I SA/Łd 1353/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. i L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 oddala skargę. I SA/Łd 1353/11 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] nr. nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] r. nr [...] , uchylającą w całości decyzję tego organu z [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. i ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za ten okres w kwocie 27.958 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie wyników kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie wielkości powierzchni i sposobu wykorzystania nieruchomości, stanowiących własność A. i L. małż. Z. , położonych w S. przy ulicy A 106 (działka nr ewid.109) i 108 (działka nr ewid. 108/2), organ podatkowy stwierdził, że informacje tych podatników za lata 2004-2009 w sprawie podatku od nieruchomości zawierały zaniżone powierzchnie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tego względu, na postawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie w podatku od nieruchomości za rok 2006 i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 27.958 zł. Od tej decyzji podatnicy złożyli jednobrzmiące odwołania, zarzucając rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji przede wszystkim naruszenie szeregu przepisów postępowania tj. art. 13 § 3 Ordynacji podatkowej przez podanie go jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, podczas gdy przepis ten dotyczy decyzji wydawanej przez organ odwoławczy; art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich zastosowanie; art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie, który z jego paragrafów stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez podanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia całej uchwały Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2005 r., a także podanie innych przepisów prawa w sposób uniemożliwiający podatnikowi ustalenie, jakie konkretnie normy prawne były podstawą rozstrzygnięcia. Ponadto zdaniem podatników organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ustawy z dnia 1 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.p.o.l.") poprzez niewskazanie, który z paragrafów stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia; art. 5 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie wprost w sytuacji, kiedy stanowi on jedynie delegację ustawową dla Rady Gminy dla wydania uchwały i nie stanowi samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia, przy czym nie wskazano również konkretnych ustępów tego artykułu; art. 6 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie i wskazanie jako podstawy prawnej, podczas gdy w danym stanie faktycznym obowiązek podatkowy nie powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku oraz art. 6 ust. 3 i 7 u.p.o.l. poprzez ich zastosowanie. Skarżący podnieśli, że naruszono również inne przepisy postępowania podatkowego, bowiem nie zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania. Ponadto doszło do zastosowania niewłaściwej klasyfikacji podatku od "pozostałych budynków", które to budynki zostały opodatkowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stawką 5,41 zł za m2, podczas gdy jako budynki mieszkalne powinny zostać opodatkowane z zastosowaniem stawki dla budynków mieszkalnych. Z kolei strych, który stanowił powierzchnię nieużytkową, nie powinien podlegać opodatkowaniu. Niewłaściwie określone zostały również strony postępowania, gdyż choć właścicielami nieruchomości byli A. i L. Z., to działalność gospodarczą prowadził jedynie L. Z.. Organ nie badał, jaka część nieruchomości była w posiadaniu męża, a jaka w posiadaniu żony. Decyzja nakładająca obowiązek zapłaty podatku na A. Z. naruszała art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż budynkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej były budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie podano żadnego przepisu, na którego podstawie w jednej decyzji wskazano dwa podmioty zobowiązane do zapłaty podatku. W konsekwencji podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało m.in., że stan faktyczny sprawy został oparty przede wszystkim na ustaleniach dokonanych 20 września 2010 r. podczas oględzin nieruchomości podatników, w czasie których (w obecności podatniczki) dokonano pomiaru powierzchni całego budynku. Z protokołu oględzin wynika, że powierzchnia użytkowa parteru budynku wyniosła 1.052,92 m2 (w tym 310 m2 powierzchni zajętej na prowadzenie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym w okresie od stycznia do października), powierzchnia użytkowa piętra – 316,15 m2 (w tym 71 m2 powierzchni niezajętej na prowadzenie działalności gospodarczej), natomiast powierzchnia użytkowa poddasza (niewykorzystywanego na prowadzenie działalności gospodarczej) wyniosła 408,85 m2 (w tym powierzchnia o wysokości do 1,4 m – 43,09 m2, o wysokości od 1,40 m do 2,20 m –191,48 m2 oraz powierzchnia powyżej 2,20 m – 131,19 m2). Ponadto organ nie kwestionował zgłoszoną przez skarżących do opodatkowania powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (5.983 m2). Podatnicy, podzielając generalnie dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia powierzchni budynku, zakwestionowali zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do tej części piętra (71 m2), którą przeznaczyli na cele mieszkalne. W ich ocenie do tej części budynku należało zastosować stawkę przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Ponadto stwierdzili, że strych nie powinien być w ogóle opodatkowany, gdyż nie był użytkowany. Organ odwoławczy zakwestionował to stanowisko. Powołując się na art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że tylko powierzchnie pomieszczeń o wysokości niższej niż 1,40 m pomija się do opodatkowania, natomiast powierzchnię pomieszczeń o wysokości do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %. Faktyczne nieużytkowanie niektórych pomieszczeń budynku, czy całego budynku (w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) nie zwalniało przy tym podatnika od podatku od nieruchomości. Również przeznaczenie danych pomieszczeń na cele mieszkalne lub faktyczne ich używanie jako mieszkania w budynku nieprzeznaczonym prawnie na cele mieszkalne, nie uzasadniało zastosowania stawki podatku określonej dla budynków mieszkalnych. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowy budynek, mimo starań skarżących, nie posiadał prawnie wydzielonej części mieszkalnej. Powołał się na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z 17 listopada 1998 r. dotyczącej inwestycji polegającej na rozbudowie istniejących na działce nr 109 magazynów z adaptacją na hurtownię środków ochrony roślin. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają na tym terenie realizacji części mieszkalnej. W konsekwencji – jak przyjęło Kolegium – pozwolenie na budowę nie mogło dotyczyć realizacji części mieszkalnej. Z tego też względu do pomieszczeń o pow. 71 m2, znajdujących się na piętrze, zasadnie nie została zastosowana stawka podatku dla budynków mieszkalnych lub ich części, lecz stawka przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy uznał je za częściowo zasadne, jednak – jak podkreślił – wady decyzji organu pierwszej instancji nie miały wpływu na trafność przyjętego rozstrzygnięcia. Wpływu na wynik sprawy nie miało zatem powołanie w zaskarżonej decyzji art. 13 ust. 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 i art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l., które w istocie nie miały zastosowania w sprawie, nieprecyzyjne powołanie art. 2 u.p.o.l. oraz całej uchwały Nr XXXVI 1/316/2005 Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 370, poz. 3718) w sytuacji gdy w decyzji organu podatkowego należało wskazać odpowiednie paragrafy, ustępy i punkty zastosowanych przepisów oraz pominięcie przez organ pierwszej instancji art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jako właściwej podstawy prawnej ustalenia zobowiązania podatkowego dla obojga małżonków. Zdaniem organu odwoławczego powyższe uchybienia miały wyłącznie formalny charakter i nie wywierały wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Co do pozostałych zarzutów Kolegium uznało je za niezasadne. W szczególności w ocenie organu drugiej instancji ustalony stan faktyczny sprawy dawał podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej oraz do uchylenia poprzedniej, ostatecznej decyzji z 25 stycznia 2006 r. i określenia nowej wysokości podatku od nieruchomości w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ odwoławczy uznał go za oczywiście niezasadny, wskazując, że w przypadku, gdy grunty, budynki i budowle stanowią współwłasność (jak u skarżących) lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, na których ciąży solidarnie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, a jedna z nich jest przedsiębiorcą, to wszyscy współwłaściciele zobowiązani są do zapłaty podatku obciążającego daną nieruchomość według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A. Z. i L. Z., którzy zgodnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S.. Zdaniem skarżących decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem: - art. 13 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez podanie go jako podstawy prawnej i zastosowanie, - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli z uwagi na usprawiedliwianie przez organ odwoławczy braków decyzji organu pierwszej instancji z pominięciem wymagań zawartych w art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, - art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie stronie skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, - art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez podanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia całej uchwały Rady Miasta z dnia 24 listopada 2005 r., a także podanie innych przepisów prawa w sposób uniemożliwiający podatnikowi ustalenie jakie konkretnie normy prawne były podstawą rozstrzygnięcia oraz poprzez pominięcie podstawy prawnej uzasadniającej ustalanie solidarnego zobowiązania podatkowego dla obojga małżonków, - art. 2 u.p.o.l. poprzez niepodanie, który z ustępów stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia, - art. 5 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie wprost w sytuacji kiedy stanowił on jedynie delegację ustawową dla Rady Gminy do wydania uchwały i nie stanowił samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia oraz przez nie wskazanie konkretnego ustępu tego artykułu, - art. 6 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie i wskazanie jako podstawy prawnej, podczas gdy w danym stanie faktycznym obowiązek podatkowy nie powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, - art. 6 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie. W ocenie skarżących organ odwoławczy, mimo stwierdzonych uchybień, bezzasadnie utrzymał w mocy wadliwą decyzję Prezydenta Miasta S.. Niewskazanie w sposób pełny i trafny przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej decyzji należało bowiem – zdaniem skarżących – uznać za istotną wadę tego rozstrzygnięcia. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Kolegium starało się nadać pozory legalności decyzji organu pierwszej instancji nie dostrzegając, że godzi w ten sposób w zasady zawarte w art. 121 § 1 oraz 124 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało wszczęte na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: - muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22). Organ powziął uzasadnioną wątpliwość odnośnie prawidłowości danych wskazanych w informacji podatników w sprawie podatku od nieruchomości za badany rok. Dane te dotyczyły powierzchni użytkowej budynku, stanowiącej podstawę wymiaru podatku. W dniu 20 września 2010 r. podczas oględzin nieruchomości podatników, dokonano pomiaru powierzchni całego budynku. Z protokołu oględzin wynika, że powierzchnia użytkowa budynku do opodatkowania wynosiła 1.596,00 m2 , a nie 1261,67 m2 - jak wskazały strony w korektach informacji. Podatnicy zakwestionowali zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w odniesieniu do 71 m2, którą przeznaczyli na cele mieszkalne. Powołując się na art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Kolegium zasadnie wskazało, że tylko powierzchnie pomieszczeń o wysokości niższej niż 1,40 m pomija się do opodatkowania, natomiast powierzchnię pomieszczeń o wysokości do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %. Trafnie również Kolegium wskazało, że faktyczne nieużytkowanie niektórych pomieszczeń, a nawet całego budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie stanowi podstawy do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, że przedmiotowy budynek, mimo starań skarżących, nie posiadał prawnie wydzielonej części mieszkalnej, co wynika z decyzji o warunkach zabudowy z [...] r. dotyczącej inwestycji polegającej na rozbudowie istniejących na działce nr 109 magazynów z adaptacją na hurtownię środków ochrony roślin. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają na tym terenie realizacji części mieszkalnej. Z tego też względu w odniesieniu do pomieszczeń o pow. 71 m2, znajdujących się na piętrze, zasadnie nie została zastosowana stawka podatku dla budynków mieszkalnych lub ich części, lecz stawka przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, obejmującej nie tylko grunty, ale również budynki i budowle. Zgodnie z tą definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania. Sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 5 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Po dniu 1 stycznia 2003 r. małżonków traktuje się tak jak innych współwłaścicieli. Nie są już oni łącznie zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości stanowiących zarówno ich współwłasność, jak i odrębną własność każdego z nich. W obowiązującym stanie prawnym małżonkowie otrzymają jedną, odrębną decyzję na nieruchomość wspólną. Natomiast ich nieruchomości niewchodzące w skład wspólności majątkowej są opodatkowane oddzielnie. W decyzji wymiarowej dotyczącej nieruchomości wspólnej sporządzonej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach powinni być wykazani małżonkowie jako podatnicy oraz podatek w jednej kwocie (bez podziału). Organ pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił tę kwestię, powołując się m. in. na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II FSK 1748/06, LEX nr 307625, Rzeczposp. PCD 2007/11/261. W tezach sformułowanych na podstawie uzasadnienia tego wyroku NSA wskazał, że: 1. Nawet prawomocne postanowienie sądu o podziale nieruchomości do korzystania (quo ad usum) nie uprawnia organu podatkowego do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, także wówczas, gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza. 2. Do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 K.c., nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością. Sąd w niniejszym składzie podziela również przytoczone przez organ pierwszej instancji stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 28 października 2004 r., I SA/Ol 317/04, w którym WSA w Olsztynie stwierdził, że "W przypadku współwłasności łącznej, którą objęty jest majątek małżonków nie występuje możliwość fizycznego wydzielenia części nieruchomości do używania przez każdego z małżonków. Gdy jeden z małżonków jest przedsiębiorcą to nieruchomości o których mowa w art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiące dorobek małżonków w rozumieniu art. 31 i 32 ustawy z dnia 25 lutego1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz.59 z p.zm.) podlegają opodatkowaniu wg stawek najwyższych". Podkreślić należy przy tym, że wbrew zarzutom skargi art. 3 ust. 4 u.p.o.l. został wskazany w podstawie prawnej decyzji Prezydenta M.S.. Chociaż organ nie przytoczył dokładnej treści tego przepisu, jednak prawidłowo omówił wynikającą z niego zasadę wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości objętej współwłasnością. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że wady decyzji organu pierwszej instancji, polegające na powołaniu art. 13 ust. 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 i art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l., które w istocie nie miały zastosowania w sprawie, a także nieprecyzyjne powołanie art. 2 u.p.o.l. oraz całej uchwały Rady Miejskiej w S. w sprawie podatku od nieruchomości, bez wskazania odpowiednich paragrafów, ustępów i punktów - nie miały wpływu na trafność przyjętego rozstrzygnięcia. Wady te zostały dostrzeżone i prawidłowo omówione przez organ odwoławczy, który zawarł to w uzasadnieniu swojej decyzji. W myśl art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi tego przepisu, przez co zarzut dotyczący jego naruszenia należy uznać za nieuzasadniony. Nie doszło również do uchybienia zasadzie zaufania do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Z akt sprawy wynika, że organ podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zgodnie z zasadą przekonywania stron (art. 124 Ordynacji podatkowej), zaś przyjęte rozstrzygnięcie jest trafne. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.