I SA/Łd 141/12

Dnia 15 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 rok oraz uchylenia decyzji pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie określenia podatku od nieruchomości za styczeń 2009 roku oddala skargę. I SA/Łd 141/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Wójta Gminy w K. z dnia [...] r. określającą wysokość podatku od nieruchomości za 2008 rok i miesiąc styczeń 2009 r. kwocie 33.410 zł, w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009 roku jednocześnie w tej części umarzając postępowanie W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Skarżąca spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2008 rok, w której do opodatkowania wykazała budowle o wartości 991.951 zł, podczas gdy w deklaracji za 2007 rok podstawa ta wynosiła 1 542.0028 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do złożenia wyjaśnień w sprawie tej różnicy podano, że w latach ubiegłych spółka błędnie deklarowała do celów podatkowych wartość linii kablowych położonych w kanałach kablowych. Organ podatkowy wyjaśnił, że spółka była kilkakrotnie wzywana do złożenia wyjaśnień stanu faktycznego - w odniesieniu do budowli, czy nastąpiły zmiany wartości budowli i na czym te zmiany polegały oraz do przedłożenia danych w zakresie wartości linii kablowych. Podatnik nie przedstawił jednak informacji, których żądał organ podatkowy. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy w K. określił ASA wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok i miesiąc styczeń 2009 r. w kwocie 33.410 zł. Powołując się na art.2 ust.1 pkt 3 i art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 321, poz.844 z późn. zm.) oraz art.3 pkt 3 oraz art.3 pkt 1 lit.b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.118 z późn, zm.) Wójt Gminy w K. stwierdził, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy dokonał obliczeń kwot wpłaconych i pozostałych do zapłaty przez A SA z tytułu podatku od nieruchomości. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Wójta Gminy w K. z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie szeregu przepisów, tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w zakresie w jakim Wójt Gminy nie podzielił stanowiska A SA, czyli czy linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając na uwadze zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji ustalając wartość budowli dla potrzeb opodatkowania oparł się na danych zawartych w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 rok. Organ odwoławczy zważył, że przyczyną zmiany wartości budowli w deklaracjach składanych na rok 2008 było uznanie podatnika, iż linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli. Wyjaśniono, że istotę sporu w sprawie stanowi przyjęta przez spółkę interpretacja przepisów co do przedmiotu opodatkowania, a spółka, poprzez nie złożenie żądanych przez organ dokumentów i wyjaśnień, utrudniła podjęcie działań w celu obliczenia podstawy wymiaru podatku w zakresie dotyczącym budowli - linii kablowych, ale jednocześnie nie zakwestionowała podanej przez siebie wartości ani w roku 2007, ani w 2008 roku z powodu zmiany wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Kolegium zważyło, że wszczęte z urzędu postępowanie podatkowego dotyczyło roku 2008, natomiast rozstrzygnięcie organu podatkowego objęło także miesiąc styczeń roku 2009. Z uwagi na brak postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009 roku, stwierdzono, że decyzja organu I instancji w części obejmującej ten okres wydana została poza postępowaniem podatkowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. pełnomocnik AS.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. a i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. że zaistniał przedmiot opodatkowania), a także że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. - art. 21 § 3 oraz art. 207 w związku z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz w związku z art. 151 i art. 151a Ordynacji podatkowej W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, iż organy podatkowe ustaliły inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego. Skoro organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za rok 2008., to powinny wykazać, że jest ono niezasadne. Ciężar dowodu jest w takiej sytuacji po stronie organu podatkowego, a nie po stronie podatnika. Strona skarżąca podniosła że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Linie kablowe nie stanowią sieci technicznej z kanalizacją kablową. Linie te nie uczestniczą bowiem w ogóle w przesyłaniu sygnału. W związku tym nie mogą być na gruncie Prawa budowlanego traktowane jako budowla, a tym samym nie mogą być uznane za budowlę na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W załączniku do protokołu rozprawy, strona dodatkowo podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 5 w związku z art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozstrzygnięcie o zobowiązaniu podatkowym skarżącej za 2008 r., tzn. częściowym jedynie rozstrzygnięciu sprawy z odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszym rzędzie należy ustosunkować się do podniesionych przez pełnomocnika skarżącej spółki zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Stan faktyczny sprawy jest w istocie niesporny i polega na tym, że Spółka pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się z kanalizacji kablowej wraz z ułożonymi w niej liniami kablowymi, jako całość, a następnie w deklaracji odnoszącej się do roku 2008 wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. W tym miejscu wskazać należy, iż podstawą opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) w związku z art. 16a i zał. Nr 1 do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54 poz. 654 ze zm.) – zob. L. Etel i S. Presnarowicz – "Podatki i opłaty samorządowe", Dom. Wyd. ABC 2003 r., str. 65 i 66; L. Etel. – "Podatek od nieruchomości rolny i leśny", Wyd. C.H. Beck 2005 r., str. 101-103. Zdaniem Sądu organy były uprawnione do przyjęcia jako podstawy opodatkowania w 2008 r. danych wynikających z deklaracji na 2007 r. odzwierciedlającej wszelkie dokonane zmiany w stanie budowli. Nadto kwota wynikająca z deklaracji za 2007 r. odzwierciedlała wartość linii kablowych wraz z kanalizacją kablową, a organy podatkowe były uprawnione do ustalenia, że to właśnie ta wartość stanowi podstawę opodatkowania, nie zaś wartość tych budowli z odjęciem linii kablowych. W trakcie postępowania podatkowego strona skutecznie nie podważyła tego ustalenia, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń, że obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego spoczywa na organie. Pełnomocnik skarżącej nie wskazał na niezgodność danych zawartych w deklaracjach podatkowych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zatem organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez Spółkę w deklaracji za 2007 z danymi wynikającymi z deklaracji za 2008 r., jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi, a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez Spółkę. Postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, dokonywania oględzin przedmiotu opodatkowania przy udziale biegłego, czy wydania przez niego opinii. Wartość linii kablowej została ustalona na podstawie danych wskazanych przez samego podatnika. Zresztą sam pełnomocnik skarżącej nie twierdzi, że wartość samej linii kablowej jest odmienna niż zostało podane to w pierwotnej deklaracji podatkowej i ten fakt wymaga dodatkowych ustaleń. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06). Skoro podatnik nie kwestionował wartości budowli, to organ podatkowy przy wymiarze podatku za 2008 r. mógł oprzeć się na danych podanych przez podatnika za 2007 r. i jego wyjaśnieniach w tym zakresie. Zgodnie z art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, ustalając stan faktyczny sprawy, może posługiwać się wszystkimi dostępnymi informacjami, w tym i zawartymi w składanych przez stronę deklaracjach. Zresztą sam pełnomocnik Spółki nie wskazał, ani w postępowaniu podatkowym, ani w złożonej skardze konkretnej wartości budowli jaka powinna być podstawą opodatkowania. Zatem bezzasadnie zarzucono organom podatkowym naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nie przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191), a także dopuszczenia do przeprowadzenia dowodów, o które wnosi strona (art. 188). W ocenie Sądu spór dotyczy wyłącznie interpretacji przepisów prawa materialnego, w kontekście możliwości opodatkowania kanalizacji kablowej, wraz z ułożonymi w niej liniami kablowymi, jako budowli. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jest to tzw. negatywna definicja budowli, funkcjonująca wcześniej w literaturze i orzecznictwie. Wynika z niej, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury), niebędący budynkiem, jest budowlą. Przykłady budowli zawiera art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem budowlą są takie obiekty jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacyjne), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki wolnostojące, instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przytoczona definicja nie stanowi katalogu zamkniętego i jest jedynie przykładowym wyliczeniem obiektów budowlanych, które należy uznać za budowlę. Na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest także "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym", zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem są to urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem budowlą jest nie tylko sama konstrukcja, ale również i ściśle z nią związane urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są elementem składowym budowli i zwiększają jej wartość początkową będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych nie wszystkie budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sam fakt stwierdzenia, że dany obiekt budowlany jest budowlą, nie przesądza jeszcze o tym, że powinien być opodatkowany. Budowle podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie niewątpliwie występuje. Obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (budynek albo budowla) może być częścią składową nieruchomości gruntowej albo też rzeczą stanowiącą odrębny od gruntu przedmiot własności. Za część składową rzeczy, zgodnie z art. 47 § 2 k.c. uważane jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Częścią składową gruntu (art. 48 k.c.) są, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, w szczególności budynki i inne urządzenia z gruntem trwale związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Opodatkowaniu podlegają zarówno budynki lub budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Zasadą jest, że podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty. Jeżeli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest ich właściciel. Wyjątkiem od przedstawionego rozumienia części składowej gruntu są urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne podobne (art. 49 k.c.). Urządzenia te w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to budowle, określane mianem sieci technicznych. Nie należą one do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Podatek od nich będzie płacił ich właściciel lub posiadacz - jeżeli są to urządzenia stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego. Budowlami są niewąAliwie sieci techniczne, w tym również sieci telekomunikacyjne. Wynika to bezpośrednio z art. 3 Prawa budowlanego, gdzie sieci są wymienione jako przykład budowli. W tym miejscu słusznym wydaje się przywołać poglądy wyrażane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5.10.2010 r. II FSK 809/09 oraz z dnia 20.09.2011 r. II FSK 554/10, gdzie wskazano ,że brak definicji sieci telekomunikacyjnej (definicji legalnej) nie oznacza, że nie można jej wywieść z przepisów prawa budowlanego oraz wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Uznaje się ją zatem za całość techniczno użytkową będąca wynikiem połączenia poszczególnych jej elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawała się do określonego użytku. Dalej NSA wskazuje, że nie można przy tym wykluczyć, że każdy z elementów takiej sieci może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno- użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury – cytowanego w we wskazanych wyrokach) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, "Finanse Komunalne" 2004, nr 12, s. 26; L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, "Prawo i Podatki" 2009, nr 4,.s 34). Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. . Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Sąd rozpoznający sprawę poglądy te podziela w całości. Jak już to wyżej zaznaczono, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady należy więc dokonywać na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulujących amortyzację środków trwałych. W załączniku Nr 1 do tej ustawy dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Sieci telekomunikacyjne są w tym wykazie ukryte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21. Organy słusznie przyjęły, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia również dokonywanie ustaleń, które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Z decyzji organów podatkowych obu instancji nie wynika, aby organy uznały linię kablową za samodzielną budowlę, lecz jedynie za jej składnik. Ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablowa. Te okoliczności wskazują również, że chybiony jest zarzut dotyczący naruszenie przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opatach lokalnych. Podnoszona w trakcie postępowania podatkowego okoliczność, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864), wśród telekomunikacyjnych obiektów budowlanych nie wyliczono sieci telekomunikacyjnej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem obiekty budowlane, nie zaś obiekt telekomunikacyjny, który jest kategorią węższą. Ponadto ustawodawca w tym rozporządzeniu nie miał powodu zajmować się kablami umieszczonymi w kanalizacji kablowej albowiem tak położony kabel nie stwarza niebezpieczeństwa dla użytkowników obiektu, jest więc poza sferą zainteresowania prawa budowlanego (do którego odsyła przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Z tego powodu ustawodawca w rozporządzeniu tym zajął się jedynie istotnymi z punktu widzenia praw budowlanego liniami kablowymi ułożonymi bezpośrednio w ziemi, liniami napowietrznymi ułożonymi na słupach i kanalizacją kablową rozumianą jako ciąg rur, w których mogą być ułożone kable (por. B. Brzeziński, W. Morawski – Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy 2008 r., s. 25 i n.). Sąd tym samym uznał, że w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia 210 § 1 pkt 5 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej podkreślenia wymaga, iż wszczęte z urzędu postępowanie dotyczyło 2008 roku, natomiast rozstrzygniecie organu I instancji błędnie objęło miesiąc styczeń 2009, co następnie skorygował organ odwoławczy uchylając decyzję w tym zakresie. Nie sposób zgodzić się z argumentacją skargi, że samo stwierdzenie, iż organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji jedynie w części dotyczącej stycznia 2009 powoduje, że w konsekwencji nie utrzymuje pozostałej części decyzji w mocy. Nawet jeżeliby przyjąć, iż istotnie jest to uchybienie procesowe, to w ocenie Sądu, nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. P.Z-C.