I SA/Łd 1381/15

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 31 marca 2016 roku w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok p o s t a n a w i a: 1. odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku; 2. zwrócić skarżącej z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, zaksięgowanej w dniu 13 kwietnia 2016 roku pod pozycją 1739. Tutejszy sąd wyrokiem z 31 marca 2016 r. oddalił skargę S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Pismem nadanym 13 kwietnia 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że informację o tym, że zapadł wyrok otrzymała od syna 1 kwietnia 2016 r. W nocy z 6 na 7 kwietnia 2016 r. poczuła się słabo, a następnie rozchorowała. Od tego czasu nie mogła wyjść z domu na pocztę by nadać wniosek. Dopiero 13 kwietnia 2016 r. odwiedził ją syn, będący jej jedyną rodziną, który nadał podpisany przez nią wniosek. Wraz z wnioskiem uiściła stosowną opłatę kancelaryjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po upływie terminu - art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Należy jednak mieć na względzie, że zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem z art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie uznać należy, że przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a, bowiem wskazana przez stronę przyczyna uchybienia terminowi, (brak możliwości nadania przedmiotowego wniosku spowodowany z chorobą) ustała w dniu nadania wniosku, tj. 13 kwietnia 2016 r. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym winien być oceniany z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy w odniesieniu do obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Obowiązkiem strony jest bowiem zachowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienia NSA: z 23 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z 11 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z 20 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, zatem może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot domagający się przywrócenia terminu winien dołożyć wszelkich starań celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia. Skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu podniosła, że uchybienie terminu było następstwem choroby. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej przy spełnieniu pewnych warunków. Choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie (por. postanowienia NSA: z 26 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 248/14, z 12 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 1172/14, z 5 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 508/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy strona nie wykazała okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Nie podała żadnych bliższych informacji na temat rodzaju choroby i czasu jej trwania. Nie wyjaśniła również, czy zachodziła konieczność korzystania z pomocy lekarskiej i czy dysponuje zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym fakt choroby. Tym samym uznać należy, że w żaden sposób nie wykazała, że choroba miała charakter nagły, niemożliwy do wcześniejszego przewidzenia i jednocześnie, że jej stan zdrowia był na tyle ciężki, że wyłączał możliwość osobistego prowadzenia spraw. Podsumowując stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w punkcie pierwszym postanowienia. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a., w myśli którego różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Ake.