanie w tej sprawie nie spełnia tych standardów, zaś zarzuty sformułowane w skardze są w przeważającej mierze zasadne. 1. organy, w sposób wyczerpujący nie ustaliły rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej, poprzestały jedynie na zaprezentowaniu danych jakich udzieliła S. K. w oświadczeniu ( k.15-16 akt postępowania administracyjnego ). Dane te są niepełne w zakresie strony wydatkowej, a być może także dochodowej gospodarstwa domowego podatniczki. Organy ustaliły, że skarżąca ponosi koszty utrzymania obu mieszkań ( przy al. A. 4 oraz ul. B. 59 ) w łącznej kwocie 1.170 złotych miesięcznie, zakupu leków w kwocie 150 złotych miesięcznie oraz rocznie w kwocie 2.400 złotych, co stanowi należność za turnusy rehabilitacyjne wnuka i opiekuna osoby niepełnosprawnej. O ile w ramach kosztów utrzymania obu mieszkań mieści się czynsz, opłata za gaz, energię elektryczną, telefon oraz wodę ( co wynika z treści druku oświadczenia ), o tyle brak jest w jej oświadczeniu informacji jakie koszty miesięcznie ponosi z tytułu wyżywienia, odzieży oraz komunikacji. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że ze znajdującego się na k.5 akt administracyjnych orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczenia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. ( k. 2 akt administracyjnych ) wynika, że skarżąca jest kuratorem dla ubezwłasnowolnionego częściowo syna M., który zamieszkuje wraz z nią w mieszkaniu przy ulicy B. 59. Organy nie usunęły sprzeczności w materiale dowodowym i nie ustaliły ponad wszelką wątpliwość, czy M. K. zamieszkuje wraz ze swą matką S., czy pozostaje na jej utrzymaniu, ewentualnie czy otrzymuje jakieś świadczenie z tytułu niepełnosprawności. Organy pominęły również okoliczność, w jaki sposób wykorzystywane jest mieszkanie przy ul. A. 4 ( gospodarstwo domowe S. K. znajduje się przy ul. B. 59 ), w szczególności, czy mieszkanie to jest zamieszkałe, kto w nim zamieszkuje i czy ewentualnie z tego tytułu S. K. nie osiąga dodatkowego dochodu. Podnieść należy, że skarżąca jest osobą niewidomą i sporządzenie przez nią pisemnego oświadczenia musi być szczególnie utrudnione. Dlatego też oparcie się przez organy na tym dokumencie jako źródle wiedzy o sytuacji materialnej i finansowej skarżącej może być obarczone znacznymi błędami, tym bardziej, że wskazane wyżej okoliczności ( brak wykazania w oświadczeniu kosztów wyżywienia, odzieży i komunikacji ) oraz sprzeczności w materiale dowodowym ( dotyczące syna M. ) istotnie na takie błędy ( opuszczenia ) wskazują. 2. wniosek skarżącej został rozpoznany przez organy podatkowe oraz Prezydenta Miasta wyłącznie w perspektywie przesłanki "ważnego interesu podatnika", pomijając przy tym drugą przesłankę, o której mowa w art.67a OP - "interes publiczny". Jest to istotna wada tego postępowania, zwłaszcza organu II instancji, gdyż w odwołaniu skarżąca na tę przesłankę się również powołała. W związku z tym należy wspomnieć, że S. K. utrzymuje swego opiekuna oraz otrzymuje zasiłek związany ze sprawowaniem obowiązków rodziny zastępczej nad wnukiem N. W świetle tych okoliczności, rozpoznając sprawę organy winny wyjaśnić, czy przymusowe ściągnięcie należności podatkowej nie wpłynie na możliwość zaspakajania uzasadnionych potrzeb wnuka N. oraz możliwość sprawowania pieczy nad skarżącą przez jej opiekuna T. S. Ma to o tyle istotne znaczenie, że przynajmniej częściowo N. K. jest utrzymywany ze środków publicznych. 3. sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest zwolennikiem tej części orzecznictwa sądów administracyjnych, która akcentuje nadzwyczajny charakter okoliczności, które winny uzasadnić zastosowanie ulgi z art.67a OP, a składających się na pojęcie "ważnego interesu podatnika". Niemniej inaczej ocenia sytuację rodzinną i zdrowotną S. K. niż organy podatkowe, dla których okoliczności te nie są nadzwyczajne. W związku z tym trzeba wskazać, że podatniczka jest osobą niewidomą, sprawującą kuratelę nad swym ubezwłasnowolnionym częściowo synem M., wykonującą obowiązku rodziny zastępczej dla wnuka N. Jeśli nie są to okoliczności nadzwyczajne, to retorycznie można zadać pytanie organom podatkowym, jaka wobec tego sytuacja zdrowotna i rodzinna podatnika mogłaby być przez nie uznana za "nadzwyczajną". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uzupełnią postępowanie dowodowe poprzez wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji rodzinnej i finansowej podatniczki, we wskazanym wyżej zakresie i na podstawie tych ustaleń zarówno Prezydent Miasta Ł. zajmie stanowisko, o którym mowa w art.18 ust.2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ( Dz.U z 2010 roku nr.80, poz.526 z późniejszymi zmianami ), a organy podatkowe decyzję respektując stanowisko sądu dotyczące konieczności rozpoznania sprawy także w perspektywie "interesu publicznego" oraz uwag dotyczących nadzwyczajnej sytuacji rodzinnej i zdrowotnej skarżącej. Wbrew twierdzeniom S. K. organy podatkowe są związane stanowiskiem organu samorządu terytorialnego, co zresztą było powodem do uchylenia przez sąd, na podstawie art.134 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej p.p.s.a ) postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Należy powołać przy tym stanowisko jakie w podobnym stanie faktycznym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2012 roku, w sprawie II FSK 1374/10. Sąd ten w uzasadnieniu wskazał, że "postanowienie w przedmiocie zgody lub wniosku o udzielenie pomocy wskazanej w art. 18 ust. 1 ustawy o dochodach j.s.t. jest klasycznym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach j.s.t. nakazuje bowiem naczelnikom urzędów skarbowych przy wydawaniu decyzji we wskazanym w tym przepisie przedmiocie współdziałanie z organami samorządu terytorialnego. Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 Ordynacji podatkowej). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru czy też jego ograniczenia. Jego stanowisko nie dotyczy jednak wprost uprawnienia podatnika do skorzystania z jednej z ulg czy zwolnień, ale możliwości pogodzenia interesu finansowego (polityki finansowej) jednostki samorządu terytorialnego i indywidualnego interesu podatnika. Jego zgoda jest tylko jedną z przesłanek materialnoprawnych, bez spełnienia której rozstrzygnięcie wydane następnie przez organ, któremu powierzono ostateczne załatwienie sprawy będzie niezgodne z prawem. Niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu j.s.t. skutkuje niemożnością wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika (płatnika) z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi" Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 par.1 pkt.1 lit.c, w związku z art.134 par.2 p.p.s.a sąd uchylił zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. oraz postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. O kosztach udzielonej z urzędu pomocy prawnej skarżącej orzeczono na podstawie art.250 p.p.s.a w związku z par.18 ust.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jednolity Dz.U z 2013 roku poz.461 ). dc.